'خورشیدگرفتگی'؛ نقاشی‌های مصطفی دشتی و جست‌وجو برای آرامش

حق نشر عکس dashti

نمایشگاهی از آخرین نقاشی های مصطفی دشتی در گالری پردیس ملت برپا شده است.

در این نمایشگاه ۴۱ تابلو آکرلیک روی پارچه با عنوان "خورشیدگرفتگی" از آخرین تجربه های کاری مصطفی دشتی در دو سال گذشته به نمایش در آمده است.

رنگ های سیاه و سفید و خاکستری که بخش عمده بوم را پوشانده در کنار رنگ های قرمز و نارنجی اساس این مجموعه را شکل می دهند.

گذاشتن رنگ های غلیظ و پخش کردن و رقیق کردن ها آنها در سطح کار و گاه خالی گذاشتن تکه هایی از بوم و شیوه های درهم تنها چند رنگ از ویژگی های اصلی نقاشی های مصطفی دشتی است.

نقاش با رویکردش به طبیعت، زمین، آسمان، شهاب و خورشید لحظاتی را که مدام دستخوش تغییرند و نشانه ای از بی نهایت را با خود دارند، در ابعادی کیهانی خلق می کند.

مصطفی دشتی اگر چه هنوز بیشتر دغدغه طبیعت دارد، اما در فرآیندی پیوسته به بیانی انتزاعی تر رسیده است.

در کارهای نخستین و نیمه انتزاعی او، هنوز می شد در کارهایش ردی از جاده و بیابان و کوه و زمین و آسمان و شهاب سنگ را دید که در ترکیب بندی های انفجاری و خود انگیخته بر بوم نقش شده اند، اما در کارهای تازه ترش دیگر این نشانه ها چنان محو و انتزاعی شده اند که تنها کلیت آثار و ترکیب بندی ها و رنگ هاست که به چشم می آیند.

مصطفی دشتی این آثار را ادامه و قوام یافته کارهای قبلی اش می داند و می گوید: "من آخرین رمقم را برای خلق این مجموعه گذاشتم و امروز با یک تجربه سی ساله در جایی ایستاده ام که به هیچ چیز جز خورشید و نیرویش باور ندارم. اگر توانسته باشم این مساله را درست دیده و آن را به خوبی در کارهایم به تصویر کشیده باشم، می توانم آن را پیشکش بینندگانم کنم."

او می گوید: "این تمام آن چیزی است که هست: آخرین نقاشی های من، همه آن چیزی که برایم مهم است و نمی خواهم به این موضوع فکر کنم که از این پس چه خواهم کرد."

دشتی می گوید: "از همان آغاز، در من همزادی بوده، همزادی که دیگران آن را به عنوان هنرمند و نقاش شناخته اند. من همواره کوشیده ام که این همزاد را بشناسم، او را در مکاتب مختلف آموزش دهم، با نگاه کردن به آسمان و زمین، ژرف نگریستن به کوه ها، دره ها و دریاها. اگرچه نمی دانم که در این کار موفق بوده ام یا نه."

Image caption محمود دولت آبادی در نمایشگاه

مرز سیال بین رنگ ها ، مکان ها و زمان در اغلب سطوح کارهای دشتی فرآیند فراگیر و زیبایی است که از تاریکی گسترده به نور می رسد.

مصطفی دشتی خود در این باره می گوید: "من نیرویی را از خورشید برکشیده ام، و این عصاره را به کارهایم تزریق کرده ام تا هم خودم و هم همزادم به آرامشی برسیم. اما من دیگر نمی توانم این کار را ادامه دهم و این نکته را به همزاد بازیگوش، کنجکاو و بیقرارم هم گفته ام."

او می گوید: "در من کسوفی است. من محتاج نورم و امیدوارم این نیروی فشرده در کارم، هرچه که هست، به آسمان بازگردد تا هم من و هم نقاش درونم به آرامش برسیم."

دشتی در یک نگاه

مصطفی دشتی متولد سال ۱۳۳۹ در خاش است. او نقاشی را خارج از فضای دانشگاهی و آکادمیک نزد استادانی چون احمد ابطحی، عبدالله فرهادی و آیدین آغداشلو شروع کرد و بعدها به شکل تجربی و غریزی به این کار ادامه داد.

او تاکنون نمایشگاه های انفرادی و گروهی بسیاری در ایران و خارج از ایران داشته و در سال های اخیر نیز آثارش در حراجی های مهم هنری از جمله حراجی ساتبی به فروش رفته است.