BBCPersian.com
  •    راهنما
تاجيکستان
پشتو
عربی
آذری
روسی
اردو
 
به روز شده: 17:30 گرينويچ - پنج شنبه 12 فوريه 2004
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد صفحه بدون عکس
'شمس پرنده' و'اسطوره سياوش' به روايت پری صابری
 

 
 
.
پری صابری
شب های شنبه هفتم و يکشنبه هشتم فوريه، در تالار بزرگ کاخ يونسکو در پاريس دو نمايش ايرانی به صحنه آمد و هر دو با استقبال گرم و تشويق فراوان تماشا گران ايرانی و فرانسوی روبرو شد. ظرفيت اين تالار هزار و سيصد نفر است.

نمايش اول "شمس پرنده" اقتباس از اثر مولانا جلال الدين رومی و نمايش دوم "اسطوره سياوش" اقتباس از شاهنامه ابوالقاسم فردوسی بود.

هر دو نمايش را کارگردان پرسابقه "پری صابری" تنظيم و کارگردانی کرده بود و هر کدام با شرکت حدود چهل بازيگر، خواننده و نوازنده به صحنه آمد.

در هر دو نمايش، موسيقی و آواز سهمی عمده و اساسی داشت و رقص آرام دختران جوان که در ايران امروز "حرکات موزون" نام گرفته است به جاذبه آنها می افزود.

شمس پرنده، که به زندگی مولانا و شمس تبريزی می پردازد و در تهران تماشاگران بسيار داشته است، آنگونه که انتظار داشتم، ارزش نمايشی والائی نداشت.

نمايش که می خواست نمايشی صوفيانه باشد، صرف نظر از جمله پردازی های سنگين و صحنه های گاه خسته کننده، در نمايش چهره واقعی دو شخصيت اصلی ماجرا چندان موفق نبود و به گمان من تماشاچيان بيشتر مجذوب اشعارمولانا، صدای خوش مصطفی محمودی، موسيقی تنظيمی ابراهيم اثباتی که خود سه تارمی نواخت و همينطور نی قاسم زاده و ويولون و کمانچه ابراهيمی شدند.

اما نمايش دوم "اسطوره سياوش" (در ايران سوگ سياوش) نمايشی کاملا متفاوت بود وبه قول يک تماشاچی تاتر شناس، گوئی که در دو شب دونمايش متفاوت از دو کارگردان متفاوت ديديم.

گفتنی است که پری صابری "شمس پرنده" را چهار سال پيش و "اسطوره سياوش" را امسال تنظيم کرده و به صحنه آورده است و در اين فاصله، دو نمايش "يوسف و زليخا" و "رند خلوت نشين" را هم تهيه و کارگردانی کرده است.

پری صابری "اسطوره سياوش" را با الهام از نمايش های ايرانی مثل نقالی، پرده داری، شاهنامه خوانی مرشد زورخانه و از همه مهمتر با الهام از تعزيه به صحنه آورده وچه استادانه آنها را به کار گرفته است.

خانم صابری خود در گفتگوئی که با هم داشتيم به من گفت "من از تعزيه الهام می گيرم، کپی نمی کنم، واز آن هنگامی استفاده می کنم که راه بدهد و امکان استفاده از آن باشد. من فکر می کنم تعزيه يکی از کامل ترين شيوه های نمايش است. همه چيز در تعزيه هست، از موسيقی، شعر، حرکت، فاصله گذاری، هر چيز که شما فکر کنيد در تعزيه هست. تعزيه تاتر بسيار کهنی است اما شيوه اش بسيار مدرن است."

حرکات بازيگران و راه رفتن ها و دور زدن های آنها، نوحه خوانی ولحن آوازها، حرکات نمادين، نبردها و سر بريدن و يا صحنه های بسياری که تماشاچيان تاثير اندوهبارش را نا خودآگاه احساس مي کردند، آمدن نقال و يا نوازندگان به ميان بازيگران و يا صدای سازهای کوبه ای که فضا را ير می کرد، همه الهام گرفته ازتعزيه اين نمايش يگانه و گرامی ايرانی بود.

گفتگوهای آدم های نمايش همگی همان اشعار شاهنامه فردوسی است و با بيان خوب(گاه بسيار خوب!) بازيگران، می بينيم که چه روانی ساده و سحر انگيزی در سروده های فردوسی موج می زند.

اين گزارش بدون ياد آوری دو صحنه بسيار ديدنی و پر احساس، گزارش کاملی نخواهد.

يکی صحنه نماز جماعت در نمايش "شمس پرنده" بود که با جمله ای از اذان شروع شد و با نوای آرام نی و سه تار ادامه يافت، و ديگری صحنه ای در"اسطوره سياوش" که گروهی سرخ پوش مشعل به دست، سياوش را در بر گرفتند و اين چنين گذر او را از آتش به نمايش گذاشتند.

و چه دلنشين بود استفاده از ساز"قانون" با نوازندگی ابراهيم يساولی زاده در صحنه های درد آلود "اسطوره سياوش".

 
 
اخبار روز
 
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد صفحه بدون عکس
 
 
   
 
BBC Copyright Logo بالا ^^
 
  صفحه نخست|جهان|ايران |افغانستان |تاجيکستان |ورزش |دانش و فن |اقتصاد و بازرگانی |فرهنگ و هنر |ویدیو
روز هفتم |نگاه ژرف |صدای شما |آموزش انگليسی
 
  BBC News >>|BBC Sport >>|BBC Weather >>|BBC World Service >>|BBC Languages >>
 
  راهنما | تماس با ما | اخبار و اطلاعات به زبانهای ديگر | نحوه استفاده از اطلاعات شخصی کاربران