شبکه‌های درخواستی؛ روش‌های جسورانه برای سریال‌های تلویزیونی

حق نشر عکس AP
Image caption به مرور تعداد بینندگانی که تمام قسمت های یک سریال تلویزیونی را در یک و یا دو نوبت پشت سرهم تماشا می کنند افزایش یافته است

سابقا فکر می کردم که تلویزیون در سراشیب سقوط افتاده است. ولی اکنون معتقدم که بهترین دوران تلویزیون در آینده از راه خواهد رسید.

دلایل آن هم این است:

محصولات داستانی با ساخت و مضامین پیچیده تر

روش جدید تماشای برنامه های تلویزیونی از طریق اینترنت و یا درخواست بازپخش هر محصول به این معنا است که ما می توانیم محصولات داستانی غنی تر، با مضمون بهتر و پیچیده تری را به سلیقه خود انتخاب کرده و تماشا کنیم.

معمولا در اکثر کشورها مدیران و برنامه ریزان شبکه های تلویزیونی که در مورد نحوه پخش برنامه ها تصمیم می گیرند، پخش قسمت های یک سریال تلویزیونی را هفته ای یک بار تنظیم می کنند. به عنوان مثال نسخه اولیه سریال خانه پوشالی (House of Cards) که محصول بریتانیا بود در سالهای آخر دهه ۹۰ میلادی چهار قسمت یک ساعته داشت و هر قسمت از آن یکشنبه شب ها پخش می شد. شاید این نوآورانه ترین و جسورانه ترین نحوه پخش یک سریال تلویزیونی تا آن زمان بود.

مسئولان برنامه ریزی می دانستند که اگر بخشی از تماشاگران قسمت اول و دوم یک مجموعه دنباله دار را از دست بدهند بعید است قسمت های بعدی آن را تماشا کنند و به همین خاطر تعداد تماشاگران بالقوه سریال های چند قسمتی و دنباله دار ممکن بود کاهش یابد.

در گذشته شبکه های تلویزیونی که سریال های داستانی طولانی و دنباله دار را پخش می کردند معتقد بودند که تماشاگران باید هر قسمت از این مجموعه ها را به عنوان یک برنامه نسبتا مستقل تماشا کنند. اما روش بازپخش و تماشای درخواستی محصولات تلویزیونی تمام این محاسبات و عادات را به هم ریخته است.

حق نشر عکس AP
Image caption خانه پوشالی از سریال موفق چند سال اخیر در آمریکا بوده است

به عنوان مثال نسخه همین سریال تلویزیونی خانه پوشالی روی شبکه اینترنتی نتفلیکس ۱۳ قسمت و مجموعه دوم آن هم ۱۳ قسمت دیگر دارد. هر یک از این قسمت ها چه از نظر پرداخت شخصیت ها و چه از نظر فیلمنامه و داستانی بسیار غنی و پیچیده دارند.

به همین خاطر تماشای این مجموعه های ۱۳ قسمتی از میانه راه می تواند گیج کننده باشد. اما نکته در این است که با استفاده از روشهای جدید تماشای محصولات تلویزیونی دیگر کسی مجبور نیست از میانه راه یک سریال دنباله دار را تماشا کند.

روی پرایس، رئیس بخش تولیدات تلویزیونی شرکت آمازون می گوید: "ده سال پیش ممکن بود مردم به دلایل مختلف نتوانند قسمت هایی از این مجموعه را ببینند و روال داستان را از دست می دادند. اما امروزه هر بیننده ای خودش می تواند ساعت و روز تماشای برنامه های مورد نظرش را تعیین کند."

"با استفاده از روش بازپخش درخواستی برنامه ها بعید است که تماشاچیان مثل گذشته قسمت هایی از سریال مورد نظر خود را از دست بدهند. به این خاطر از منظر تولیدات تلویزیونی دیگر لازم نیست مثل گذشته هر قسمت از یک سریال داستان مستقل و جداگانه ای داشته باشد و نویسنده و تهیه کننده لازم نیست به این خاطر از پیوستگی و پیچیدگی داستان بکاهد."

اختیار بیشتر به نویسندگان

حق نشر عکس AP
Image caption نمایی از سریال 'بد بودن'

یکی از نتایج تماشای محصولات تلویزیونی براساس بازپخش درخواستی این است که مجبور نیستیم از حداقل "مخرج مشترک عمومی" در سلیقه و زمانبندی برای پخش سریال‌های تلویزیونی تبعیت کنیم.

سابقا رسم بر این بود که شبکه های تلویزیونی هر محصول و یا سریال خود را در زمانی پخش می کردند که به نظر آنها می توانست تعداد هر چه بیشتری از بیننده ها را جلب کند.

آنها برای رسیدن به این هدف سعی می کردند محصولاتی بسازند و در زمانی آنها را پخش کنند که ۸۰ درصد از مردم و یا بینندگان به طور کلی آن را تایید کنند.

در روش پخش خطی یا یک گزینه ای که در بین شبکه های تلویزیونی رایج بوده و هست، موفقیت یک محصول تلویزیونی به این بستگی داشت که از برنامه های دیگر که درست در همان ساعت توسط شبکه های دیگر پخش می شوند بیننده بیشتری را به خود جلب کند.

اما در دوران تماشای محصولات تلویزیونی بر اساس روش بازپخش درخواستی چنین برنامه هایی موفق نخواهند بود. به گفته روی پرایس از شرکت آمازون، امروزه هر برنامه و یا محصول تلویزیونی باید بتواند توجه ویژه وعلاقه زیاد یک گروه خاص را به خود جلب کند. این شرایط باعث می شود که از اختیار مدیران شبکه های تلویزیونی کاسته شده و بر اختیارات نویسندگان مجموعه های تلویزیونی افزوده شود.

روی پرایس می گوید: "ما باید فضایی را ایجاد کنیم که نگاه هنرمندانه در خلق این برنامه ها بتواند به شکل بهتری تبلور پیدا کند. مدیرانی مثل من نباید در مورد محتوی و یا روش ساخت برنامه های تلویزیونی تصمیم بگیرند بلکه باید داستان نویسان و تهیه کننده هایی را یافت که راههای نوینی برای پرداخت داستان و تولید این سریال ها دارند. چون آنها این محصولات را با علاقه فراوان می سازند خود به خود در بین تماشاچیان نیز طرفداران و علاقمندان پر شوری پیدا می کنند."

یکی از افرادی که روی پرایس به آنها اشاره می کند جیل سولووی است که در کارنامه خود سریال های آمریکایی معروفی مثل کفن و دفن (شش فوت زیر زمین) را دارد. با او در هالیوود ملاقات کردم. او در حال حاضر مشغول فیلمبرداری سریال جدید خود به نام شفاف برای بخش تلویزیونی شرکت آمازون است.

داستان این سریال جدید مربوط به ماجراهای یک پدر همجنسگراست که تصمیم می گیرد حقایق را با خانواده خود در میان بگذارد.

مسلما سریالی با یک حکایت این چنینی به مذاق همه کس خوش نخواهد آمد ولی در دنیای امروزی و روشهای امروزی لذت بردن از تلویزیون تمام محصولات نباید ذائقه همگانی را در نطر داشته باشد.

جیل سولووی می گوید: "برخلاف روشهای معمول در میان مدیریت شبکه های تلویزیونی، در تولید این سریال چندان در کار ما دخالت نمی کنند. وقتی برای یک شبکه تلویزیونی و به رسم قدیم برنامه می ساختیم از هر طرف به ما یادآوری و گوشزد می شد که یک چیزیهایی را تغییر بدهیم. چون همیشه نگران این موضوع بودند که نکند بخشی ازداستان و یا نحوه پرداخت سریال به مذاق اکثریت تماشاچیان خوش نیاید."

تولید با اتکا به سنجش تمایل

حق نشر عکس AP
Image caption نارنجی همان سیاه است

یک تغییر مهم دیگر به نسبت روشهای سنتی شبکه های تلویزیونی این است که تولید سریال شفاف نه صرفا براساس تصمیم مدیران شرکت آمازون بلکه پس از پخش چند قسمت آزمایشی آن برای کاربران در دستور کار قرار گرفت.

بخش تلویزیونی آمازون پس از بررسی اینکه چند نفر این قسمت های آزمایشی را تماشا کرده و پس از بررسی اظهار نظر بینندگان تصمیم گرفت تولید آن را به طور جدی آغاز کند.

این روش به شرکت های تلویزیونی امکان می دهد که منابع خود را روی محصولاتی متمرکز کنند که مردم و یا گروهی از مردم واقعا به تماشای آن علاقمند هستند.

شرکت های تلویزیونی به اطلاعات بسیار گسترده ای در مورد سلائق بینندگان دسترسی پیدا خواهند کرد و متوجه خواهند شد که هر یک از ما و یا هر گروه از مردم واقعا چه محصولاتی را تماشا می کنند و نه آنچه ما ادعا می کنیم که تماشا می کنیم.

روش پخش برنامه ها در شبکه های تلویزیونی هنور هم به صورت بسته های تقسیم شده به یک ساعت و یا نیم ساعت و سریال های تلویزیونی است. این روش زمانبندی نتیجه دورانی است که محصولات تلویزیونی به صورت خطی و ممتد به بیننده ارائه می شد.

نمایش محصولات تلویزیونی از طریق اینترنت راه را برای اشکال جدیدی از عرضه محصولات تلویزیونی می گشاید. به عنوان مثال برخی ترجیح می دهند که تمام قسمت های یک سریال تلویزیونی را در یک یا دو نوبت پشت سر هم تماشا کنند و این عادت همزمان با استفاده از اینترنت گسترش یافته است.

حق نشر عکس AP
Image caption کاربران نت‌فلیکس در ۴۰ کشور جهان بالغ بر ۵۰ میلیون نفر است

ولی در عین حال دلیلی هم وجود ندارد که یک برنامه تلویزیونی حتما نیم و یا یک ساعت باشد. با استفاده از روش جدید طول برنامه ها می تواند چندین و چند ساعت باشد و هر بیننده ای به سلیقه خود می تواند تماشای بخش هایی از آن را در طول هفته و یا ماه تقسیم کرده و یا اگر بخواهد تمام آن را در یک نوبت طولانی ببینند.

با توجه به دسترسی شرکت های تلویزیونی به انبوهی از اطلاعات در مورد سلیقه هر یک و یا هر گروه از تماشاگران، مسلما به زودی آنها خواهند توانست یک سریال و یا برنامه مشخص را به اشکال مختلف و در تقسیم بندیهای زمانی گوناگون ارائه دهند.

البته تمام اینها به این برمی گردد که مشتریان به یک شبکه اینترنت پر سرعت دسترسی داشته باشند و شرکت های تلویزیونی هم بدون ایجاد هر گونه محدودیتی از سوی ارائه کنندگان خدمات اینترنتی بتوانند محصولات خود را به اشکال مختلف عرضه کنند.

مطالب مرتبط