نبرد كلوپ و مورينيو برنده نداشت

لیورپول و منچستر یونایتد حق نشر عکس Getty Images

در مهمترین دیدار هفته هشتم لیگ برتر فوتبال انگلستان دو رقیب دیرینه یعنی لیورپول و منچستر یونایتد در استادیوم انفیلد شهر لیورپول به تساوی بدون گل رسیدند.

صرف نظر از رقابتهای دیدنی و قدیمی این دو تیم یکی از موضوعاتی که جذابیتهای این دیدار را دو چندان می کرد تقابل یورگن کلوپ و ژوزه مورینیو، دو مربی صاحب سبک فوتبال بود.

مورینیو بیش از یک دهه است که در بالاترین سطح فوتبال دنیا مربیگری می کند و با تفکرات خاص خود قهرمانی های فراوانی به دست آورده است. در مقابل کلوپ که نماینده مربیان نوآور و مدرن در فوتبال دنیا محسوب می شود به دنبال اثبات توانایی هایش در فوتبال پربرخورد و سرعتی لیگ برتر انگلستان است.

تفکرات مورینیو تاحدودی نسبت به کلوپ سنتی و قدیمی محسوب می شود، اما همچنان تاثیرگذار است. این در حالی است که کلوپ با فوتبالی مبتنی بر سرعت و پرسینگ سبکی جدید را در فوتبال دنیا معرفی کرده است.

صرف نظر از تفاوتهای فنی این دو مربی، مهمترین تفاوت این دو در نوع رهبری و مدیریت آنان است.

مدیریت مورینیو که یکی از دلایل اصلی موفقیتهای او نیز به شمار می آید، بر مبنای ترس همراه با احترام بازیکنان نسبت به او است. بازیکنان همواره تحت کنترل او هستند و اگر اندکی از دستورات او نافرمانی کنند با شدیدترین عکس العملها روبرو می شوند.

بلا گاتمن، سرمربی فقید فوتبال مجارستان این نوع مدیریت در فوتبال را به رام کردن شیران تشبیه می کرد.

به قول گاتمن، تا زمانی که شیر درنده در چشمان رام کننده خود اعتماد به نفس و شجاعت را می بیند به مانند گربه ای اهلی خواهد بود، اما به محض آنکه در چشمان رام کننده ترس و تردید را مشاهده کند، کار رام کننده تمام شده است.

حق نشر عکس Getty Images

مورینیو تا زمانی که احترام و اقتدار لازم را نزد بازیکنانش حفظ می کند مربی موفقی است که نتایج درخشانی نیز کسب می کند، اما نتایج ناامیدکننده و از دست دادن اعتبار و اقتدار لازم نزد بازیکنان در رئال مادرید و چلسی عقیده گاتمن را کاملا ثابت می کند.

اما رفتارهای کلوپ کاملا در تضاد با مورینیو است. کلوپ همواره خود را جزیی جدانشدنی از بازیکنان و تماشاگران می داند و اعتفاد دارد که تفاوتی بین او و بازیکنان نیست و تنها وظایف آنان با یکدیگر متفاوت است.

نوع برخورد کلوپ با بازیکنان نمونه ای آشکار از تفاوت این دو مربی بزرگ است.

برخورد کلوپ با بازیکنانی که از خط قرمز او عبور می کنند نیز بسیار متفاوت است. کلوپ دیسیپلین خاص خود را دارد، اما ارتباط عاطفی بسیار نزدیکی با بازیکنانش دارد و به همین دلیل تیمهای تحت رهبری او به ندرت وارد بحران اختلافات مربی و بازیکن می شوند.

تجربه کلوپ در ماینس، دورتموند و لیورپول نشان داده که این مربی تنها بر قدرت تیمی تاکید دارد و به همین دلیل در تیمهایی که مربیگری می کند بازیکنان گرانقیمت و ستاره جایی ندارند. اما مورینیو کاملا برعکس است.

در تفکرات مورینیو صرف نظر از نظم و انضباط تیمی حضور بازیکنانی فوق ستاره که در بن بستهای تاکتیکی جریان بازی را تغییر می دهند جایگاه ویژه ای دارند.

دراین بازی کلوپ به دنبال پنجمین پیروزی پیاپی بود و مورینیو نیز پس از نتایج نه چندان درخشان هفته های گذشته به خوبی می دانست که سه امتیاز این بازی یعنی خارج شدن کامل از بحران.

لیورپول با سیستم همیشگی ٣-٣-۴ به میدان آمد. اما در غیاب آدام لالانا و وینالدوم نوع بازی این تیم متفاوت بود.

حق نشر عکس Getty Images

لالانا و وینالدوم تحت مربیگری کلوپ بی نقص بازی می‌کنند و یکی از دلایل اصلی موفقیتهای اخیر لیورپول نیز محسوب می شدند. با غیبت این دو، کوتینیو به خط میانی برگشت و در کنار هندرسون و امره جان سه هافبک لیورپول بودند.

فرمینیو، استاریچ و مانه سه مهاجم لیورپول بودند. مورینیو به خوبی می دانست که تنها راه از کارانداختن بازی پرفشار و سرعتی لیورپول کم کردن سرعت بازی است.

مورینیو که استاد بازی‌های ری اکتیو (انفعالی) محسوب می شود در این دیدار تنها به دنبال کنترل جریان بازی بود. این نوع استرتژی برمبنای حرکات و تاکتیکهای تیم حریف طرح ریزی می شود تا بتوان نقاط قوت تیم مقابل را بی اثر کرد.

در ترکیب ١-٣-٢-۴ یونایتد بازیکنان وظایف کاملا متفاوتی نسبت به گذشته داشتند.

در این دیدار اشلی یانگ، مارکوس رشفورد و پل پوگبا سه هافبک تهاجمی بودند که در جلو آندرهررا و مروان فلینی وظیفه ای کاملا متفاوت در سیستم ١-٣-٢-۴ ایفا می کردند.

در سیستم مورد نظر ایجاد دو خط دفاعی و تبدیل شدن به ١-١-۴-۴ در زمان دفاع رایج ترین تاکتیک محسوب می شود اما یونایتد می دانست در این صورت بازیکنان سرعتی و تکنیکی لیورپول خصوصا مانه، فرمینیو و حتی کوتینیو به خوبی می توانند از کناره ها دفاع یونایتد را باز کنند. به همین دلیل زمانی که لیورپول در زمین یونایتد صاحب توپ می شد نوع آرایش دفاعی یونایتد به ١-٣-۶ تغییر می‌کرد.

حق نشر عکس Getty Images

کریس اسمالینگ ،اریک بیلی، آنتونیو والنسیا و دالی بلیند چهار مدافع یونایتد خط طولی محوطه جریمه را پوشش می دادند و با اضافه شدن رشفورد در کنار والنسیا و اشلی یانگ در کنار بلیند، یونایتد با شش مدافع تمامی عرض زمین را پوشش می داد.

در این حالت هررا و فلینی به همراه پوگبا خط دوم دفاعی سه نفره را در جلو این شش مدافع شکل می دادند.

در این استراتژی نیز همچنان دو خط دفاعی به وجود می آمد و کانالهای بین خطوط دفاعی کاملا پر می شد و عملا هیچ فضایی برای بازیکنان لیورپول برای رسیدن به گل وجود نداشت.

با نگاهی به تصویر زیر نوع شکل دفاعی یونایتد کاملا مشخص است.

حق نشر عکس .

در یونایتد پوگبا در نقشی متفاوت بازی می کرد. پوگبا به عنوان بازیکن شماره ١٠ پشت زلاتان ابراهیموویچ جایگیری می کرد اما در زمانهایی که یونایتد در حمله بود این تیم به ٢-۴-۴ تغییر می کرد و پوگبا در کنار زلاتان مهاجم دوم محسوب می شد. پوگبا در پست جدید بسیار موثرتر از گذشته نشان می داد.

یونایتد در این دیدار بسیار منظم و منضبط ظاهر شد و حتی در زمانهایی که کوتینیو وامره جان با حرکات فردی خود دروازه یونایتد را تهدید کردند، دیوید دی خیا با عکس العملهای دیدنی اش لیورپول را ناکام کرد.

مورینیو در این دیدار با اتخاذ سیستمی کاملا بسته یک امتیاز حساس کسب کرد و کلوپ یکبار دیگر پی برد برای پیروزی در بازیهای حساس و مهم و رسیدن به جام قهرمانی حضور بازیکنانی که بتواند جریان بازی را با خلاقیتهای فردی خود تغییر دهند تا چه اندازه ضروری است.