'پنج دقیقه مکالمه' در باربیکن لندن

حق نشر عکس c

"پنج دقیقه مکالمه" آخرین اثر محمد نمازی، هنرمند ایرانی، به تازگی در نمایشگاهی در مرکز هنری باربیکن در لندن اجرا شد.

محمد نمازی هنرمندی مفهومی است که در آثارش از مجوعه ای از عناصر متفاوت مانند مکالمه، صدا، طراحی، مجسمه، عکاسی، ویدئو، اینترنت، پرفورمنس و گرافیک بعنوان رسانه هنری استفاده می کند.

او در آخرین اثرش از صدا و گفتار به عنوان رسانه اثر استفاده کرده است و با ایجاد اصوات تجربی توسط مخاطبان متفاوت به وسیله ادوات ساده الکترونیکی بخشی از روند تولید این اثر را با مشارکت فعال مخاطبان باز تولید کرده است.

در واقع، "پنج دقیقه مکالمه" تنها هنگام نمایش و با مشارکت مخاطب است که تکمیل می شود و پس از پایان نمایشگاه هم دیگر، اثر به همان شکل سابقش وجود نخواهد داشت.

همزمان با این نمایشگاه محمد نمازی همچنین مقاله ای با نام "بازنمایی موقتی" (Temporal Representation) ارایه کرد که بازتابی از تحقیقات او در زمینه نحوه تولید اثر در هنر معاصر و ارتباطش با نوع زندگی در جوامع سرمایه داری است؛ جوامعی که در آنها فرهنگ مصرفی شدیدا تبلیغ و به آن اولویت داده می شود.

"۵ دقیقه مکالمه" فضایی است که در آن روش تحقیقاتی گفت و گو و صدا به عنوان رسانه اثر هنری مورد استفاده قرار می گیرد. در عین حال، همچنین فضایی است که در آن هنرمند می کوشد به مخاطب آزادی کامل دهد که در روند تولید اثر هنری شرکت کند و علاوه بر مکالمه در مورد مسایل مهم روز، نظرات خود را در مورد جایگاه و کارایی هنر در قرن ۲۱ بیان کند.

در این اثر، موقتی بودن گفتار و صدا به عنوان رسانه فرصتی ایجاد می کند که اطلاعات ثبت شده بعد از اتفاق هنری، در فضاهای پویای دیگری مورد استفاده و کاوش قرار بگیرند.

به عنوان مثال، پس از رخداد هنری در یک فضای حقیقی، اثر هنری، به بررسی چگونگی بازتولید و استفاده اسناد از فعالیت های فیزیکی و نحوه انتقال و بازنمایی آن در فضای دیجیتال و مجازی اینترنت می پردازد.

حق نشر عکس

این روند فضایی را خلق می کند که اسناد جمع آوری شده از رخداد هنری (ضبط مکالمات، ویدوهای ضبط شده، اصوات موسیقایی ضبط شده و یا تصاویر عکاسی شده) فرصتی برای تبدیل شدن به انواع دیگر بازنمایی‌‍‌های بصری را پیدا کنند که مخصوص و محدود به فضای اینترنت هستند.

محمد نمازی خود در باره "پنج دقیقه مکالمه" می گوید: "این اثر به آزادی بیان توجه خاصی دارد و افکار عمومی و نحوه تفکر همگان را بدون هیچ قید و شرطی در کنار هم بازتاب می دهد."

نمازی پروژه دکترای هنر خود را بر پایه ترکیبی از تولید آثار هنری و همچنین بررسی نظری و تاریخی موضوع تحقیق شکل داده است. در این نوع روش تحقیق، تولید اثر و تىوری مورد بحث، در مجموع محصول نهایی پروژه تحقیقی را شکل می دهند.

موضوع این تحقیق در مورد نحوه نگرش در تولید آثار هنری در هنر معاصر، بخصوص قرن ۲۱، و ارتباطش با ارائه تفکراتی است که برای تغییرپذیری و میرایی در هنر ارزش قائل می شوند.

در این نوع نگرش، از ایده، فکر، تغییرپذیری، دگرگونی، ناپایداری و جریان به عنوان رسانه اثر هنری استفاده می شود و تا آنجا پیش می رود که می گوید حتی تنها ایده یک اثر می تواند جای خود اثر را بگیرد.

این دیدگاه واکنشی به شیوه زیست و فرهنگ مسلط در جوامع سرمایه داری است. نیکولاس بوریو، از نظریه پردازانی که به میرایی و ناپایداری هنر بها می دهد در این باره گفته است: "ما در جهانی یک بار مصرف زندگی می کنیم به طوری که میرایی، ناپایداری و گذرایی در حال پیشی گرفتن از ثبات و پایداری است."