نوای پیانوی سهیل ناصری در سالن لینکن نیویورک

سالن کنسرت لینکن در نیویورک سپتامبر امسال شاهد هنرنمایی سهیل ناصری، هنرمند ۳۳ ساله ایرانی با نواختن پیانو برای علاقمندان بود. نیویورک تایمز در مورد این اجرا نوشته او با انتخاب آثاری که نواخت، توانایی پیانو را برای انعکاس احساسات کاملا متفاوت انسانی به نمایش گذاشت.

سهیل ناصری در نزدیک به دو ساعت اجرا، با انتخابی رنگین از قطعات مختلف تماشاگران را با احساسات متفاوتی مثل شوق، امید، غم، درد و ناکامی همراه کرد. او با آثار پرطنین و شوق آور یوهانس برامس آغاز کرد و با سونات ۱۶بتهوون تماشاگران را به وجد و شادی آورد. او سپس دو اثر از مایکل هرش، آهنگساز پر آوازه معاصر آمریکایی به نام لالایی ها را اجرا کرد.

آکوردهای پیچیده و سریع، درخشان و پرشتاب بالا و پایین رونده از خصوصیات بارز کارهای پیانویی اوست که اجرای آنها توانایی فیزیکی خاصی را می طلبد. همه این ویژگی ها باعث می شود که سالن های موسیقی اجرای او پرباشد.

اثر پایانی کنسرت به سونات شماره دو سرگی راخمانیوف آهنگساز روس (۱۹۴۳- ۱۸۷۳) اختصاص داشت. راخمانیوف این قطعه را به دکتر روانپزشک خود هدیه داد، که او را پس از یک دوره سه ساله افسردگی نجات داده بود.

آثار مایکل هرش

مایکل هرش از نام آورترین آهنگسازان همنسل خود در آمریکاست. او در سن ۲۵ سالگی جایزه اول آهنگسازان آمریکا را از آن خود کرد. آثارش در بسیاری از کشورهای دنیا نواخته شده و جوایزی را در رم و برلین ربوده است. وی هم مثل بسیاری از همکارانش ابتدا از شعر برای نوشتن قطعات موسیقی الهام گرفته است. به‌ویژه هرش تحت تاثیر تأثیر اشعار کریستوفر میدلتون نویسنده انگلیسی‌ست.

از آثار مایکل هرش باید به قطعه «زوال پناهگاه» اشاره کرد که با موسیقی خود بی‌پناهی انسان معاصر را به تصویر می‌کشد و در آن نشان می‌دهد چگونه عناصر روزانه زندگی هم در واقعیت و هم در مفهوم به شکل غیرقابل قبولی نسبت به قبل از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تغییر کرده است. مایکل هرش در این قطعه مخاطب را با احساساتی مانند جذبه، شور، وحشت، ترس، یأس و نومیدی درگیر می‌کند و تجربه‌اش را درین زمینه‌ها به شنونده انتقال می‌دهد.

سهیل ناصری این اثر را در سال ۲۰۱۲ در نیویورک با حضور خود آقای هرش اجرا کرد. او درباره آشنایی‌اش با مایکل هرش می‌گوید: «مایکل هرش را دقیقاً ۲۰ سال است که می‌شناسم. در سال ۱۹۹۹ یکی از آموزگارانم آثاری از او را برایم نواخت و بعد من دوسال پیش در اجرای بهاری آثار او را دوباره شنیدیم. ساختار قطعات چنان جادویی بود که مرا جذب کرد و آن را بیانی از دنیای معاصر قرن ۲۱ می‌دانم. موسیقی او بسیار مرا تکان داد و جزو افراد معدودی هستم که او اجازه نواختن آثارش را به آنها داده است.»

لالایی ها از آثار جدید هرش است که برای اولین بار توسط سهیل ناصری در نیویورک نواخته شد.

بیست اجرا در نیویورک

سهیل ناصری از سال ۲۰۰۱، بیست اجرای متفاوت در نیویورک داشته است. از ویژگی اجرای رسیتال پیانوی وی آن است که حتی یک قطعه تکراری نداشته است. او اجرای ۲۵ اثر معاصر و ۳۰ سونات از ۳۲ سونات بتهون را در کارنامه خود دارد.

تا سال ۲۰۲۰ که ۲۵۰مین سالگشت تولد بتهون است. این پیانیست جوان در نظر دارد که همه آثار بتهون برای پیانو را اجرا کند. ناصری درسال ۲۰۱۰ به باله تاتر آمریکا با ۹ اجرا در خانه اپرای متروپولیتن پیوست.

یکی از علایق سهیل ناصری نواختن پیانو برای جوانان و دانش آموزان است. او در ۶۰ مدرسه دولتی آمریکا بطور رایگان نواخته است.

علاقه به موسیقی غربی

سهیل ناصری در کالیفرنیا در یک خانواده ایرانی به دنیا آمد و در ۵ سالگی به نواختن پیانو روی آورد. در بیست سالگی به نیویورک آمد تا تحت نظر کارل اولریش شنابل (Karl Ulrich Schnabel) به آموزش بپردازد. شنابل از پیانیست های بنام آلمانی است که پس از بقدرت رسیدن هیتلر به آمریکا مهاجرت کرد. امروز ناصری بین نیویورک و برلین زندگی می کند و هر ساله تورهای رسیتال پیانو در شهرهای مختلف جهان اجرا می کند.

سهیل ناصری علت رویکرد خود به موسیقی غربی را این گونه توصیف می کند: «در دهه ۷۰ میلادی در ایران، حکومت پهلوی تلاش کرد که ایرانیان را در معرض فرهنگ غرب و موسیقی کلاسیک قرار دهد. شاید به همین دلیل اسلامگرایان هم در مقابل او قرار گرفتند. خانواده پهلوی بسیاری از کارگردانان تئا‌تر و ارکسترهای موسیقی را به ایران آورد تا آن‌ها را در معرض این فرهنگ قرار دهد. برخی از ایرانیان هم مثل خانواده من این امکان را داشتند که مرتب به کنسرت‌های موسیقی غربی بروند. من چهار سال پیش در تالار وحدت برای اولین بار پیانو نواختم. بسیاری از جوانان ایرانی آنجا بودند که موسیقی کلاسیک برایشان بسیار جذاب بود. در ایران هم بسیاری از جوانان موسیقی کلاسیک روی آورده اند. مثلاً پسرعموی خود من در تهران ویولون می‌زند و در آپارتمانش گزینه وسیعی از موسیقی کلاسیک دارد. به کرمان هم سفر کردم. آنجا نیز برای تماشاگران موسیقی کلاسیک جالب بود. در ایران هم مثل آمریکا موسیقی‌های مختلف برای مردم جالب است.»

فصل کنسرت های سهیل ناصری با ۱۷ رسیتال پیانو از اوت امسال در گوتینگن و برلین آلمان آغاز شده و تا ژوئن ۲۰۱۴ ادامه خواهد داشت.