مصرف منابع؛ بزرگترین تهدید افزایش جمعیت

حق نشر عکس BBC World Service

دیدگاهی را که در زیر می خوانید نوشته ادوارد ویلسون، استاد دانشگاه هاروارد است. او از زیست شناسان معروف جهان و کسی است که برای نخستین بار اصطلاح "سوسیوبیولوژی" یا زیست شناسی اجتماعی را مطرح کرد:

امروز بسیار مهم است که افزایش جمعیت انسان های کره زمین را به دقت زیر نظر داشته باشیم. طبق برآوردها در سال ۲۰۴۳ جمعیت زمین ۹ میلیارد خواهد شد که بیشتر از برآوردهای قبلی سازمان ملل متحد است.

رقمی که ما باید جمعیت را در آن حدود ثابت نگهداریم ۱۰ میلیارد است. با توجه به اینکه در همه قاره های دنیا میزان باروری رو به کاهش گذاشته ما توانایی انجام این کار را داریم.

البته باید کار بیشتری در مورد عدم تمرکز صرف بر وضعیت زنان و کنترل بارداری های ناخواسته و همچنین تمرکز صرف بر افزایش کلی جمعیت انجام شود. باید بدانیم که مهمتر از این موارد، این است که خلاقیت بیشتری در مورد برخورد با موضوع افزایش سرانه مصرف در سرتاسر جهان انجام دهیم.

افزایش مصرف بسیار مخرب خواهد بود و هدف ما باید این باشد که در تغذیه مردم وضعیت پایداری ایجاد شود و سطح رفاه مردم سرتاسر جهان نیز در حد قابل قبولی باشد. این مساله الان در دستور کار کشورهای جهان نیست و تاثیر زیادی بر هر یک از کشورهای جهان و مردم آن دارد.

من بویژه نگران عملکرد ما انسان ها در مورد سایر موجودات زنده کره زمین هستم. ما تنوع بیولوژیکی را که از اکوسیستم ها و گونه هایی که در آنها زندگی می کنند تشکیل شده، از بین می بریم.

خطر سبز شدن ناقص

بخشی از مشکلات ما این است که تلاش ما برای کاهش گازهای گلخانه ای بیشتر بر قسمت های غیرزنده محیط متمرکز است مانند منابع طبیعی - از جمله کیفیت آب و جو زمین - تغییرات جوی و غیره.

این اقدامات خوب است ولی ما باید به همان اندازه به بخش های زنده محیط زیست نیز اهمیت دهیم از جمله اکوسیستم های طبیعی باقی مانده و اکثریت گونه های موجود در آنها که میلیون های سال قدمت دارند و در حال از بین رفتن هستند.

من دوست دارم توجه بیشتری نسبت به ایجاد محیط های حفاظت شده و پارک ها در جهان جلب شود. ما در بعضی جاها به طور پراکنده این کار را می کنیم ولی نه با سرعتی کافی.

ما واقعا نیاز داریم که مکان های امن بیشتری (برای موجودات زنده) داشته باشیم که در آن ها طبیعیت و محیط های زنده می تواند تحت محافظت قرار گیرد و در عین حال ما انسان ها به عنوان یکی از گونه های زنده زمین، مشکلاتمان را حل کنیم پیش از آنکه کل زمین را به نابودی بکشیم.

گزینه هایی برای قرن آینده

برای گذر ما از قرن ۲۱ به قرن ۲۲ دو احتمال متصور است؛ یا اینکه ما هنگام تغییر قرن سیاره ای داریم با وضعیت بد و شرایط زندگی نامناسب، یا اینکه منابع زنده زمین را حفظ کرده و امکان بازسازی دنیای طبیعی را فراهم کرده‌ایم تا به همه بشریت امکان زندگی مناسب و برخورداری از رفاهی قابل قبول ارایه کنیم.

ما نمی توانیم امیدوار باشیم که کشورهای در حال توسعه برنامه هایی برای تولید و مصرف پایدار ارائه دهند، مگر اینکه کشورهای توسعه یافته خودشان این کار را بکنند و برای سایر کشورها الگویی ارائه دهند. در حال حاضر، افراد ثروتمند به حد غیرمعقولی مصرف می کند و از این حیث، اختلاف بین بخش های غنی تر و فقیر تر جامعه حتی در کشورهای توصسعه یافته در حال افزایش است.

این روند بسیار خطرناک است. ما در کشورهای توسعه یافته باید ‌با قرار داردن معیاری برای مصرفمان و همچنین توزیع معقول ثروت، نمونه ای برای سایر کشورها باشیم.

مطالب مرتبط