سفرهای نوروزی؛ نگاهی به پنج روستای دیدنی ایران

ایسنا حق نشر عکس isna.ir

نوروز به طور سنتی فرصتی مناسب برای بسیاری خانواده‌ها برای مسافرت است؛ عده‌ای از شهروندان ایرانی سفرهای داخلی و بعضی دیگر مسافرت‌های خارجی را ترجیح می‌دهند. به همین بهانه در این مطلب به پنج روستای منحصر به فرد و دیدنی در ایران پرداخته شده است.

در سال‌های اخیر و به خصوص در سال ۱۳۹۷ افزایش شدید قیمت ارز باعث شده برای بسیاری از خانواده‌های ایرانی مسافرت و به ویژه سفر نوروزی دشوارتر شود. افزایش قیمت ارز نه فقط سفرهای خارجی بلکه سفرهای داخلی را هم به دلیل بالا رفتن قیمت بلیط هواپیما و هتل متاثر کرده است.

پنج روستاهای منحصر به فرد ایران را انتخاب کردیم. ممکن است در مسیر سفر نوروزی شما باشند یا در نزدیکی شهر محل زندگی‌تان و بتوانید با چند ساعت رانندگی از این روستاها دیدن کنید.

حق نشر عکس Tasnimnews
Image caption روستای ماخونیک در خراسان جنوبی

روستای ماخونیک؛ سرزمین لی‌لی‌پوت‌های ایران

روستای ماخونیک از توابع شهرستان سربیشه در استان خراسان جنوبی است و فاصله آن تا بیرجند حدود ۱۳۰ کیلومتر است و از مقصدهای گردشگری استان خراسان جنوبی است.

این روستا زمانی به دلیل قد کوتاه ساکنان آن، به سرزمین "لی‌لی پوت‌های ایران" هم شهرت دارد که عده‌ای علت را به ازدواج‌های خانوادگی و تغذیه نسبت داده‌اند، اما امروز متوسط قد ساکنان روستا معمولی است.

منطقه ماخونیک دارای ۱۲ آبادی است که روستای ماخونیک بزرگترین آنهاست.

ارتفاع خانه‌های این روستا کم است و برای وارد شدن به آنها باید خم شد؛ گاهی در داخل این خانه‌های گلی کوچک هم باید خمیده ایستاد. اغلب یکی، دو پله، درگاهی را به کف خانه وصل می‌کند.

هوای این منطقه سرد است و علت کم‌‌ارتفاع بودن سقف خانه‌ها حفظ گرما در زمان برودت هواست.

گفته شده اهالی ماخونیک تا ۵۰ سال پیش، چای نمی‌نوشیدند، سیگار نمی‌کشیدند، شکار نمی‌کردند و اصلاً گوشت هم نمی‌خوردند؛ چون این کارها را گناه می‌دانستند.

شغل اصلی ساکنان این روستا دامداری است ولی عده دیگری هم به کشاورزی مشغولند.

حق نشر عکس Mehrnews

روستای فارسیان؛ پنجره‌های آبی و کوچه‌های آشتی کنان

روستای فارسیان قانچی در نزدیکی آزاد شهر و ۹۰ کیلومتری شهر گرگان در استان گلستان است.

یکی از ویژگی‌های شاخص ظاهری این روستا، پنجره‌های آبی خانه‌های گلی آن است؛ ساکنان این روستا در خانه‌های پلکانی زندگی می‌کنند و گلدان‌های شمعدانی پشت پنجره‌های خود آویزان می‌کنند.

این روستا دارای کوچه‌های آشتی‌کنان است؛ معابر تنگی که قهرها را به آشتی تبدیل می‌کند.

اهالی فارسیان تمامی نیازهای خود را از داخل روستای خود تهیه می‌کنند.

در نزدیکی این روستا جاذبه‌های طبیعی دیده می‌شود؛ که تپه قنبرآباد یکی از آنهاست و از بالای آن می‌توان شالیزارهای طبقاتی را دید.

در سال‌های اخیر تورهای داخلی ایرانگردی این روستا را هم در فهرست خود جای داده‌اند.

حق نشر عکس MEHRNEWS
Image caption سرو هزار ساله سیرچ از دیدنی های این روستای استان کرمان است

روستای سیرچ؛طراوت در دل کویر

این روستا در حدود ۶۰ کیلومتری کرمان قرار دارد و به کویر لوت نزدیک است ولی طبیعت آن با کویر تناسب زیادی ندارد.

آب و هوای سیرچ خنک و مانند مناطق کوهستانی است؛ در نزدیکی آن یک پیست اسکی هم ساخته شده است.

این روستای کوهستانی پر از باغ‌های انگور، انجیر، گیلاس، آلبالو و انار است که در بهار شکوفه می‌کنند.

سیرچ سروی تاریخی دارد که گفته می‌شود بیش از هزار سال قدمت دارد.

سيرچ زادگاه نويسنده سرشناس ایرانی، هوشنگ مرادی كرمانی است و خانه محل تولد و کودکی این نویسنده در مجاورت سرو کهنسال سیرچ قرار دارد.

براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفت، جمعیت این روستا ۱٬۶۸۸نفر اعلام شد که متشکل از ۴۴۵خانوار است.

فاصله سیرچ تا منطقه شهداد و گرم‌ترین نقطه ایران یعنی دشت "گندم بریان" کمتر از ۴۰ کیلومتر است.

حق نشر عکس Mehr

روستای صخره‌ای میمند

روستای میمند در ۳۸ کیلومتری شهربابک در استان کرمان یکی از سكونتگاه‌های صخره‌ای جهان است که در فهرست میراث جهانی یونسکو هم قرار گرفته است.

این روستا دارای بناهای صخره‌ای و کنده شده با دست است که گفته شده تاریخی ۱۲ هزار ساله دارد و از اولین سکونت‌گاه‌های بشری در ایران به شمار می‌رود.

عده‌ای بر این باورند که این مجموعه در قرون هشتم و هفتم پیش از میلاد همزمان با قوم ماد، توسط گروهی از اقوام آریایی ساخته شده است.

عده دیگری هم می‌گویند که بناهای صخره‌ای میمند از اعتقادات "مهرپرستی" ساکنان آن برگرفته شده است.

این روستا به دلیل استحکام دفاعی طی زمان کمتر دستخوش تحولات اساسی شده‌ است و بیشترین تغییر در آن مربوط به چند دهه اخیر است.

ساکنان این روستا دارای آداب و رسوم خاص هستند و در زبان و گویش آن‌ها هنوز از کلمات پهلوی ساسانی استفاده می‌شود.

حق نشر عکس Mehr
Image caption مراسم سنتی برف‌چال در روستای آب اسک

آب اسک

آب اسک روستایی در هشتاد کیلومتری آمل در استان مازندران است.

آنچه این روستا را از بسیاری از مناطق دیدنی ایران جدا می‌کند نه فقط زیبایی آن بلکه سنت‌های رایج در آن است.

یکی از این آیین‌ها "زن شاهی" است. در یک روز از سال، یکی از زنان روستا به عنوان شاه انتخاب می‌شود و دختران روستا را هم به عنوان نگهبان در نقاط مختلف روستا انتخاب می‌کند.

در این روز هیچ مردی نباید در روستا حضور داشته باشد؛ همچنین ممکن است به دستور شاه، دختران به رقص و پایکوبی و انواع بازی‌های محلی روی آورند.

در مراسم دیگری که به "ورف‌چال" یا "برف‌چال" شهرت دارد و اغلب در ماه اردیبهشت برگزار می‌شود، مردان روستا آخرین برف‌های زمستان را در کوه‌ها چال می‌کنند.

موضوعات مرتبط