BBCPersian.com
  •    راهنما
تاجيکستان
پشتو
عربی
آذری
روسی
اردو
 
صدای شما
به روز شده: 13:27 گرينويچ - جمعه 05 اوت 2005
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد صفحه بدون عکس
مشروطيت برای امروز چه پيامی دارد؟
 
مشروطه
نهضت مشروطه با مجاهدتها و فداکاری های فراوان مردم ايران به ثمر رسيد
۱۴ مرداد فرمان مشروطيت در ايران صادر شد و نظام سياسی اين کشور به صورت مشروطه در آمد.

درست ۹۹ سال پيش، مظفر الدين شاه قاجار در برابر خيزش مردم بيدار و آزادی خواه سر فرود آورد و فرمان مشروطيت را امضا کرد. اين فرمان برای نخستين بار در تاريخ ايران، تمام قوای کشور را ناشی از ملت شناخت.

مردم که از ظلم و جور حکام خودکامه به جان آمده بودند، خواهان تشکيل عدالتخانه بودند، تا بتوانند از حقوق انسانی خود در برابر تعرض حکام ستمگر دفاع کنند.

هدف از تشکيل عدالتخانه، که به صورت مجلس شورای ملی تحقق يافت، اين بود که اداره کشور به دست نمايندگان منتخب مردم سپرده شود.

خواست ديگر مردم برقراری حکومت قانون بود، تا شهروندان بازيچه دست هوا و هوس توانگران و زورمندان نباشند، بلکه همگی در پناه قانون از امنيت و آسايش برخوردار شوند.

نظام مشروطه همه مردم را در برابر قانون برابر شناخت. پادشاه نيز موظف بود که بر اساس قانون سلطنت کند و به رأی مردم احترام بگذارد.

اين نهضت تاريخی يکی از نخستين قيام های مردم آسيا در دست يابی به آزادی و عدالت بود و تا امروز برای بيشتر ايرانيان مايه غرور و افتخار است، هرچند که از آن برداشت هايی متفاوت دارند.

برخی نهضت مشروطه را رويدادی می دانند که به گذشته ايران تعلق دارد و به تاريخ پيوسته است. گفته می شود که ما امروز در جامعه ای يکسره متفاوت زندگی می کنيم که در آن برای شعارهای مشروطه جايی باقی نمانده است.

برخی ديگر عقيده دارند که آرمان مشروطه خواهی همچنان در ايران زنده است. شعارهای اصلی مشروطه، يعنی آزادی و عدالت، در تمام مبارزات بعدی مردم ايران تا امروز معتبر بوده و هر بار به اشکال تازه ای در جامعه مطرح شده است.

شما چه نظری داريد؟
ايران امروز تا چه حد با دوران جنبش مشروطه شباهت دارد؟
آيا آرمان مشروطه خواهی به طور کامل تحقق يافته است؟
مشروطه برای امروز چه پيامی دارد؟

نظر خود را برای ما بفرستيد. لطفا به خط و زبان فارسی بنويسيد.

ديدگاه خوانندگان

يک قرن پس از نهضت مشروطيت، آرمانهای آن همچنان دست نيافتنی به نظر می رسند. به نظر من دليل عمده شکست مبارزات صد ساله ما آن است که مبارزه ما همواره با شخص ديکتاتور و يا گروههای اقتدارگرا بوده است و نه با تفکر ديکتاتوری و اقتدارگرايی، به گونه ای که هر بار ديکتاتوری را سرنگون کرده ايم دچار اين توهم شده ايم که به سرمنزل مقصود رسيده ايم و همه چيز تمام شده است ولی ديکتاتور ديگری جای قبلی را گرفته است. اگر در انقلاب ۵۷ دخالت دين در سياست باعث شکست ما شد، به نظر من بزرگترين خطری که در آينده آزادی و دموکراسی ما را تهديد می کند، بازگشت انديشه های افراطی نژادپرستانه و برتری طلبی آرياگرايانه بر ضد اقليتهای قومی و نژادی مختلف ايران به بهانه حفظ تماميت ارضی کشور است. به نظر من تا زمانی که مساله اقليتهای قومی در ايران حل نشود همانند آنچه در عراق و افغانستان انجام شد، خطر ظهور حکومتی مشابه يوگسلاوی سابق، کشورمان را تهديد می کند. آيدين - تبريز

از آقای حجاريان و ساير همفکرانش می خواهم با مغلطه موضوع مشروطه خواهی را لوث نکنند. هر قدر اصلاح طلبان در تحقق شعار جامعه مدنی موفق شدند (که آخر هم درمدينه النبی خلاصه شد) بهمان ميزان هم می توانند آرمانهای مشروطه خواهی راپياده کنند. مشروطه خواهی بمعنی حکومت قانون است و محدود کردن اختيارات پادشاه، اين چه ربطی به تئوری ولايت فقيه دارد؟ مشروط کردن قدرت مافوق تنها جزئی از مفهوم مشروطه خواهی است. اصل محتوی قانون اساسی است که بايد منطبق با اصول حقوق بشر و سکولاريسم باشد. و اين هم در چارچوب حکومت دينی هر چند با محدود شدن مقام ولايت امکان پذير نيست. تحقق آرمانهای مشروطيت آرزوی ما است ولی جزئيات آن را بايد با روح زمانه تطبيق داد. حکومتهای دموکراتيک پادشاهی مشروطه کشورهای اروپايی و حتی امپراطوری ژاپن مصداق های عينی اين نوع حکومت محسوب می شوند. کاوه - اردبيل

به اين عزيزانی که بر اين عقيده هستند که مشروطه طلبی يک مقوله ای است که تاريخ مصرفش تمام شده و چرتکه را بعنوان مثال می آورند بايد گفت، مگر فرظيه فيثاغورس مال گذشته نيست؟ پس چرا هنوز از اون استفاده می شود؟ دوم: کشورهايی که پادشاهی پارلمانی هستند آيا دمکراسی ندارند؟ و مردم اين کشورها زير استبداد شاه هستند؟ يا اينکه به پادشاه يا ملکه می گويند مرز شما تا کجاست؟ کاوه - دانمارک

تاريخ پارلمان ايران کهن تر از تاريخ بسياری از کشورهای عضو سازمان ملل می باشد. با اين حال دموکراسی در ايران هنوز پا نگرفته است. مردم ايران در پی قهرمان هستند و آن قهرمان يک فرد است نه گروهی نماينده. اين به خوبی در ورزش ايران پزيرفته شده که در ورزشهای انفرادی مانند کشتی و وزنه برداری و ديگر ورزشهای انفرادی پيروزيهايی بدست آمده است اما در ورزشهای تيمی پيروزيی نداشته ايم. رهبران ملی در اين صد سال گاهی ما را بسوی تمدن بزرگ می برند و گاهی بسوی بهشت. م . سنجرانی - لندن

  آيا کشور ما که در آزادی خواهی و دموکراسی سرآمد منطقه بوده اکنون از افغانستان و عراق کمتر می باشد؟ زمانی رييس جمهور موقت افغانستان در مورد پادشاهی گفت: آنها مانند دايناسور به تاريخ پيوسته اند پس چرا بايد ما دوباره آن را تکرار کنيم؟! و اين حرف درست است... عليرضا - مشهد
 

ايران ما شرايطی سخت بغرنج و پيچيده را در قلمرو بحرانهای داخلی و بين المللی می گذراند و گويا جزيره ای است در سياره ای ديگر با قوانين عصر جاهليت... چگونه کشوری که ۱۰۰ سال پيشتر نخبگان انديشه و روشن انديشان و پژوهشگرانش موانع پيشبرد دموکراسی و مدرنيزه شدن را شناخته بودند و نيروهای ناسيوناليست و انديشه ورز، بانوان و سرداران و سربازان راه آزادی در راه استقرار آرمانهای مشروطه متحمل رنجها و گزندهای بسيار گرديده، با خيزشهای ملی و جان سپردن در راه اصول اعتقادی و باورهای ملی، نهال مشروطيت را با جان خود آبياری نمودند، اکنون بيغوله سرای محنت زده و شعله وری گشته است که از کران تا کرانش فرياد خشم و خروش است و سوگ و مرثيه... چيرگی شريعت بر عرف و قانون از آغاز مشروطه تا کنون سد غير قابل نفوذی بوده است در تحقق حاکميت ملی، قا نون سالاری، امنيت، دموکراسی و مدرنيته. نيکبختی کنونی در اين است که سطح آگاهی های عمومی، شناخت واقعيتهای تاريخی، نقش زيانبار و مخرب نيروهای واپسگرای مذهبی و مدعيان روشنفکری دنباله روی ارتجاع و پديدار شدن و زنده گشتن هويت و شناسه ملی در نسلهای نوين ايرانی نيز نسبت به آن روزگار بسيار فزونی يافته است. از شکستهای ملی مان می توانيم نکته ها، پيامها و تجربه های گرانبها بياموزيم و با بهره گيری از آموزه ها خود را در راه مبارزه برای رهايی ميهن، تجهيز نماييم. ماندانا - لندن

اين همه سال گذشت. چی بوديم و چی شديم. نه سلطنت و نه حکومت مذهبی!هميشه از خودم می پرسم آيا واقعا آنقدر سخت است که آزادی واقعی در ايران به وجود آيد؟ تا کی بايد آنقدر در ظلم و عذاب باشيم؟ سيامک - مالاگا

قانون مشروطيت حدود ۲۷ سال است که متوقف شده است و متاسفانه اولين شعار انقلاب ۱۹۷۹ که آزادی بود افت زيادی کرده است. انتخابات سانسور شده و مجلس يا رياست جمهوری، داشتن زندانيان سياسی و غيره نيز نوعی از اين مثالهای واضح بوده است. بنابراين امروزه حاکميت ولايت فقيه قوای کشور را به عهده دارد نه ملت ايران که طبق قانون مشروطه نمايانگر قدرت کشور است. بعلاوه امنيت و آسايش نيز نزول داشته و حقوق افراد وابسته به سپاه، بسيج، ديگر ارگانها و آقازاده ها نيز فاصله بسيار زيادی با حقوق مردم عادی دارد. محسن - هلسينکی

اين آرمان هنوز تحقق نيافته است. از زمان مشروطه تا کنون مبارزه اصلی مردم ايران با نهادهای مطلقه و استبدادی و برای برقراری دمکراسی و حکومت قانون بوده است. نوک حمله اين مبارزه ديرين امروز متوجه نهادهای استبدادی و انتصابی مانند شورای نگهبان است. رضا - سيدنی

زمانی بود که از چرتکه برای محاسبه استفاده ميشد و همان قدر برای رتق و فتق امور کافی بود. بعدها ماشين حساب و کامپيوتر جای آن را گرفتند نه به اين خاطر که چرتکه بد بود، بلکه ديگر جوابگوی نيازهای زمانه نبود. قصه مشروطه بی شباهت به مثال فوق نيست. امروز تاريخ مصرف رژيم مشروطه در ايران کنونی به سر رسيده است... کامبيز - تورنتو

اين واقعيت تلخ را بايد قبول کرد که مردم ايران هنوز در مرحله صد سال پيش قرار دارند. مشروطه ظاهرا به پيروزی رسيد اما مردم از دستاوردهای آن استفاده نکردند. در هر مرحله زورگويان و ستمگران هرجا که توانستند اصول مشروطه را زير پا گذاشتند. از رضا خان بگير تا همين حکومت اسلامی. بله، مبارزه برای آزادی و عدالت همچنان در رأس خواسته های ملت ايران قرار دارد، و ما همچنان از اين اهداف ارزنده دور هستيم. اميد - ساری

 
 
مطالب مرتبط
 
 
اخبار روز
 
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد صفحه بدون عکس
 
 
   
 
BBC Copyright Logo بالا ^^
 
  صفحه نخست|جهان|ايران |افغانستان |تاجيکستان |ورزش |دانش و فن |اقتصاد و بازرگانی |فرهنگ و هنر |ویدیو
روز هفتم |نگاه ژرف |صدای شما |آموزش انگليسی
 
  BBC News >>|BBC Sport >>|BBC Weather >>|BBC World Service >>|BBC Languages >>
 
  راهنما | تماس با ما | اخبار و اطلاعات به زبانهای ديگر | نحوه استفاده از اطلاعات شخصی کاربران