روزنامه های تهران، الگوی خوب یا بد کره شمالی

روزنامه های امروز صبح تهران، سه شنبه ۲۴ مرداد در صفحات اول خود از انتصاب رییس جدید مجمع تشخیص مصلحت نوشته اند. روزنامه های اصولگرا این بخش از فرمان رهبر را مهم دیده اند که خواستار تغییرات در ساختار و محتوای مجمع شده است. روزنامه های میانه رابطه آیت الله شاهرودی با رییس پیشین مجمع و کوشش وی برای میانه هر دو جناح بودن را با دولت روحانی موافق دانسته اند.

بالا گرفتن تنش بین آمریکا و کره شمالی، بررسی اعضای کابینه پیشنهادی توسط مجلس از جمله مهم ترین گزارش ها و موضوع مقالات امروز روزنامه هاست.

حق نشر عکس شرق
Image caption تیتر و عکس محمد کاظم پور، شرق

انتخاب تعامل و مدارا

فياض زاهد در اعتماد نوشته: انتخاب آيت‌الله هاشمي‌شاهرودي به عنوان رييس‌ مجمع تشخيص مصلحت نظام، با توجه به سوابق ايشان در قوه قضاييه ايران و تلاش براي انجام اصلاحات در آن- با وجود انتقاداتي كه به استخدام برخي از قضات بي‌تجربه، مساله‌ساز و حاشيه‌آفرين كه نقطه تاريك آن دوران هستند، وجود داشته و دارد- انتخابي مبارك است. به نوشته این فعال سیاسی: آيت‌الله هاشمي‌شاهرودي در سال‌هاي رياست خود بر قوه قضاييه در مجموع از خود چهره يك رييس قوه تلاشگر در جهت پيشبرد نظام قضايي در ايران را نشان داد؛ تلاش او براي اصلاح حقوق شهروندي، مبارزه و مخالفت با زندان‌هاي انفرادي، مقابله‌ با روش‌هاي غيرمعمول در كسب اطلاعات در زمان بازجويي‌ها، حامل اين پيام است كه اين انتخاب در راستاي استراتژي حاكميت در جهت حفظ تعادل و پرهيز از ورود مجمع در وادي افراط و تندروي است.

مقاله اعتماد به این جا رسیده که: اين يك گام به جلو است و بايد آن را به فال نيك گرفت. نقطه درخشان اين انتخاب اين است كه وجود آيت‌الله هاشمي‌شاهرودي به احتمال زياد مي‌تواند برخي مواضع افراطي و جنجالي در آن مجمع را كنترل كرده و روشي همراه با مدارا و تعامل را براي ارايه مشورت توسط رهبري فراهم سازد.

یک مجمع کلاسیک

احسان اقبال سعید در مقاله ای در همدلی نوشته: با ریاست آیت‌الله شاهرودی، احتمالا مجمع دورانی کاملا متفاوت اما نه متضاد با دوران سیادت ‌هاشمی فقید را تجربه خواهد کرد. در دوران ریاست آیت‌الله‌هاشمی فقید و خصوصا پس از بازآرایی نیروهای سیاسی بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۴ و برآمدن محمود احمدی‌نژاد، مجمع تشخیص مصلحت در برابر طیف یکدست نهادهای حامی احمدی‌نژاد و اصول‌گرایان نقش ملجا و پناه را برای اصلاح‌طلبان ایفا می‌کرد و تقریبا تا انتخابات سال ۹۲ و پیروزی حسن روحانی تنها پایگاه باقیمانده این طیف سیاسی درون حاکمیت بود.

به نظر این نویسنده: در دوران آیت‌الله شاهرودی احتمالا مشی مشابه آنچه در روزنامه‌های حکومتی اطلاعات و جمهوری اسلامی حاکم است را در مجمع هم شاهد خواهیم بود. رویه‌ای نسبتا آرام و به دور از تنش که سعی می‌کند در وادی کشمکش‌های جریان‌های سیاسی قرار نگیرد و روزگار آرامی را پشت سر بگذارد. شاید برای دولت حسن روحانی هم مطلوب باشد. چراکه ترکیب خاص و کم تنش کابینه پیشنهادی حکایت از طلب دورانی آرام و کم حاشیه است که مجمع ریاست شاهرودی می‌تواند این نقش یک رابط و کاتالیزور یا میانجی منصف را برای دولت روحانی در اصطکاک‌های احتمالی برعهده بگیرد.

مقاله همدلی تاکید کرده: دوران شاهرودی در مجمع یقینا برای اصلاح‌طلبان مشابه دوران مرحوم‌ هاشمی رفسنجانی نخواهد بود، اما آنان می‌توانند دلخوش به این مفهوم باشند که در روزهایی که در دانشگاه آزاد پس از ‌هاشمی از میرزاده به رهبر رسیده‌اند، در مجمع شرایط بهتر و کم هزینه‌تری را تجربه می‌کنند. حضور مجدد احمدی‌نژاد در ترکیب جدید هم می‌تواند حامل این معنا باشد که علی‌رغم تمام حاشیه‌سازی‌ها و سرپیچی‌های او هنوز به تمامی از او قطع امید نشده و تلاش می‌شود تا درون خیمه نظام و انقلاب حفظ شود.

حق نشر عکس ابتکار
Image caption کارتون محمد طحانی، ابتکار

نگاه ملی در ارزیابی وزیران پیشنهادی

غلامحسین کرباسچی در مقاله ای در روزنامه ایران نوشته: قضاوت درباره وزرای پیشنهادی رئیس جمهوری به مجلس، گاهی به حساسیت و داوری درباره پیشینه یا عملکرد برخی افراد معرفی شده تنزل یافته و متوقف می‌شود؛ در حالی که بررسی کابینه نیازمند توجه به اولویت‌های اصلی و اساسی کشور است و در نهایت رسیدن به پاسخ این سؤال که آیا افراد پیشنهادی در مجموع می‌توانند در چارچوب سیاست‌های دولت، در جهت کاهش مشکلات و حل مسائل گام بردارند؟

دبیرکل حزب سازندگی در این مقاله تاکید کرده که آقای روحانی در گزینش این افراد بر اهداف کلان ملی متمرکز بوده است؛ کمبود آب، آلودگی هوا، مشکل اشتغال، یارانه‌ها، قیمت انرژی و موارد متعدد دیگر، امروز در فهرست اولویت‌ها و معضلات بزرگ کشور هستند که حل و فصل آنها به‌سادگی میسر نیست.همین امسال دولت با موضوع کسری بودجه مواجه است؛ در بودجه امسال ده‌ها هزار میلیارد در قالب اوراق مشاکت از سوی مجلس به دولت مجوز داده شده است که معنایی جز کسر بودجه ندارد.

مقاله روزنامه دولت تاکید کرده که: مسأله قیمت ارز، تورم، رکود و موضوعات بنیادی دیگر، مشکلاتی که اگر چه در حوزه مسئولیت‌ها و اختیارات دولت است اما هم دولت و طرفدارانش و هم رقبا می‌دانند حل این معضلات پیچیده‌ و ریشه‌ای جز با نگاه ملی، هماهنگی در سطح کل حکومت و همراهی بخش‌های‌ خارج از دولت امکانپذیر نیست. به عبارت دیگر بررسی و در نهایت داوری درباره کابینه پیشنهادی، نیازمند تقدم نگاه کلان‌نگر و برنامه‌محور بر دیدگاه شخص‌نگر است.

۳ گزینه در خطر رفوزگی

جهان صنعت در گزارش اصلی خود ضمن بررسی ترکیب مجلس فعلی با دولت میانه رو روحانی نوشته: در این میان وزرای پیشنهادی کشور، ارتباطات و فناوری اطلاعات و آموزش‌و‌پرورش از شانس کمتری برای دریافت رای اعتماد برخوردارند. عبدالرضارحمانی فضلی از جمله وزرای پیشنهادی روحانی است که عملکرد نامناسب او در دولت یازدهم گله‌های‌ زیادی را از سوی اصلاح‌طلبان به همراه داشت، از طرف دیگر ضعف عملکرد او در نحوه برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری عامل دیگری است که موجب کاهش شانس او برای گرفتن رای اعتماد از نمایندگان مجلس می‌شود.

به نظر این روزنامه محمد‌جواد آذری جهرمی هم که به دلیل روشن نبودن سوابقش بعید به نظر می‌رسد رای اعتماد را از نماینده‌های مجلس برای تصدی‌گری در این وزارتخانه‌ها کسب کند. او تا امروز همراهی نمایندگان را با خود نداشته و برای همین به یکی از جنجالی‌ترین وزرای پیشنهادی دولت روحانی تبدیل شده که به خاطر سابقه‌اش در وزارت اطلاعات در دوره اول ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد نگرانی‌هایی در میان نمایندگان درباره عملکردش در دولت دوازدهم وجود دارد.

جهان صنعت انتخاب محمد بطحایی، وزیر پیشنهادی آموزش‌وپرورش را هم دشوار دیده و نوشته: برخی شبهه‌افکنی‌ها نسبت به حضور او در هیات امنای صندوق ذخیره فرهنگیان در زمان وقوع فساد مالی وجود دارد هر چند او در این باره به نمایندگان توضیح داده. بطحایی در این چند روز رایزنی‌هایی نیز با مخالفان خود به انجام رسانده که شاید شانس گرفتن رای اعتماد مجلس را بالا برده باشد.

رویکرد اقتصادی دولت

مسعود کرباسیان وزیر پیشنهادی برای وزارت اقتصاد در سرمقاله دنیای اقتصاد نوشته: رویکرد اقتصادی دولت دوازدهم در بهبود فضای کسب‌وکار، جانمایه سیاست‌های اقتصاد مقاومتی است. سیاست‌گذاری برای کاهش سود بانکی به شیوه عالمانه و رقابتی، ارتقای فرآیند مالیات‌ستانی، بهبود وضعیت نظام بانکی و تنظیم سیاست‌های شفاف برای بازار سرمایه باید از اولویت‌های اصلی وزارت امور اقتصادی و دارایی در چهار سال آینده باشد.

به نظر این مدیر باسابقه اقتصادی: عزم دولت بر خروج از تصدی‌گری استوار است. پیشران توسعه کشور باید مردم و بنگاه‌های خصوصی و تعاونی باشند. سیاست‌های ملی باید زمینه‌ساز رقابت‌پذیری بنگاه‌های اقتصادی ایران در بازار‌های جهانی باشند. عملکرد موسسات بزرگ دولتی و بنگاه‌های بزرگ عمومی - که متعلق به بیت‌المال هستند- باید توجیه اقتصادی داشته باشد. آنها نباید فضا را بر بنگاه‌های مردمی تنگ کنند.

و بالاخره سرمقاله دنیای اقتصاد به این جا رسیده که: اتخاذ رویکرد علمی در تحلیل و تصمیم‌گیری، برای نیل به «پایداری و هماهنگی سیاست‌های اقتصادی» ضروری است. اشراف بر تئوری‌ها و تجارب دیگران و پیشینه پرفراز و نشیب اقتصاد ایران، این فایده را دارد که از تکرار سعی و خطاهای پرهزینه گذشته اجتناب کنیم و با بهره‌گیری از منطق اقتصادی، همراهی کنشگران اقتصادی با نفع جمعی را به دست آوریم. از نقش موثر توسعه انواع فناوری در فضای اقتصاد و لزوم تسریع در استقرار «دولت الکترونیک» نباید غافل بود.

وقت اضافه وزارت علوم

کسری گودرزی در مقاله ای در قانون با اشاره به این که وزیر علوم هنوز نامعلوم است نوشته در چهار سال نخست دولت روحانی، از یک سو بي‌ثباتي این وزارت خانه ادامه یافت که ناشی از کشمکش‌های هیات دولت و مجلس شورای اسلامی بود و از سوی دیگر با تکیه زدن دکتر فرهادی بر صندلی این وزارتخانه و تلاش دولت برای سامان دادن به امور جاری این نهاد، این وزارتخانه با نارضایتي جامعه دانشگاهی مواجه شد.

به نوشته این فعال دانشجویی: این معادله پیچیده و البته نگران‌کننده برای جامعه دانشگاهی، شاید فرصتی در وقت اضافه برای دولت دکتر روحانی باشد تا بتواند با انتخاب وزیری آشنا به بافت کنونی دانشگاه و آگاه به وضعیت آسیب‌پذیر آن، در صدد پایان دادن به بن‌بست‌های قانون‌گریزی و اعمال سلیقه‌ها و مصلحت‌های گروهی بربیاید؛ وزیری که وجود مجلسی معقول در کنار دولت را غنیمت بشمارد و جسارت بهبود فضای روشنگرانه دانشگاه را پس از ترمیم ضروری و در عین حال بسیار کند و جانکاه صورت گرفته در دولت گذشته داشته باشد.

مقاله قانون در نهایت به این جا رسیده که: وضعیت بغرنج انتخاب وزیر علوم آینده، دلهره همیشگی پا پس کشیدن از مطالبات و خواسته‌ها را در بدنه دانشگاهیان تزریق كرده و بیم آن می‌رود كه این درنگ‌ها بار دیگر به خروجی مطلوبی منتهی نشود و پرواضح است که با شکل‌گیری تدریجی گسست میان حامیان متعدد دولت در پایگاه دانشگاه و کابینه، به‌ویژه وزارت علوم، آینده‌ای مبهم و نگران‌کننده در انتظار دولتی خواهد بود که بارها در دوران انتخابات وعده‌ امید و موفقیت داده است.

وعده های چیز

شهرام شهیدی در صفحه طنز شهروند گفتگویی را با این جمله نقل کرده: انتخاب گفتی و یاد حرف استاندار تهران افتادم. ایشان گفته نتوانستم چیز انتخاب کنم. نیشخندی زدم و گفتم: بازم چیز؟ این چیز دیگه چیه؟… دستپاچه شد. گفت: ‌ای بابا. چیز دیگه.. هولم کردی. الان میگم نوک زبون.. گفتم: هول نکن. حتما نتونسته ماشین سازمانی برای فرمانداری انتخاب کنه؟ یا رنگ مانتوی سازمانی کارمندان خانم را انتخاب نکرده. گفت: نه بابا. اینها هم شد دغدغه؟ دغدغه باید زیربنایی و اصولی باشد. اما به نظر من خیلی هم موضوع مهمی است این چیز....

طنزنویس شهروند ادامه داده: فوری گفتم: آهان بگو باریکلا... چیز چیه؟ چی انتخاب نکرده؟ نکنه هنوز نتونسته رشته تحصیلی‌اش را انتخاب کنه؟ جواب داد: نه عزیزم. گفته نتوانستم چیز، نه نه؛ نتوانستم فرماندار زن انتخاب کنم.

گفتم: اووووووووو. بگو سخت نگیر بابا. اونایی که قول داده بودن کدومشون عمل کردن حالا؟ تو که فبهاالمراد.

گفت: خب مهمه دیگه. الان با این دو تا چیز آدم می‌مونه چرا رأی داد به روحانی که....

چرا مذاکره؟

بهزاد صابری در مقاله ای در شرق و در بررسی شرایط پیچیده منطقه و جهان نوشته: جمهوری اسلامی هیچ‌گاه از گفت‌وگو نهراسیده است. حتی برخلاف برخی القائات، در اکثریت قریب به اتفاق موارد، جمهوری اسلامی پیشگام قطع رابطه سیاسی با سایر دولت‌ها هم نبوده است. حتی در نبود رابطه سیاسی باز، جمهوری اسلامی باب گفت‌وگو را نبسته و همواره آماده گفت‌وگو (و نه الزاما مذاکره) بوده است. چنان که در مباحثی مانند آینده عراق و موضوع هسته ای ایران و آمریکا به گفت‌وگو پرداختند و به «مذاکره» هم رسیدند.

این کارشناس مسایل بین المللی یادآوری کرده که ایران: در برابر ادعاهای امارات درباره جزایر سه‌گانه، ایران همیشه تأکید کرده که «آماده گفت‌وگوی دوجانبه برای رفع سوءتفاهم‌ها» (و نه حل اختلاف) است. یعنی طرفین می‌توانند به دور از تأثیر جو محیطی، به یک تصویر روشن برسند که با توجه به سوابق تاریخی و توافق‌های قبلی دقیقا چه چیزهایی مورد ادعای امارات است و ایران چه موضعی دارد.اگر هم اختلاف حل نشود، «سوءتفاهم» رفع می‌شود که همین هم مهم است.

مقاله شرق به این جا رسیده که: همین منطق می‌تواند درباره عربستان صادق باشد. سعودی‌ها می‌گویند ایران «سیاست‌های خود را تغییر دهد» و به اقدامات به قول آنها مخرب در منطقه پایان دهد. اما با این اظهارات کلی رسانه‌ای معلوم نیست که آنها می‌خواهند ایران کدام سیاست خود را تغییر دهد و چرا؟ اگر عربستان یا هر دولت دیگر خواستار یک سیاست خارجی بالغ و جدی باشد، شرط نخست، اراده ورود به گفت‌وگو است. هیچ کشوری، چه کوچک و چه بزرگ، بدون گفت‌وگو با سایرین نمی‌تواند مدعی داشتن سیاست خارجی جدی باشد.

الگوی کره شمالی

حسین شریعتمداری در یادداشت روز کیهان ضمن تکرار نظر همیشگی خود علیه معاهده برجام و هر نوع گفتگویی با آمریکا و اروپا به مثال کره شمالی رسیده و آن را الگوی خوبی دانسته که صرفنظر از بسیاری تفاوت‌های فاحش که با ایران اسلامی دارد، در مقابل آمریکا ایستاده و نتیجه ایستادگی را نیز چشیده است.

مدیر کیهان در مقام استدلال اشاره کره شمالی در ۲۰۰۷ با آمریکا بر سر کنار گذاشتن برنامه هسته‌ای خود به توافق رسید و به نشانه پایبندی به این توافق برج خنک‌کننده اتمی خود را منفجر کرد ولی بعد از آن که با نقض پیمان آمریکا روبرو شد، بی‌توجه به تهدیدهای آمریکا، فعالیت‌ هسته‌ای خود را از سر گرفت و آمریکا نتوانست هیچ غلطی بکند.

نمونه‌ای موفق از مقابله مقتدرانه با نقض پیمان آمریکا.

سرمقاله این روزنامه تندرو افزوده: ترامپ با تهدید کره‌شمالی از این کشور خواست تا آزمایش موشک‌های بالستیک خود را متوقف کند ولی کره‌شمالی بی‌اعتنا به تهدید آمریکا نه فقط به آزمایش موشک‌های بالستیک خود تا تولید موشک‌های بالستیک قاره‌پیما ادامه داد،. که نمونه موفقی است از مقاومت به جای سازش. که با جرأت می‌توان گفت که در این زمینه از مذاکرات بی‌نتیجه و فاجعه‌آمیز ایران با آمریکا الگو گرفته. عبرت گرفتن از راه خطا و خسارت‌باری که دولت محترم یازدهم پیموده و علی‌رغم فاجعه‌ای که با آن روبرو شده‌ایم هنوز حاضر به تغییر مسیر خسارت‌آفرین خود نیست.

لفاظی به جای دیپلوماسی

جلال خوشچهره در سرمقاله ابتکار تشدید بحران در شبه جزیره کره را ناشی از وجود رهبران پیش‌بینی ناپذیر در آمریکا و کره شمالی، و جابه‌جایی نقش‌ دیپلمات‌ها و نظامیان در اداره یا مدیریت این بحران، دانسته و نوشته:

از این رو لفاظی بر دیپلماسی غلبه یافته و بلندگوهای دو طرف در اعلام مواضع تهدید‌آمیز خود از منطق روشن پیروی نمی‌کند.

به نوشته این مقاله ۲۵ میلیون نفر مردم کره شمالی، ۱۵۰‌هزار نفر ساکنان جزیره گوام، به همراه ژاپنی‌ها، چینی‌ها و مردم جنوب شرقی اکنون بیمناکانه به دهان «دونالد‌ترامپ» و تیم نظامی او و نیز «کیم جونگ ایل» و دولتمردانی

که در پیونگ‌یانگ تنها سخنان او را تکرار می‌کنند، چشم دوخته‌اند. هراس از جنگ دوباره در شبه جزیره کره وحشت را در پیکره جامعه جهانی ایجاد کرده است. مشکل ناتوانی دیپلماسی نیست، بلکه رهبرانی است که خود را زندانی ادعاهای خود کرده‌اند.

سرمقاله ابتکار در انتقاد از وضعیت فعلی جهان نوشته: به این ترتیب جهان باردیگر شاهد مواضع ماجراجویانه‌ای است که شبه جزیره کره را در آستانه یک درگیری نظامی با نتایج غیرقابل پیش‌بینی قرار داده است. رهبران هردو کشور به‌خوبی می‌دانند فرجام این جنگ فاجعه بار خواهد بود. هیچ‌یک آماده اولین شلیک نیستند اما غرور و تعصب آنان مانع قبول ابتکارهای دیپلماتیک می‌شود؛ مانند قبول آنچه روسیه و چین در یک طرح مشترک ارائه کرده‌اند. برای کنترل اوضاع، دیپلماسی باید فرصت را از ماجراجویان بگیرد.

حق نشر عکس شهروند
Image caption تیتر و عکس صفحه اول شهروند

غول خرابکار

نیره خادمی در گزارش اصلی شهروند نوشته: ١٦ طبقه روي زمين، ٨ طبقه زير زمين، ٩ طبقه خلاف هم به آن اضافه شده و حالا مالك اسكلت‌گذاري براي ٤ طبقه ديگر را هم شروع كرده است. اينجا دزاشيب است، جایی در منطقه یک تهران. «تاوركرين»، آسمان را پاره كرده و دسته‌هاي آهني آن از بالاي سر ساختمان‌هاي كوتاه‌قد دزاشيب می‌گذرد. آنطور که گفته می‌شود، سرمايه‌گذار بانك تات است و نام مالك چند وقتي است كه از روي تابلوهاي زرد جلوي پروژه پاك شده است. از طرف دیگر اهالی محل می‌گویند، مجوز ساخت‌وساز در محل این برج، آموزشی و مربوط به یک مدرسه راهنمایی است.

به نوشته این گزارشگر: ديگر از آن خانه سبز سردار فاخر، رئیس مجلس قبل از انقلاب خبري نيست. خانه ٤٠ درخت چنار بلندقامت سبز داشته كه جاي آن آهن و سيمان و سنگ كاشته شده است. در همان روزهاي پاياني ‌سال ٩٢ كه كلنگ اين پروژه زمين خورد، مالك ٩ طبقه به صورت خلاف روي آن ١٦ طبقه ساخته است و ساختمان به ٢٥ طبقه روي زمين رسيده و در چند روز گذشته اسكلت‌گذاري براي ساخت ٤ طبقه ديگر را هم شروع كرده‌اند، آن هم با كاربري آموزشي.

شهروند نوشته: محلي‌ها اما می‌گويند كه ساختمان تجاري است و براي تعلل در پرداخت عوارض ساختماني مجوز آن را آموزشي گرفته‌اند. آنها از ‌سال گذشته مكاتبات خود را با شوراي شهر و شهرداري تهران آغاز كرده‌اند، نامه نوشته‌اند و امضا كردند. بند به بند تخلفات و آزار و اذيت‌ها را نام برده‌اند، بارها هم با سامانه ١٣٧ شهرداري تهران تماس گرفته‌اند، اما نتيجه هيچ.

با تهران خوب تا نکردیم

علی میرفتاح در ستون کرگدن اعتماد نوشته: حقيقت اين است كه ما با اين تهران خوب تا نكرده‌ايم و با آن مهربان نبوده‌ايم. اتوبان كشيدن و تونل زدن و برج ساختن كه نشانه مهربان بودن نيست. خيلي از شهرداران قبلي هيچ تعلق خاطري به شهر و كوچه و پس‌كوچه‌هاي شهر و مناطق شهر نداشته‌اند. تعلق كه از هوا نمي‌آيد و نور نيست كه به سينه بتابد. وقتي شما از اين شهر خاطره نداشته باشيد و در اين شهر بزرگ نشده باشيد و عشق و كار و رفاقت و شيطنت را در محله‌هاي شهر تجربه نكرده باشيد، آن وقت براي‌تان درخونگاه و سعادت‌آباد فرقي ندارد. سهل است، سعادت‌آباد بهتر و گران‌تر و ارجمندتر هم هست.

نویسنده پرسیده: مي‌دانيد چه كساني باعث تقسيم تهران به شمال و جنوب شده‌اند؟ همان‌ها كه از اميريه و منيريه و مولوي و ري خاطره ندارند و به تبع انس و الفتي هم با خانه‌هاي قديمي و محله‌هاي قديمي‌تر ندارند. انس و الفت با شهر، انس و الفت با سنگ و آجر كه نيست. اصلا چه كسي گفته كه شهر سنگ و آجر است؟ شهر موجود زنده است. حيات دارد. نفس مي‌كشد. گاهي از دست شهروندانش عصباني مي‌شود. گاهي كه مهر و محبت ببيند، مهربان مي‌شود.

مقاله اعتماد در مقام اعتراض افزوده: در كجاي دنيا اينچنين بي‌پروا خانه‌هاي سالم را مي‌كوبند به قصد سوداگري؟ در كجاي دنيا براي پول، اين همه دروغ مي‌گويند و قسم دروغ مي‌خورند؟ در كجاي دنيا موتوري حق عابر را مي‌خورد، عابر حق ماشين را و ماشين حق هر دو را؟ در كجاي دنيا ديوار‌هاي آجري را خراب مي‌كنند، بعد روي ديوارهاي سيماني عكس آجر مي‌كشند؟ در كجاي دنيا خانه‌هاي قديمي را خراب مي‌كنند، بعد توي آپارتمان‌هاي زشت، دكور قديمي و عتيقه برپا مي‌دارند؟

دنگی کنار اتوبان

سعید برآبادی در شرق نوشته: رفتگران تهران برای خودشان کارشناسان خبره مواد مخدر شده‌اند. باقی‌مانده بساط کارتن‌خواب‌ها و معتادان شبانه را جارو می‌کشند و یکی‌یکی اسم می‌برند: «این طلقه. باهاش همه‌جور چیزی میشه کشید؛ از هروئین تا شیشه، اما اون بدبختی که کنار اتوبان مواد مصرف می‌کنه، جنس دوزاری می‌خره». دیگر حتی پلیس هم به معتادان متجاهر‌ گیر نمی‌دهد، درحالی‌که حتی اگر از روی قیافه‌شان مشخص و به قول معروف تابلو نباشند، کشیدن مواد در پیاده‌روها و خیابان‌ها و کوچه‌ها، جرمی آشکار است.

نویسنده در توصیف صحنه نوشته: در چمن بسیاری از پارک‌های تهران دید. قارچ و اشک و تسبیح، کروکودیل و ماشروم و نورجیزک هم که دیگر گفتن ندارد، ارزانی تولید این مخدرها از یک طرف و القای فروشنده‌ها به اعتیادآورنبودنشان از طرف دیگر باعث شده که جوان‌های ماجراجو با ماشین‌های خفنشان اولین مصرف‌کننده‌های این جنس‌ها در حاشیه اتوبان‌ها باشند. شاید به‌خاطر همین بی‌پردگی در مصرف و سادگی در خرید مخدرهای صنعتی است که هر روز صبح در حاشیه پارک‌ها و فضای سبز اتوبان‌ها می‌توان انواع خرت و پرت‌هاي مصرف را دید. نیازی به تحقیق و تفحص یا گزارش مردم نیست.

معتادانی که شب‌ها به این مکان‌ها پناه می‌برند، آتشی روشن می‌کنند که شعله‌اش از دورترین نقاط هم به چشم می‌آید و ساقی‌ها و فروشنده‌ها با ماشین و موتور، در حاشیه خطرناک اتوبان‌ها می‌ایستند و جنس می‌فروشند. عجیب‌تر اینجاست که برخی از معتادان کارتن‌خواب به علت بی‌پولی، بعد از دزدی، آنچه را بتوانند با خود می‌برند و آنچه را نتوانند لای درخت‌ها و بوته‌های فضای سبز پنهان می‌کنند تا صبح به سراغش بروند. انبوهی از کیف‌های دستی، کیف‌های جیبی، سیم‌های برق، لوله‌های مسی پکیج و حتی زباله‌های خشک اگر علامتی برای نیروهای پلیس نیست، بهانه‌ای است برای کار بیشتر رفتگران تهران.

اصلا شما داماد!

حق نشر عکس شهروند
Image caption کارتون مهدی عزیزی، شهروند

پوریا عالمی در ستون طنز شرق با نقل گفته استاندار تهران که من هم تلاش کردم، فرماندار زن انتخاب کنم و حتی یک نفر را هم کاندیدا کردم ولی به دلایلی موفق نشدم، نوشته: ما وضعیت روحانی و دولت را درک می‌کنیم، چون دقیقا سر خودمان آمده. یک‌بار رفتیم خواستگاری، فضا رقابتی بود؛ جز ما شش خواستگار دیگر هم وجود داشت. خلاصه وضعیت طوری شد که عینهو مناظره‌های ریاست‌جمهوری ما شش‌تا خواستگار شروع کردیم با هم بحث‌کردن.

طنزنویس توضیح داده که در خواستگاری هر یک از خواستگاران وعده های مهم اقتصادی و شیرین دادند به طوری که دور از دست من گرفته شد و همین جا بود که من گفتم: شاید من نتوانم مثل رقبا شعارهای اقتصادی بدهم (و البته شما هم گول این شعارها را نخورید چون اینها همه خودشان پرونده اقتصادی دارند)، اما اگر عروس‌خانوم بله را به بنده بگویند، بنده قول می‌دهم نقش کلیدی به ایشان به‌عنوان یک زن در زندگی مشترکمان بدهم. یعنی اگر عروس بله را بگوید، از این به‌بعد همه وظایف داماد - که بنده باشم - برعهده عروس‌خانوم خواهد بود.

ستون طنز شرق به این جا رسیده که: حالا هم عروس‌خانوم بله را گفته و من باید خطاب به او بگویم: نمیشه عزیزم... نمیشه تو بشی رئیس خونه... انتخابات تموم شده... من تلاش می‌کنم مثل فرمانداری تهران از تو «در موقعیت‌هایی که امکانش هست استفاده کنم». مثل آشپزخانه عزیزم...، آفرین برو پلو بپز حال کنیم.

موضوعات مرتبط