روزنامه های تهران: خطر جنگ نیست، خطر بدهی های دولت است

روزنامه های امروز صبح تهران، دوشنبه ۲۱ آبان همزمان با دومین روزی که کیهان روی میز روزنامه فروشان نیست، همچنان از تشنج در خاورمیانه و تهدیدهای طرفین آن نوشته و ابراز امیدواری کرده اند که سایه جنگ از سر کشور دور شود. اشاره به اخبار ضد و نقیض درباره حصر سعد حریری و نتیجه گیری شکست و بی نتیجه ماندن فعالیت های سعودی، از دیگر سرفصل های مطبوعات امروز.

پیشنهاد نشریه های تندرو مقاومت و شکست رقیب با هر هزینه ای است. اما روزنامه های هوادار دولت به زبان های مختلف خواهان مماشات و احتیاط شده و شکست ریاض را قطعی دانسته اند.

حق نشر عکس جوان
Image caption تیتر و عکس صفحه اول جوان

تغییر تاکتیک ریاض

قاسم محبعلی در مقاله ای در روزنامه ایران با اشاره به آن چه در ده روز گذشته با استعفای مشکوک سعد حریری در لبنان صورت گرفت نوشته: نخستین بار نیست که سلمان و پسرش از این شیوه بهره می‌گیرند. آنها بیش از دو سال و نیم پیشتر با ایجاد بحران یمن تلاش کرده بودند تا تحولات داخلی خود را با تحولات منطقه‌ای پیوند بزنند. بعد وارد چالشی جدید با قطر شدند.

به نوشته این مقاله: ریاض پس از اینکه این موضوع تازگی خود را از دست داد، در ابتدا تلاش کرد تا پای ایران را به بحران لبنان باز کند اما با توجه به مدیریت صحیح ایران و متحدین منطقه‌ای اش، طرح اولیه عربستان در نطفه خفه شد، اکنون نیز راه فرار از مشکلات را در به آشوب کشاندن صحنه داخلی لبنان می‌جوید.

این تحلیلگر مسایل خاورمیانه در مقاله روزنامه ایران پیش‌بینی کرده: مقامات سعودی در برون رفت از چنین چالشی دو گزینه پیش رو دارد. یا موافقت کنند سعد حریری از ریاض به بیروت بازگردد تا شاید به این ترتیب بحران لبنان از تحولات عربستان به گونه‌ای تفکیک شود. گزینه دیگر این که بحرانی دیگر در منطقه پدید آید تا ضمن رهایی از بحران لبنان، توجه اذهان عمومی را از بحران حاضر به سمت و سویی دیگر هدایت کنند.

جای خالی ظریف

محمد توکلی در سرمقاله بهار با اشاره به تازه ترین مقاله محمدجـواد ظریـف، وزیـر خارجه ایـران که در آن به مذاکره به عنوان تنها راه حل مشکل بحران ها نوشته: این نگاه از تابستان۹۲ و پس از یک دوره نسبتًا طولانى فشارهاى خارجى حاصل از تحریم، با انتخاب روحانی بر دستگاه دیپلماسى کشـور حاکم شـد. و پرونده پیچیده و چند لایه هسـته اى با همین الگوى مطرح شده از سوى ظریف که دیپلماسى را راه حل همه بحرانها مى داند در اختیار دیپلماتها قرار گرفت و پس از گذشـت کمى بیش از دو سـال به برجام منتهى شـد.

به نوشته این روزنامه: نگاِه ظریف به بحرانها که راه مواجهه با آنها را در گرو توجه به دیپلماسى مى داند امروز و در بحران منطقه بیش از پیش احسـاس مى شـود. امروز و در زمانى که هر لحظه شـاهد اتفاق تنش آفرین تازه اى در کشورهاى خاورمیانه هستیم فرصتى براى ماجراجویى و تصمى گیرى هاى احساسى نیست. در نتیجه مى بایست از تجارب گذشته - مثلا از وقایعى که به تهاجم رژیم بعث به ایران ختم شـد - درس گرفت و دسـت دیپلمات هاى میانه رو را در تصمیم گیرى در این بخش بیش از پیش بازگذاشـت.

مطلـب آخر سرمقاله بهار این که : گاهى جاى خالى نگاه ظریف در اقدامات و اظهارات رییس جمهور روحانى و حتى شـخص ظریف هـم دیده مى شـود کـه چنین امرى چندان قابل فهم نیسـت. صلح دوسـتان و میانه روهاى ایرانى امیِد امروزشان به دستان توانمند ظریف و روحانى است تا با همان الگویى که سـایه جنگ را با برجام از کشـور دور کردند، این بار هم نگرانى هاى موجود در جامعه را رفع کنند. این توان بالقوه، در این دو چهره با تجربه عرصه پرمخاطره سیاست خارجى وجود دارد،

جنگی در پیش نیست

یدالله جوانی در سرمقاله جوان نوشته: وقتي رژيم سعودي با رفتارهاي كودكانه سعد حريري نخست‌وزير لبنان را در خاك عربستان وادار به استعفاي اجباري كرد، برخي از تحليل‌گران با استناد به محتواي بيانيه استعفا از يك طرف و مواضع حاكمان سعودي از طرف ديگر، از وقوع يك جنگ در پيش روي خبر دادند. ادبيات و خط و نشان‌هاي سعودي‌ها و همچنين فراخوان اتباع سعودي، اماراتي و اردني از لبنان از سوي دولت‌هاي متبوعشان، اين گمانه‌ را تقويت كرد.

به نظر این مقاله: اطلاعات سيدحسن نصرالله مبني بر اينكه سعودي‌ها، از رژيم صهيونيستي خواسته‌اند تا به لبنان حمله كند، موضوع وقوع جنگ را جدي‌تر كرد. پيش‌تر هم بحث جنگ با فرو ريختن برجام مطرح شده بود. در اين ايام نيز، به دنبال تمركز غرب بر موضوع موشكي ايران با وضع تحريم‌ها و راه انداختن هياهوها، برخي از خطر وقوع جنگ سخن گفته، راه جلوگيري از آن را تن دادن ايران به مذاكرات هسته‌اي اعلام مي‌كنند.

جوان با این پرسش که آيا منطقه به زودي شاهد وقوع يك جنگ ديگر خواهد بود؟ آيا عربستان در آينده به لبنان و يا ايران حمله خواهد كرد؟ آيا رژيم صهيونيستي به صورت مستقل يا به همراه آل سعود به لبنان حمله خواهد كرد؟ آيا امريكايي‌ها و دولت ترامپ، در صورت خارج شدن احتمالي ايران از برجام يا رد كردن هر نوع مذاكره موشكي، به جمهوري اسلامي حمله نظامي خواهند كرد؟ نگارنده بر اين اعتقاد است كه هيچ جنگي در پيش رو نیست.

مدل هاشمی برای عربستان بن سلمان

جاوید قربان اوغلی در تحلیل شرایط منطقه و تشدید تشنج در روابط تهران و ریاض نوشته: تحولات ١٠روزه پس از استعفای سعد حریری نخست وزیر لبنان از آن حکايت دارد که عربستان در اجراي اين پروژه نيز با ناکامي روبه‌رو شده است. در عرصه داخلي چنانچه پيش‌تر ذکر آن رفت، موضع‌گيري هوشمندانه دولت لبنان و در رأس آن ميشل عون رئيس‌جمهور اين کشور، حزب‌الله و ديگر احزاب لبناني عملا باطل‌السحر سناريوی استعفا و بحران‌سازي در داخل لبنان بود. اگر چنانچه اخبار مربوط به اوج‌گيري جو ضدسعودي در عرصه داخلي لبنان مقرون به صحت باشد، بايد رياض را بازنده اصلي اين سناريو دانست.

به نوشته این مقاله: لبنان، سومين شکست محمد بن سلمان در مديريت سياست خارجي است. لشکر‌کشي به يمن و آرزوي ايزوله‌کردن قطر، دو پروژه قبلي شاهزاده جوان و ماجراجوي پادشاهي سعودي بود که هر دو با ناکامي روبه‌رو شد. اسرائيل به‌عنوان يک طرف اصلي در هر تحول داخلي لبنان که مترصد فرصتي مناسب براي ضربه‌زدن به حزب‌الله است نيز اکنون در حالت آچمز قرار گرفته است.

این مدیر پیشین وزارت خارجه در نهایت تاکید کرده: عقل حکم مي‌کند در چنين شرايطي راهي آبرومندانه براي خروج اين کشور از باتلاق منطقه باز گذاشته شود. اين عاقلانه‌ترين گزينه براي خنثي‌سازي تلاش‌هاي فرامنطقه‌اي براي تعميق بحران بين دو کشور همسايه است. از ياد نبرده‌ايم مرحوم هاشمي‌رفسنجاني، سياست‌مدار نامدار کشور، در شرايط پس از جنگ که ظاهرا بهترين فرصت براي انتقام‌گيري از حاميان مالي و نظامي صدام بود، دست دوستي به‌سوي آنان دراز کرد.

حق نشر عکس ایران
Image caption کارتون فیروزه مظفری، ایران

باید جلوی جنگ را بگیریم

هوشنگ ماهرویان در مقاله ای در شرق نوشته: جمهوری‌خواهان و آقای ترامپ، نماینده صنایع اسلحه‌سازی آمریکا هستند. آنها می‌خواهند این صنایع را رشد دهند و برای رشددادنش، باید جنگ ایجاد کنند. قبلا اسلحه برای جنگ تولید می‌شد و اکنون جنگ تولید می‌شود برای فروش اسلحه. بنابراین سفر ترامپ به عربستان با این برنامه صورت گرفت که در خاورمیانه اغتشاش ایجاد کند. قضیه دیگر این است که روس‌ها و آمریکایی‌ها برای بالا‌بردن قیمت نفت از جنگ خاورمیانه نفع می‌برند. بالارفتن قیمت نفت به‌نفع آنها و به ضرر چین و هند است.

به نوشته این مقاله: برای اینکه در منطقه اغتشاش ایجاد نشود، ایران باید سیاست بسیار داهیانه‌ای داشته باشد که نگذارد جنگ به‌وجود بیاید. نباید بگذاریم مسائلی که مثلا در مورد موشک شلیک‌شده از یمن مطرح کرده‌ و به ایران نسبت داده‌اند، رشد کند و بالا بگیرد. چون برافروختن جنگ میان ایران و عربستان چیزی است که هم در ایران آفت ایجاد می‌کند و هم خاورمیانه را به‌هم می‌ریزد.

شرق در نهایت نوشته: عربستان واقعی با آنچه در گفتار عوام مطرح می‌شود، تفاوت دارد. آنها پول زیادی داشته‌اند و تحصیل‌کرده‌های بسیاری در اروپا و آمریکا و نقاط دیگر دارند و مسائلی را مانند اینکه زنان اجازه رانندگی نداشته باشند، آرام‌آرام کنار می‌گذارند. با این حال ما بايد با توجه به اسلحه زیادی که ترامپ به آنها فروخته است، حواسمان جمع باشد که وسیله‌ای برای سیاست‌های جنگ‌طلبانه کارخانه‌های اسلحه‌سازی نشویم.

کیهان های ناطق

داریوش احمدیان در مقاله ای در بهار نوشته: حسـین شـریعتمدارى و کیهانش بعد از دو روز تعطیلى و دو روز توقیف ( در مجموع چهار روز استراحت) به روى د ّکه هاى روزنامه فروشى و روى میز کار نهادهاى خاص قرار می گیرد!

با این مقدمه نویسنده پرسیده: چرا دو روز و خود پاسخ داده بالاخره آن »کیهان« است و این »بهار« و باید علاوه بر تفاوت در کمکهاى مالى از زمین و آسمان که به یکى مى شود و به دیگرى نه، تفاوتهاى دیگرى هم داشـته باشـند؛ یکى از تفاوتهایشان هم همین است که یکى به دلیل آنچه اقدام علیه امنیت ملى خوانده شده تنها دو روز توقیف مى شود و دیگرى به دلیل حمایت از بزرگانى همچون مرحوم هاشمى و نقد دلواپسان یک سال تعطیل!

نویسنده مقاله بهار برای نشان دادن تبعیض ها مثال زده که چند روز پیش حسـین امیرعبداللهیان، معاون سـابق وزارت خارجه یک ساعت و نیم از طریقتریبونى یکطرفه که رسانه انحصارى صداوسیما در اختیارش گذاشته بود هر چه خواست درباره آنچه در منطقه مى گذرد و نمى گذرد گفت. تندتر از تیتر یک جنجالى کیهان . چنان که تریبون های نماز جمعه نیز همین وضعیت را دارد.

کار بده به من، کار بده!

فریور خراباتی در ستون طنز روزنامه ایران با اشاره به خبری که یکی از مسوولان دولتی داده بود و حکایت از این که «پنج میلیون‌نفر در ایران شغلی ندارند اما درآمد دارند!» نوشته این عده لابد شوگر ددی دارند که همه هزینه‌ها را برای آنها تأمین می‌کند؟! یا شغل خوب ندارند اما ژن خوب دارند. البته یک سری مشاغل هستند که اسم خوبی ندارند اما درآمد خوبی دارند، منتها آدم رویش نمی‌شود به دیگران شغلش را بگوید.

طنزنویس افزوده: حالا به این آمار، یک آمار جدید هم اضافه کنیم؛ فکر کنم در‌کشورمان حدود بیست میلیون نفر شاغل داریم که شغل دارند، هر روز هم سر کار می‌روند اما «درآمد» ندارند، مثل روزنامه نگاران و کارمندان شرکت‌های خصوصی و کارگران کارخانه‌ها و... حالا به قول آقای میرسلیم نازنین، «اینو چی می‌گید؟!» در عین حال ما یک سری از افراد را می‌شناسیم که شغل دارند اما از شغل دیگری ارتزاق می‌کنند، مثلاً روزنامه نگار هستند اما به خاطر فحاشی به معاونین رئیس جمهوری پول می‌گیرند، مدیر هستند اما به شغل رانت‌خواری مشغولند، مسئول شهری هستند اما زمین خوار و جنگل خوار و کوه خوار هستند.

ستون طنز روزنامه ایران به این جا رسیده که: اوضاع شغلی ما الان به صورتی است که شتر با بارش گم می‌شود! اصلاً شما بخواهید حرف‌های بالا را برای یک خارجی تعریف کنید رباط صلیبی‌اش هم پاره نشود، دینام می‌سوزاند!

حق نشر عکس قانون
Image caption کارتون طراوت نیکی. قانون

در چاه بی انتهای بدهی ها

محمد صادق جنان صفت در ابتکار نوشته: نیمه دوم دی ماه پارسال رئیس اتاق بازرگانی ایران به علی طیب نیا وزیر اقتصاد وقت هشدار داد مدیران دولت باید شرایط توسعه بازار بدهی‌ها از مسیر انتشار انواع اوراق بدهی ها را خوب برانداز کرده و رصد کند مبادا در چاهی بیفتد که نشود دولت و اقتصاد را از چاه بدهی ها بیرون آورد.

نویسنده سرمقاله این روزنامه به آمارهای وزارت اقتصاد اشاره کرده که نشان می‌دهد این بازار در همین گام نخست می‌تواند موجب دردسرهای پرشمار شده و قابلیت خود را از دست دهد. دولت باید در سال ۱۳۹۶ حدود ۲۶ هزار میلیارد تومان بابت اصل و سود انواع اوراق پرداخت کند و پیش‌بینی شده است دست‌کم ۵۰ درصد از این رقم به سادگی محقق نشود. در بودجه ۱۳۹۶ پیش‌بینی شده است که ۵ هزار میلیارد تومان اوراق جدید منتشر شود و در اختیار طلبکاران قرار گیرد که با توجه به برخی زمزمه‌هایی که شنیده می‌شود و اساس آن عدم اعتماد به دولت درباره تامین منابع اوراق فروخته شده است، به نظر می‌رسد دولت باید در این باره دقت کافی را صورت دهد.

نویسنده سرمقاله ابتکار پس از اشاره به آماری که نشان می دهد با کاهش بهای نفت بودجه دولت دچار افت شدیدی شده که نوشته: دولت باید چاره ای بیندیشد تا در چاه بی انتهای بدهی هافرو نرود . به نظر می رسد وزیر اقتصاد به مثابه بالاترین مقام اقتصادی دولت باید در مجلس و در برابر افکار عمومی به این پرسش جواب دهد که می تواند کاری کند که این بدهی های گسترده به تعطیل دولت نینجامد. مجلس باید اگر قرار است از دولت پرسشی کند همین روزها از وزیر اقتصاد بخواهد به این مساله و پرسش بزرگ دست کم فکرکند و راهی بیابد.

پیروزی در فوتبال با جادو و جنبل

حق نشر عکس شهروند
Image caption کارتون جواد علیزاده. شهروند

شهروند در سرمقاله خود به خبرهایی که تازگی درباره جن گیری و فال بینی برای پیروزی تیم ملی فوتبال کشور منتشر شده اشاره کرده و نوشته: فرض کنیم كه فدراسیون فوتبال با چند مورد از این رفتارها برخورد کرد، آیا مشکل حل خواهد شد؟ خیر. حتی اگر آنان را جریمه کند، جریمه را هم از جیب مردم می‌پردازند. حتی اگر با جادوگری‌های آشکار مثل ریختن ادرار بچه روی دروازه برخورد کند، ده‌ها شیوه غیرآشکار برای آنان وجود دارد. مشکل در وجود مدیرانی است که فاقد حداقل‌های لازم از دانش برای مدیریت پدیده‌ای چون فوتبال هستند.

به نوشته این مقاله: فشارهای بیش از حد برای نتیجه‌گرفتن در مسابقات فوتبال و احتمالا سایر ورزش‌ها منجر به انحراف فضای ورزشی از رقابت سالم شده است. تقریبا هیچ مسابقه‌ای نیست که طرفین مسابقه یا یکی از دو طرف علیه داوری اظهارنظر نکنند. کمتر مسابقه‌ای است که مسائل فوتبالی و فنی مستندات نتیجه مسابقه باشد و حتما به امور غیرفوتبالی و غیرفنی پرداخته می‌شود. این وضع به بدترین شکل روی سکوها بازتاب دارد. طرفداری از فوتبال و تیم‌های باشگاهی در ایران معنایی کمابیش متفاوت از کشورهای صاحب سبک در فوتبال دارد.

مقاله شهروند در جست و جوی راه حل نوشته: در درجه اول بریدن بند ناف فوتبال از درآمدهای عمومی. اگر این کار را در یک لحظه نمی‌توان انجام داد، بهتر است در یک بازه زمانی مشخص و البته محدود آن را به سرانجام رساند؛ بدون این اتفاق بعید است که بتوان از تله مدیریتی ناکارآمد و جادوپیشه خلاص شد. در مرحله بعد تقویت کمیته انضباطی و کمیته داوری فوتبال هستند که نقش دستگاه قضائی را در فوتبال دارند. اگر این دو نهاد مستقل و قدرتمند نباشند، هیچ اتفاق مهمی که مثبت باشد در فوتبال رخ نخواهد داد.

موضوعات مرتبط