جشنواره ونیز؛ از ایناریتو تا هفت سینماگر ایرانی

حق نشر عکس ncrdt

هفتاد و یکمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز که قدیمی ترین جشنواره سینمایی و یکی از سه جشنواره بزرگ فیلم جهان محسوب می شود، چهارشنبه شب، بیست و هفتم اوت، با نمایش فیلم مرد پرنده افتتاح شده است.

فیلمساز مکزیکی و افتتاحیه ای درخور

آلخاندرو گونزالس ایناریتو فیلمساز مکزیکی که با فیلم های درخشانی چون " ۲۱ گرم" و "بابل" تحسین شده، با فیلم دیدنی تازه ای به نام "مرد پرنده" جشنواره ونیز را افتتاح کرد.

مرد پرنده، فیلم مالیخولیایی حساب شده ای است درباره دنیای نمایش و سینما که شخصیت اصلی اش(مایکل کیتون، کسی که نقش بتمن را ایفا کرده) را درگیر نقش گذشته اش به عنوان مردپرنده به نمایش می گذارد که این بار در حال کارگردانی نمایشی متفاوت در برادوی نیویورک است، اما با مساله خودکشی دست و پنجه نرم می کند.

فضای نفس گیر فیلم به مدد حرکات دوربین ممتد و بدون قطع، تماشاگر را در راهروهای تودرتویی غرق می کند که می تواند تمثیلی از احوال آشفته شخصیت اصلی اش باشد.

ببینید:‌ آلبوم عکس: نخستین روزهای جشنواره ونیز

ایناریتو آخرالزمانی را روایت می کند که در آن هنر هم نمی تواند ناجی باشد. تلاش قهرمان فیلم برای گریز از ناراحتی هایش با تلخی های زندگی ( و این حقیقت که "تماشاگران فیلم های پرفروش ساده می خواهند و برای حرف های فلسفی ارزشی قائل نیستند") و روابطش- که در چند وجه همسر سابق، معشوقه و دخترش ادامه دارد و در هر سه مورد رابطه شادابی نیست- تماشاگر را بیش از پیش در درام مدرنی دخیل می کند که قهرمان هایش خوب و بد های معمول نیستند و همه شخصیت ها- از جمله قهرمان فیلم- وجوه گوناگونی می یابند که با دنیای هنر- از نفس اجرای نمایش در برادوی تا ادای دین بسیار به ریموند کارور، داستان نویس شگفت انگیز آمریکایی- از سویی و از سوی دیگر با نیویورک، آمیخته شده و راهروهای داخل تالار نمایش همه به راحتی با خیابان های شهر ارتباط دارند و دوربین سیال ایناریتو شخصیت اش را از داخل این راهروها تا میان خیابان دنبال می کند؛ با موسیقی جازی که دائم در حال شنیدن آن هستیم و یک بار نوازنده اش را در کنار خیابان می بینیم، و صحنه طلایی نمایش/واقعیت که در آن شخصیت اصلی که به هنگام اجرا برای سیگار کشیدن بیرون رفته، مجبور می شود برهنه در خیابان بدود تا باز دوباره از میان تماشاگران به ادامه اجرا بپیوندد و یادآوری کند که هنر، هنرمند را در برابر مخاطبش برهنه می کند.

حق نشر عکس ncrdt

سینماگران ایرانی

امسال هفت سینماگر ایرانی در بخش های مختلف جشنواره ونیز شرکت دارند که در قیاس با سال های قبل، رقم بسیار خیره کننده ای است.

رخشان بنی اعتماد با فیلم قصه ها با بازی فاطمه معتمدآریا، مهدی هاشمی، پیمان معادی، گلاب آدینه و محمدرضا فروتن، پس از چند سال، تنها نماینده سینمای ایران در بخش مسابقه جشنواره است.

در این فیلم شخصیت های فیلم های قبلی بنی اعتماد از لایه های مختلف اجتماعی حضور دارند و مباحث فیلم را درباره قشرهای گوناکون، از دانشجو تا کارگر پیش می کشند.

پیمان معادی و حبیب رضایی به همراه بنی اعتماد در ونیز حضور دارند.

محسن مخملباف، پس از چند سال بار دیگر به جشنواره های گروه "الف" بازگشته و فیلم تازه او، پرزیدنت، در بخش افق ها پذیرفته شده است. این فیلم به عنوان فیلم افتتاحیه این بخش به نمایش درآمد؛ بخشی نظیر "نوعی نگاه" در جشنواره کن، که فیلم های پذیرفته نشده در بخش مسابقه در آن به نمایش گذاشته می شوند.

پرزیدنت داستان دیکتاتوری را در یک کشور فرضی روایت می کند که با یک انقلاب روبرو می شود و به همراه نوه اش می گریزد و مجبور است هویت خود را پنهان کند.

فیلم تفاوت عمده ای با فیلم های کم خرج شبه مستند سال های اخیر مخملباف دارد و فیلمساز می کوشد با فیلمنامه ای داستان گو، روایت خود را که به شکلی کنایی به وقایع لیبی و عراق و ایران و دیکتاتورهای آنها هم نامربوط نیست، پیش ببرد.

امیر نادری فیلمساز ایرانی مقیم آمریکا هم که هر سال در ونیز به دلیلی- از داوری تا نمایش فیلم- حضور دارد، امسال هم با فیلم مستند تازه ای در این جشنواره شرکت کرده است. این فیلم ۲۱۰ دقیقه ای حاصل گفت و گوهای امیر نادری با آرتور پن در جلسات مختلف از سال ۲۰۰۵ است که حالا به شکل فیلمی به عنوان "میزانسن با آرتور پن( یک مکالمه)" در بخش کلاسیک های جشنواره ونیز به نمایش درمی آید.

نادری درباره این فیلم می گوید:«من همیشه عاشق فیلم های آرتور پن بودم. برای من و نسل من پن یکی از تاثیرگذارترین سینماگران سینمای مدرن آمریکا بود. جاناتان دمی ما را با هم آشنا کرد....از آغاز سال ۲۰۰۵ دفعات زیادی ملاقات کردیم تا درباره زندگی شخصی، فیلم های او و سینمای آمریکا حرف بزنیم. هیچ وقت به فکر نشان دادن این راش ها نبودم چون خیلی شخصی بودند، تا این که حالا، نه سال بعد انریکو گتزی ترغیب ام کرد که این کار را بکنم.»

رامین بحرانی دیگر فیلمساز ایرانی مقیم آمریکاست که با فیلم هایی شبیه به سینمای جشنواره پسند ایران در جشنواره های جهانی مطرح شد، اما در فیلم قبلی تلاش داشت که فیلمی حرفه ای به سبک و سیاق هالیوود به کارنامه خود اضافه کند.

تازه ترین فیلم او با نام" ۹۹ خانه" با فیلمنامه ای از خودش، امیر نادری و بهاره عظیمی، داستان کارگری به نام دنیس را روایت می کند که از خانه اش توسط خلافکاری به نام مایک رانده شده و او حالا سعی دارد با توافقی با مارک خانه اش را پس بگیرد.

بحرانی با یک فیلم کوتاه هشت دقیقه ای درباره پیرمردی در کارولینای شمالی که به همه کمک می کند و درگیر مسائلی مانند عشق و مرگ است، در بخش غیر مسابقه ای افق ها هم شرکت دارد.

بهمن قبادی هم با بخش کوتاهی از فیلم "کلامی با خدایان" در بخش خارج از مسابقه حضور دارد. این فیلم که توسط فیلمسازان مختلف از جمله امیر کوستوریتسا، میرا نایر و آموس گیتای در بخش های کوتاه مجزا ساخته شده، رابطه انسان و مذهب و خدا را با تماشاگر قسمت می کند.

فیلسماز جوان ایرانی، نیما جاویدی هم با فیلمی به نام ملبورن با بازی نگار جواهریان بخش هفته منتقدان جشنواره ونیز را افتتاح می کند و علی عسگری، دیگر فیلمساز جوان که پیشتر در جشنواره کن هم شرکت کرده بود، با فیلم کوتاه تازه ای به نام بچه در بخش افق های جشنواره ونیز حضور دارد.

جشنواره ونیز تا ششم سپتامبر ادامه خواهد داشت.