وزیر اطلاعات ایران: اگر برجام نبود، امکان ادامه غنی‌سازی را نداشتیم

حق نشر عکس NASIM
Image caption محمود علوی

محمود علوی، وزیر اطلاعات ایران می‌گوید که ذخیره اورانیوم طبیعی ایران رو به تمام شدن بود و اگر توافق هسته‌ای با قدرت‌های جهانی به دست نمی‌آمد، تأسیسات غنی‌سازی این کشور قادر به ادامه کار نبود.

آقای علوی دیشب ۲۴ اسفند (۱۴ مارس) در یک گفت و گوی زنده تلویزیونی گفت: "ما ۵۰ تن کیک زرد داشتیم که خوراک سه ماه کارخانه تولید گاز یو-اف-۶ اصفهان بود. وقتی این ۵۰ تن تمام می شد، ۱۹ هزار سانتریفیوژ که هیچ، حتی اگر ۱۰۰ هزار سانتریفیوژ هم داشتیم، وقتی کیک زرد و اورانیوم طبیعی نداشتیم که غنی سازی کنیم، تمام سانتریفیوژها می خوابید".

وزیر اطلاعات در پاسخ به منتقدان دولت سخن می گفت که توافق هسته ای یا برجام را "خسارت محض" و دستاوردهای آن را "تقریبا هیچ" توصیف می کنند.

"خسارت محض" اصطلاحی بود که آیت الله علی خامنه ای، رهبر ایران در یکی از سخنرانی هایش در توصیف وضعیت اجرای برجام به کار برد و "تقریبا هیچ" بخشی از عبارتی بود که ولی الله سیف، رئیس کل بانک مرکزی ایران در یک مصاحبه تلویزیونی به زبان آورد. آقای سیف گفته بود "تقریبا هیچ چیز از برجام عاید ایران نشده است".

منتقدان دولت ایران از این دو اصطلاح برای حمله به توافق هسته ای استفاده می کنند.

وزیر اطلاعات ایران در مصاحبه تلویزیونی خود دستاوردهای برجام را از جمله در حمل و نقل دریایی و هوایی برشمرد.

او در اشاره به کمبود اورانیوم طبیعی در ایران گفت که این موضوعی است که "تا الآن زمان گفتنش نبود".

آقای علوی گفت که ایران در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد چند بار تلاش کرد کیک زرد وارد کند، اما موافق نشد و "چند موردی هم که قرار بود بارگیری کنند، در هنگام بارگیری لو رفت و نتوانستیم".

او گفت: "در ۱۰ سال گذشته ۱۰ تا ۲۰ تن کیک زرد در داخل تولید کردیم و با راه اندازی تأسیسات اردکان هم پیش بینی می شود که بین ۴۰ تا ۵۰ تن کیک زرد تولید شود".

اما به گفته آقای علوی، پس از پایان این ذخیره، تأسیسات غنی سازی ایران "می خوابید".

وزیر اطلاعات گفت: "دولت چون این موضوع را می دانست، به دنبال توافق هسته ای فرصت را مغتنم شمرد و تا الآن ۳۴۰ تن کیک زرد خریده است".

آیت الله خامنه ای در سخنرانی روز اول سال ۱۳۹۵ خود گفته بود: "کسانی که امید می بندند به اینکه بنشینیم با آمریکا در فلان مسئله مذاکره کنیم و به یک نقطه توافقی برسیم -یعنی ما یک تعهدی بکنیم، طرف مقابل هم یک تعهدی بکند- از این غفلت می کنند که ما ناگزیر باید به همه‌ تعهدهای خود عمل کنیم، اما طرف مقابل با طرق مختلف، با شیوه‌های مختلف، با خدعه، با تقلب سر باز میزند و به تعهدهایی که کرده است عمل نمی کند. این چیزی است که ما امروز در مقابل چشم خودمان داریم می‌بینیم؛ یعنی خسارت محض."