پایان کار جشنواره رم: بچه های گرسنه جایزه می‌برند

حق نشر عکس a
Image caption آشغال در در برزیل ساخته شده است

نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم رم، شنبه شب، بیست و پنجم اکتبر، با اهدای جوایز به برندگان، به کار خود پایان داد.

برنده اصلی جشنواره امسال، فیلم آشغال (Trash) ساخته استیون دالدری محصول بریتانیا بود. این بار جشنواره رم ترجیح داده بود انتخاب برندگان خود را به جای یک هیات داوری، به تماشاگران واگذار کند.

در شیوه ای به شدت کنترل شده، هر تماشاگر در پایان فیلم به شکلی دیجیتالی رای خود را برای انتخاب بهترین فیلم هر بخش با دادن ستاره از یک تا پنج اعلام می کرد.

ستایش از کودکی و معصومیت

استیون دالدری برنده جایزه بخش اصلی(گالا) که با فیلم هایی چون بیلی الیوت و ساعت ها شناخته شده است، فیلم تازه خود را در برزیل ساخته است.

بیشتر بخوانید: افتتاح جشنواره رم؛ از فیلم ترسناک ایرانی تا گفتگوی بزرگان دنیای سینما

آشغال داستان سه پسربچه آشغال جمع کن را روایت می کند که در ریو- جایی که به روایت فیلم سیاستمداران و ثروتمندان همه چیز را در دست دارند- یک کیف حاوی اسنادی برای پیدا کردن محل اختفای میلیون ها دلار پول را می یابند.

فیلم داستان ساده ای را دنبال می کند، اما در عین حال، فیلمنامه نویس (ریچارد کرتیس) موفق می شود لایه ها و جزئیات جذابی را به آن بیفزاید. فساد جاری در برزیل و اختلاف طبقاتی در دو لایه مورد بررسی قرار می گیرد: از سویی با سناتوری روبرو هستیم که از قدرت اش سوء استفاده می کند و پلیسی که گوش به فرمان او و نماینده قدرت است، و از سوی دیگر سه بچه زاغه نشین که به قهرمانان فیلم بدل می شوند.

هر چند فیلم طبق معمول دو گروه خیر و شر را رو در روی هم قرار می دهد، اما شیرینی رفتار بچه ها و در مقابل خشونت و سبعیت طرف مقابل، به راحتی تماشاگر را با قهرمانان فیلم- که هر سه بازی شگفت انگیزی هم دارند و پس از نمایش فیلم هم به شدت مورد تشویق تماشاگران قرار گرفتند- همراه می کند.

فیلم از الگوها و کلیشه های رایج این نوع فیلم بهره می برد، اما در عین حال به دلیل توانایی تکنیکی فیلمساز، از یک فیلم اکشن معمول فراتر می رود.

در واقع فیلم بر پایه تعلیق بنا می شود و سادگی فضا تماشاگر را برای پایان متفاوت آن آماده می کند. با آن که فیلم درباره فقر حرف می زند، اما در نهایت به شکلی از ستایش سادگی مستتر در آن می رسد، تا آنجا که قهرمانان فیلم در انتها پول های نقد را در میان آشغال ها به هوا پرت می کنند تا همه آشغال جمع کن های دیگر از آن بهره ببرند. عصاره تفکر فیلم را در همین صحنه می توان خلاصه کرد: آمال و آرزوهایی برای تقسیم عادلانه ثروت.

سایر برندگان

حق نشر عکس LFF
Image caption دختری در شب تنها به خانه می رود

در بخش سینمای امروز فیلم دوازده شهروند ساخته زو آنگ از چین جایزه بهترین فیلم را به دست آورد. فیلم داستان قضاوت دوازده نفر به عنوان هیات منصفه را روایت می کند که درباره مردجوانی که خانواده ای سرپرست او بوده و حالا پدر واقعی خود را به قتل رسانده، تصمیم می گیرند.

در بخش Mondo Genere فیلم حیدر ساخته ویشال بارواج از هند جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد. فیلم داستان هملت شکسپیر را به هند امروز می آورد. در این بخش فیلم دختری در شب تنها به خانه می رود ساخته آنا لیلی امیرپور ( با داستانی درباره یک خون آشام در یک شهر فرضی در ایران) هم به نمایش درآمد، اما به اندازه جشنواره لندن از آن استقبال نشد.

در بخش سینمای ایتالیا که از مهمترین بخش های جشنواره رم محسوب می شود، فیلم تا اینجا همه چیز خوب است ساخته روآن جانسون به عنوان بهترین فیلم انتخاب شد که داستان آخرین آخر هفته پنج مرد را روایت می کند که برای مدت زیادی با هم در یک خانه زندگی کرده اند.

در بخش بهترین مستند سینمای ایتالیا فیلم جست و جوی خدیجه ساخته فرانچسکو جی. راگاناتو مقاومت های دختری به نام خدیجه اهل اریتره را دربرابر ارتش بریتانیا روایت می کند.

فیلم های پرسر و صدا

استیون سودربرگ از فیلمسازان مطرحی بود که در جشنواره امسال رم شرکت کرد: با یک سریال ده قسمتی به نام نیک (The Knick) که هر قسمت آن یک ساعت است و در مجموع ده ساعت (پنج سانس) تماشاگران رمی را به خود مشغول کرد.

حق نشر عکس a
Image caption شخصیت تاکری با بازی خوب کلایو اوون، تماشاگر را به خود جلب می کند

نیک (نیکرباکر) عنوان درمانگاهی است در نیویورک اوایل قرن بیستم که تمام وقایع سریال در آن اتفاق می افتد؛ جایی که در نبود آنتی بیوتیک، پزشکان جوانی به سرپرستی دکتر جان تاکری سعی دارند روش های تازه ای را برای درمان بیماران به کار ببرند. اما تاکری خود بشدت دچار اعتیاد به کوکائین است.

شخصیت تاکری با بازی خوب کلایو اوون، تماشاگر را به خود جلب می کند اما خشونت بیش از حد فیلم با نمایش جزئیات باز کردن شکم بیمار و عمل جراحی در صحنه هایی بسیار طولانی تماشاگران را به شدت می رنجاند و اساساً برای یک مجموعه تلویزیونی عجیب به نظر می رسد.

اسکوبار: بهشت گمشده ساخته آندره آ دی استفانو داستان جوانی کانادایی را روایت می کند که در کلمبیا عاشق دختری می شود که عزیز کرده یک سناتور کلمبیایی (با بازی بنچیو دل تورو) است که سلطان قاچاق کوکائین در این کشور محسوب می شود.

دل تورو طبق معمول بازی جذابی ارائه می دهد و فیلم در نمایش تقابل معصومیت و فساد تا حدی موفق است، اما در نهایت رویکرد شبه تجاری فیلمساز و خلق صحنه های اکشن بر اساس کلیشه های معمول به آن لطمه می زند.

هنوز آلیس ساخته ریچارد گلاتزر و واش وست مورلند داستان استاد دانشگاهی (با بازی جولین مور) را روایت می کند که پنجاه سالگی خود را جشن می گیرد اما خیلی زود متوجه می شود که دچار آلزایمر زودرس شده و تمام دستاوردهای زندگی اش به باد می رود.

فیلم بر پایه رویای آمریکایی- که بر اساس خانواده و ارزش های آن بنا شده- شکل می گیرد و بیش از توجه به درونیات یک زن بر رابطه او با افراد خانواده اش متمرکز می شود و طبق معمول- بر پایه رویای هالیوودی- همه شخصیت های خانواده را بسیار مثبت تصویر می کند تا کماکان بر کلیشه های فیلم های هالیوودی درباره خانواده صحه بگذارد.