BBCPersian.com
  •    راهنما
تاجيکستان
پشتو
عربی
آذری
روسی
اردو
 
به روز شده: 10:42 گرينويچ - سه شنبه 05 اوت 2008 - 15 مرداد 1387
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد   صفحه بدون عکس
از خیابان تا استودیو
 

 
 
یورگن تلر(عکس از سایت تیت مدرن)
نمایشگاه "خیابان و استودیو" (عکس از سایت تیت مدرن)
موزه هنرهای مدرن تیت در لندن این روزها نمایشگاه عکسی به نام ‘street and studio’ (خیابان و استودیو) را در یکی از تالارهای خود به نمایش گذاشته که مجموعه ای دیدنی از سیر عکاسی پرتره در دو محیط خیابان و استودیو از پیدایش هنر عکاسی است.

عکس ها در این نمایشگاه در یازده اتاق به نمایش در آمده اند و تاریخ آنها از اواخر قرن نوزدهم آغاز می شود و تا عکس های همین روزها ادامه دارد. بیش از 350 قطعه عکس در ابعاد مختلف و از عکاسانی از گوشه و کنار دنیا در این نمایشگاه به چشم می خورد. عکاسان صاحب نامی چون فرانسیس آلیس، دایان آربوس، هنری کارتیه برسون،و نورمن پارکینسون آثارشان در این نمایشگاه به چشم می خورد و در این میان میترا تبریزیان، عکاس صاحب نام ایرانی هم اثری در این نمایشگاه دارد که در بخش معاصر، اثرش به نمایش گذاشته شده است.

از بخش های جانبی این نمایشگاه می توان به همکاری موزه تیت لندن و سایت اینترنتی فلیکر اشاره کرد. فلیکر از کاربران خود خواسته تا پرتره های خود را به نشانی آن سایت بفرستند و از میان آثار رسیده به این سایت قرار است که یکصد قطعه عکس انتخاب شوند و در کتابی چاپ شوند. و اما سری بزنیم به یازده اتاقی که در این نمایشگاه به چشم می خورند.

اتاق اول: ما مثل ماکارونی

نگه داشتن دست در بالای سر برای چند دقیقه و در عین حال باز نگه داشتن دهان به اندازه کافی سخت هست اما به این ها اضافه کنید که آدمی بیاید و چند ماکارونی پخته و لیز که هر آن امکان دارد از لای چنگال سر بخورد و برگردند به بشقاب را با همان دست بالای سرش بگیرد.

در اوایل قرن نوزدهم که وسایل عکاسی به سرعت و دقت امروز نبود برای گرفتن عکسی از جماعت ماکارونی بخور، عکاس مجبور بوده که مدل هایش را مدت ها دست به هوا و در وضعیتی که ماکارونی ها نریزند نگه دارد. و جالب اینکه جورجو سومر در سال 1885 در ناپل چنین عکسی را گرفته است. عکسی که با تجهیزات امروزی به لحاظ فنی کار سختی به نظر نمی رسد. او مدل هایش را مدتی در همین حالت نگه داشته تا بتواند از آنها عکس بگیرد.

در اتاق اول این نمایشگاه همچنین می توان آثاری دید از چهره سرشناسان آن زمان که به استودیوهای عکاسان می آمدند تا عکسی از آنها به یادگار بماند مردمی از طبقه متوسط به این استودیوها می آمدند تا مانند ستارگان عالم هنر و مشاهیر آن زمان جلوی دوربین عکاسان بنشینند و تصویری از آنها ثبت شود. جالب اینکه حالا این عکس ها در نمایشگاهی به نمایش در آمده اند بدون آنکه ما امروز بدانیم که آنها که هستند.

جول استرنفلد(عکس از سایت تیت مدرن)
استرنفلد از آدمهای معمولی در خیابان عکاسی می کرده است(عکس از سایت تیت مدرن)

اتاق دوم: سلام اوگی، دیدمت

پل استر نویسنده نیویورکی داستانی دارد به نام " داستان کریسمس اوگی رن" در این داستان، اوگی عکاس آماتوری است که هر روز راس یک ساعت معین از آدم هایی که از چهارراهی می گذشتند عکس می گرفته و این کار را برای دوازده سال انجام داده است. اگر سری به نمایشگاه خیابان و استودیو بزنید، حتما تصویر وکیلی که به خشک شویی می رود را می بینید. آدمی معمولی است که نمی داند چرا سوژه عکاس شده. اما جوئل استرنفلد در سال 1944 این عکس را گرفته و در این نمایشگاه به چشم می خورد. او مجموعه ای از این عکس ها دارد. عکس هایی از آدم های معمولی که از طبقه متوسط هستند و هر روز از جایی در نیویورک عبور می کنند. حالا معلوم می شود که استر این ایده را از کجا آورده است.

در اتاق دوم همچنین می شود چند نفری از آدم های کوچه و خیابان را دید که عکاسان دوران گذشته دست آنها را گرفته اند و به استودیو آورده اند و از آنها عکس گرفته اند. مثلا ولگرد ها و لوله پاک کن ها. چیزی شبیه به این را در زمان ناصر الدین شاه در ایران هم داریم که از مردم عادی با همان شکل و شمایل کارشان جلوی پرده سفید عکس گرفته شده است.

اتاق سوم: تکثیر خوشحال کننده شاعر

در آغاز قرن بیستم عکاسان کم کم شروع کردند به استفاده از دوربین برای فعالیت های سیاسی و اجتماعی. لوئیس هین از کودکان کار عکاسی کرد و جنبشی علیه کار کردن کودکان در نیویورک به راه انداخت.

اما جذابیت اتاق سوم در جای دیگری است. آلوین لنگدن کابورن. اسم این عکاس را به یاد داشته باشید. او در سال 1917 ازرا پاند شاعر شهیر امریکایی را به استودیوی خود برده و از او سه پرتره گرفته که در هر کدام از آنها چند تصویر شکسته و ضد نور از شاعر ساخته شده است. استفاده از آینه راهی بوده که لنگدن برای ساختن پرتره شاعر به کار برده است. عکس های او از شاعر و روشنفکری که نماد نوگرایی در نیمه قرن بیستم بوده یکی از زیباترین کارها در این نمایشگاه است.

اتاق چهارم و پنجم: در فاصله دو نقطه

جنگ جهانی اول تمام شده و جنگ جهانی دوم در راه است. اما مردم این را نمی دانند. از طرفی خوشحالند که جنگی در کار نیست و از طرفی هم ناراحت که دوران رکود اقتصادی آمده و مردم باید برای گذران زندگی با بدبختی ها بسازند. عکاس پرآوازه ای به نام هنری کارتیه برسون در این سالها عکس های خوبی گرفته که برخی از آنها در اتاق شماره چهار این نمایشگاه به نمایش در آمده است.
عکس هایی از آلمان، مکزیک و اسپانیا. برسون را پدر عکاسی خبری مدرن می شناسند و در این نمایشگاه هم عکس های او که پنج دهه پیش گرفته شده را می بینیم که هنوز تازگی دارند. عکس مردی که در اسپانیا و در آن روزگار بدبختی به راحتی در خیابان خوابیده عکس بسیار جالبی است. مخصوصا وقتی که این عکس را کنار قطعه عکسی از مانوئل آلوارز براو می گذارید که از کارگری که در جریان اعتصابات کارگری کشته شده، گرفته است.

تاثیر گذارترین عکس این مجموعه همین عکس است. اروپائیان رهیده از جنگی طاقت فرسا در شهرهای مختلف این قاره سوژه عکاسان شده اند و مجموعه جالبی از عکس هایشان در این اتاق دیده می شود. البته عکس هایی که همه در خیابان گرفته شده اند.

فیلیپ هالسمن(عکس از سایت تیت مدرن)
فیلیپ هالسمن تعداد زیادی عکس دارد از هنرمندانی که از آنها خواسته تا به هوا بپرند و از آنها عکس گرفته است(عکس از سایت تیت مدرن)

اتاق ششم: ما ز پائینیم و بالا می رویم

حالا خانم مریلین مونر را مجبور کنیم که به بالا بپرد ایرادی ندارد. حتی گریس کلی را هم می توان به این کار مجبور کرد (البته پیش از اینکه همسر پرنس موناکو بشود.) اما اگر این کار را از ادوارد استیچن (نقاش و عکاس) آن هم در سن 80 سالگی بخواهی، کار چندان راحتی نیست. فیلیپ هالسمن این کار را انجام داده است و چهار تا از پرتره های پرشی او در این نمایشگاه دیده می شود.

او تعداد زیادی عکس دارد از هنرمندانی که از آنها خواسته تا به هوا بپرند و از آنها عکس گرفته است. او این کار را در نیمه قرن بیستم انجام داده است. در اتاق ششم همچنین آثاری دیده می شود از مردم عادی که سوژه عکاسان معاصر شده اند. در این اتاق عکسی هم از "وی گی" دیده می شود. عکاسی به نام آرتور فلینگ که همیشه سر صحنه های جرم و جنایت حاضر می شده. بعدها معلوم شده که او رادار پلیس را می گرفته و از روی آن می فهمیده که کجا چه خبر است.

اتاق هفتم: کجای این راه بیاویزم دست آویخته خود را

لندن، پاریس، تهران یا نیویورک و پکن. فرقی ندارد. در هرجای دنیا در شهرهای بزرگ که باشید، حتما بارها و بارها در مترو یا اتوبوس، نگاهتان در نگاه و دست و پاهای مردم گره خورده و حتما تصاویر جالبی از آدم ها به چشم شما هم آمده است.

ولفگانگ تیلمانس، عکاس انگلیسی از مردم داخل مترو عکس گرفته و در نقاط دیگر دنیا هم عکاسانی بودند که از مردم در حال رفت و آمد در خیابان های شهرها عکس هایی گرفتند که در اتاق شماره هفت نمایشگاه خیابان و استودیو به نمایش در آمده است. تیلمانس عکس هایش را در همین سالهای اخیر گرفته است. اما یک عکاس نیویورکی در شصت سال پیش مسافران مترو نیویورک را سوژه خودش کرده است.

ولفگانگ تیلمانس(عکس از سایت تیت مدرن)
ولفگانگ تیلمانس، عکاس انگلیسی از مردم داخل مترو عکس گرفته است(عکس از سایت تیت مدرن)

در این اتاق عکس هایی از ولفگانگ تیلمانس نیز دیده می شود که اثاث کشی در اروپا را در سالهای پایانی دهه هفتاد میلادی را در اروپا نشان می دهد.

اتاق هشتم و نهم: رخ پوشانده ای یعنی چه

در اتاق شماره هشت که عکس هایش از به بعد از جنگ جهانی دوم بر می گردد عکس هایی از زندگی مردم دیده می شود از اعدام گرفته تا انواع دیگری از محرومیت ها و مشکلات مردم و البته عکس هایی از سالن های مد. مجله مد "وگ" در همان سال ها کارش را آغاز کرده بود و کم کم داشت پا می گرفت.

در دهه های شصت تا هشتاد وضع اقتصادی مردم کم کم داشت بهتر می شد. مجله ها پا می گرفتند و از سوی دیگر آدم های مشهور روز به روز در زندگی مردم حضور پررنگ تری داشتند. به این ترتیب دیدن عکسی از وودی آلن و میا فارو (بیوه جان لنون) که صورت هایشان را از عکاس پوشانده بودند، در آن زمان برای مجله ها بسیار جذاب بود و چه چیزی بهتر از این سوژه؟ این عکس در اتاق شماره نه به نمایش در آمده است.

اتاق دهم و یازدهم: به روزگار ما خوش آمدید

همین آدم های دور و بر. همین زندگی های معمولی. همه اینجا جمع شده اند. در اتاق شماره دهم و البته عکسی از میترا تبریزیان، عکاس ایرانی مقیم لندن هم در این مجموعه دیده می شود. عکسی که از او در این نمایشگاه به نمایش در آمده است، عکسی است که مانند صحنه ای از یک فیلم، ساخته شده است. او در گفت و گویی که با روزنامه گاردین داشته گفته که عکس های او بین واقعیت و داستان هستند اما به هر حال او واقعیت را نشان می دهد.

در مجموعه ای که او این روزها از ایران عکاسی می کند بیشتر به عکاسی های واقع گرا رو آورده است. پرتره های این بخش در ابعاد بزرگ تری نسبت به بقیه عکس ها چاپ شده اند و شاید دلیل این امر همین باشد که حالا برای دیده شدن باید تلاش بیشتری انجام داد.

 
 
مطالب مرتبط
نمایشگاه عکس 'راهی برای زیستن'
01 ژوئيه، 2008 | فرهنگ و هنر
عکس های طنز پیمان هوشمندزاده
08 مه، 2008 | فرهنگ و هنر
اخبار روز
 
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد   صفحه بدون عکس
 
 
   
 
BBC Copyright Logo بالا ^^
 
  صفحه نخست|جهان|ايران |افغانستان |تاجيکستان |ورزش |دانش و فن |اقتصاد و بازرگانی |فرهنگ و هنر |ویدیو
روز هفتم |نگاه ژرف |صدای شما |آموزش انگليسی
 
  BBC News >>|BBC Sport >>|BBC Weather >>|BBC World Service >>|BBC Languages >>
 
  راهنما | تماس با ما | اخبار و اطلاعات به زبانهای ديگر | نحوه استفاده از اطلاعات شخصی کاربران