روستائیانی که با هنر بافندگی نان می‌خورند

افغانستان
Image caption نان خیلی از خانواده‌ها به چرخیدن چرخ این گارگاه‌های کوچک بستگی دارد

هنوز هم در روستاهای افغانستان بافندگی دریچه‌ای برای در آمد خانواده‌ها به شمار می‌رود. هرچند تولید این کارخانه‌های کوچک بافندگی به حدی نیست که جای کالاهای وارداتی را بگیرد، اما خریداران این تولیدکنندگان نسبت به گذشته بیشتر شده است.

نبود بازار مناسب و برق مورد نیاز از مشکلات اصلی این صنعت کاران کوچک افغانستان است. مسئولان اداره تجارت و صنایع ولایت ننگرهار در شرق افغانستان می‌گویند که مشکلات صنعت کاران را در این روستاها حل خواهند کرد.

در ولایت ننگرهار حدود یک ۱۵۰ کارگاه بافندگی کوچک فعالیت می‌کنند. در مقایسه با مناطق دیگر این ولایت در ولسوالی رودات کارگاه‌های بافندگی بیشتر است. تنها در قریه میران این ولسوالی ۵ دستگاه بافندگی کوچک وجود دارد که از ده سال تاکنون فعالیت دارند.

تولیدات این کارخانه‌ها قبل از این فقط نیاز مالکان این کارگاه‌ها را رفع می‌کرد اما حالا چندین خانواده در این قریه از تولیدات این کارگاه‌های کوچک مستفید می‌شوند.

تورخان، مسئول یکی از این کارگاه‌های بافندگی در ولسوالی رودات است. او می‌گوید که در آغاز با پول اندک این کارو بار را آغاز کرد، اما حالا کارش رونق گرفته و سرمایه‌اش نیز به بیش از یک میلیون افغانی(حدود ۱۵هزار دلار) رسیده است.

Image caption زمین و برق مشکل اصلی صاحبان این کارگاه ها است

او می‌گوید نبود برق و جای مناسب از چالش‌های اصلی کار او است. به گفته او اگر این مشکل حل شود، سود آن به همه می‌رسد.

تورخان میگوید: "کار ما فضل خدا خوب است، اما حکومت باید توجه کند، بخدا اگر در همین ده سال حکومت به ما توجه میکرد، کارگران ما زیاد می‌شد. برای ما باید در پارکهای صنعتی جا بدهند و مشکل برق ما را حل کنند."

در۱۰ کارگا‌هی که در روستای رودات وجود دارند، ۵۰ نفر مشغول کارند. ده نفر از این کارگران زنان هستند. این زنان می‌توانند از طریق کار در این کارگاه‌ها به اقتصاد خانواده کمک کنند. آنها از پنبه نخ می‌تابند و آنرا رنگ می‌کنند.

شوکت یکی از کارمندان کارگاه‌ است. می‌گوید خوشحال است که سودش به خانواده‌های قریه می‌رسد.

او می گوید: " بسیار خوشحالم، روزانه سه و نیم تا چهارصد افغانی بدست می‌آورم اینجا تقریبا ده نفر کار می‌کنیم."

Image caption روسری و پتوهای ویژه از تولیدات عمده این کارخانه‌ها هستند

تولیدات کارخانه‌ها عبارتند از دستمال‌های گردن، چادرهای زنانه، پتوی مردانه و لباس. در حال حاضر این تولیدات بازاری نسبتا خوبی دارند.

خرید تولیدات داخلی برای مشتریان در این ولایت خوشایند است. مسئولین این کارگاه‌ها توان مالی بازاریابی در سطح ولایت را ندارند. فروشنده‌های تولیدات داخلی در ننگرهار به آینده خوشبین هستند.

سمیع الله یکی از این فروشنده‌ها در شهر جلال آباد می‌گوید که "ما در اینجا چادر، پتو و کلاه می‌فروشیم، مشتریان می‌آیند و از ما در مورد تولیدات وطنی می‌پرسند، اما به اندازه کافی تولیدات وطنی نداریم، اگر این جنس‌ها به بازار بیایند تقاضای مردم زیاد است."

شیر عالم امله، رئیس تجارت وصنایع ننگرهار می‌گوید تلاش می‌کند مشکل برق این صنعت کاران را حل و در شهرک صنعتی این ولایت برای آنان جای مناسبی در نظر گیرد.

Image caption مغازه داران می‌گویند که تولیدات مشتری دارد ولی تولید آن انبوه نیست که بتواند جوابگوی بازار باشد

او می‌گوید: "بعضی‌ها که تا به حال مشکلات شان را با ما شریک کرده‌اند، مشکل اصلی شان نبود زمین، برق و امنیت است، در پارک‌های صنعتی ولایت ننگرهار به تعداد ۲۰۷ فابریکه(کارخانه) قالی در برنامه ما است، که اگر مسئله برق و امنیت تامین شود، مشکل شان حل می‌شود. همچنان می‌توانیم در پارک صنعتی حصار شاهی برای بیشتر از دو صد فابریکه تولیدی زمین توزیع کنیم , اگر این دو مشکل شان حل شود، زمینه فعالیت خوبتر برای شان فراه می‌شود."

او می‌گوید درهمکاری با برخی از نهادهای کمک کننده مشکلات دیگر این صنعت کاران را نیز حل خواهد کرد. کسبه کاران به این باورند، اگر برای آنها بازارهای مناسب فروش تولیدات شان فراهم شود از یک سو این صنعت رشد خواهد کرد و از سوی هم میزان بیکاری در روستاهای این ولایت کاهش خواهد یافت.

Image caption این تولیدات بیشتر دربازارهای محلی روستا به فروش می‌رسند