روزنامه‌های تهران، طرح‌های تبلیغاتی نامزدها، شوخی یا شدنی؟

روزنامه‌های صبح امروز یکشنبه ۱۷ اردیبهشت در عنوان های اصلی خود از حواشی انتخابات نوشته و بر اساس سبک و سلیقه خود به طرح های ابتکاری نامزدها پرداخته و از آن ها انتقاد یا تعریف کرده اند. در این میان روزنامه های تندرو بیشتر از طرح های باقر قالیباف استقبال کرده اند که روزنامه های هوادار دولت نام آن ها را حرکات پوپولیستی گذاشته‌اند.

خشونت در مناظره های انتخاباتی موضوعی است که روزنامه های مختلف به آن پرداخته و از هر دو سو نسبت به این همه خشونت گفتاری و انتقامی هشدار داده اند.

حق نشر عکس Shahrvand
Image caption کارتون فیروزه مظفری، شهروند

این صحنه جنگ است

رضا فراهانی در سرمقاله جهان صنعت نوشته: شاید برای خیلی‌ها جدل سیاسی جمعه گذشته جذاب و شوربرانگیز بود اما واقعیت این است که شوربختانه نه تنها این جنگ سیاسی به نفع مردم نیست و هیچ شناختی نسبت به نامزدها ایجاد نمی‌کند بلکه بیشتر جامعه را سردرگم کرده و نسبت به مسوولان بدبین‌تر خواهد کرد. افرادی که هر کدام در جایگاه قبلی یا کنونی دارای موقعیت مدیریتی کلانی در کشور بوده یا هستند چرا باید چنین رفتاری در رسانه ملی و در برنامه زنده‌ای که قرار است برنامه‌های‌شان را برای اداره کشور خدمت مردم ارائه کنند از خود نشان دهند؟!

به نوشته این مقاله: از یکی درباره برنامه‌هایش در زمینه فرهنگ و هنر سوال می‌شود به موضوع غیرمرتبطی می‌پردازد که حتی اعتراض هم‌طیف‌های سیاسی‌اش را هم بلند می‌کند. از دیگری پیرامون امنیت سوال می‌شود در پاسخ از ضعف کاندیدای دیگر می‌گوید. آن دیگری هم سعی بر این دارد که خود را فارغ از هر طیف سیاسی نشان داده و دائم از دلسوزی برای مردم می‌گوید دریغ از یک برنامه مدون و کارشناسی‌شده و قابل اجر. فرد دیگری هم که تنها به برنامه‌های بسیار کلی و تیتروار و بعضا غیرمرتبط با سوال مجری پرداخته و نفر بعدی هم تنها به روخوانی مطالب خود می‌پردازد بی‌آنکه به محتوای پاسخ خود و ارتباطش با سوال مطروحه نظر داشته باشد.

درباره اصلاح طلبان

عباس حاجی نجاری در سرمقاله روزنامه جوان به تصویری پرداخته که اسحاق جهانگیری در برنامه‌های تبلیغاتی خود در صدا و سیما تلاش کرد از دوران اصلاحات ارائه دهد که به نظر نویسنده این روزنامه یکی از ادوار تلخ تاریخ سیاسی کشور بود

نویسنده روزنامه سپاه پاسداران در توضیح نظر خود نوشته: در سال ۷۶ شاید انتظار مردم از دولت اصلاحات در رفع نابسامانی‌ها و مشکلات ناشی از دولت کارگزاران که به رشد فاصله طبقاتی و تورم ۴۴ درصدی انجامیده بود به حق بود که امید داشته باشند دولت اصلاحات با شعارهایش بتواند رفاه نسبی را به جامعه برگرداند اما در عمل دولت اصلاحات همان سیاست‌های اقتصادی دولت قبل را و البته با همان کادر گذشته پی گرفت و تمرکزش را بر چیزی گذاشت که توسعه سیاسی نامگذاری شد. نقطه آغاز ایجاد انحراف در مسیر حرکت نظام اسلامی و آن هم از درون دستگاه‌های حکومتی، از دوران اصلاحات آغاز شد. یکی از نقاط کانونی تئوریزه کردن این انحراف، کارگاه‌های توسعه سیاسی وزارت کشور بود که با جمع‌آوری افراطی‌ترین چهره‌های سیاسی کشور، اصولی را به نام اصول توسعه سیاسی تدوین کردند که تمامی اصول و مبانی نظام اسلامی و قانون اساسی را زیر سؤال می‌برد!

جوان در نهایت به این جا رسیده که: ماجرا توسعه سیاسی در حد تئوری‌پردازی خلاصه نشد چراکه دو بازوی عملیاتی جریان یعنی مطبوعات و تشکل‌های افراطی در دانشگاه‌ها عملاً به عاملانی برای پیاده‌سازی آن اصول تبدیل شدند و به همین دلیل بود که دورانی که آقای جهانگیری از آن به عنوان فضای امیدوارکننده نام می‌برد به جایی رسید که دوران ختم انقلاب اعلام شد که باید در آن امام خمینی به موزه تاریخ سپرده شود، ولایت فقیه مظهر تحجرگرایی اعلام شده و زیارت عاشورا مظهر خشونت‌گرایی.

حق نشر عکس Sobh-e-no
Image caption تیتر و عکس صفحه اول صبح نو

مشت دولت باز شد

کیهان در گزارش اصلی خود مدعی شده که مناظره دوم مشت دولت را باز کرد و توضیح داده جمعه دومین دور مناظره‌ها صحنه‌ای دیگر از آشکار شدن خالی بودن کارنامه دولت یازدهم بود. جهانگیری که برای هر سوال در زنگ حساب، انشایی مهیا کرده بود، به سرحالی دور اول مناظره نبود. به طوری که عده‌ای معتقدند از ستاد روحانی به او ابلاغ شده کم‌ رنگ‌تر ظاهر شود تا جا برای عرض اندام روحانی مهیا‌تر باشد. تاکتیکی که برای اردوگاه اعتدال- اصلاحات جواب نداد و روحانی نیز چیزی برای عرضه نداشت.

به نظر این روزنامه تندرو: کل حرف‌های روحانی در خرج کردن از چند چهره موسیقی و سینما خلاصه می‌شد و ترساندن مردم از خطری موهوم که اگر ما نباشیم زندگی‌تان کن فیکون خواهد شد و راهی جز رای دادن به ما ندارید! مسئله‌ای که رئیسی نیز در سخنان خود اشاره‌ای به آن کرد. کار در پایان به جایی رسید که روحانی رو به دوربین پرسید یعنی دولت هیچ کار خوبی نداشته است؟ و بلافاصله در شبکه‌های اجتماعی جواب گرفت که مگر شما درباره دو دولت گذشته کاری جز سیاه‌نمایی کرده‌اید که اینک توقع دارید رقبایتان از کارهای به اصطلاح خوبتان بگویند؟

کیهان در نهایت نوشته:به اعتقاد تحلیلگران مناظره سیاسی و فرهنگی نقطه امید و اتکای روحانی و جهانگیری بود که آنها نشان دادند در این عرصه نیز چیزی در چنته ندارند. سخنان دقیق و به موقع میرسلیم در مناظره دیروز پدیده‌ای بود که دولتی‌ها را به دردسر جدی انداخت و آنان در برابر سوال‌های جدی رئیسی و قالیباف نیز حرفی برای گفتن نداشتند جز آنکه بگویند همه چیز خوب است و اگر ما نباشیم همه چیز سیاه خواهد شد!

فقر را روحانی ساخت؟

علی میرفتاح در ستون کرگدن اعتماد نوشته: از مناظره روز جمعه کمی ترسیدم. نه از این جهت که روحانی رای نیاورد... نه. بلکه وقتی دیدم رقبا، چنین بی‌پروا شمشیر از رو بسته‌اند و چنین تمام قد به میدان آمده‌اند ترسیدم که اگر بزرگان، مدیران و سرآمدان جامعه چنین باشند، وای به حال بقیه. صبح که تیتر روزنامه‌های رقیب را خواندم، بیشتر ترسیدم از بحران اخلاقی جامعه. آیا واقعاً روزنامه‌های حکومتی، آنها که از بودجه رسمی استفاده می‌کنند، حق دارند چنین آزادانه وارد معرکه شوند و به هر کس که می‌خواهند طعنه بزنند؟..

به نظر نویسنده:این رقابت نیست، نقد هم نیست بلکه انتقام است. اما انتقام از چه؟ روحانی و جهانگیری چه کرده‌اند که بقیه با این شدت و غلظت از ایشان عصبانی‌اند؟ بعید است کسی باور کند این عصبانیت به خاطر دفاع از اقشار مظلوم است. ما که از خارج نیامده‌ایم و امروز که به این دوستان نرسیده‌ایم. این بزرگان همه مسبوق به سابقه‌اند و در ادوار مختلف دیده‌ایم که چه کرده‌اند و چه گفته‌اند. دیده‌ایم چطور مدیریت کرده‌اند و چه وعده‌هایی داده‌اند.

سردبیر مجله کرگدن افزوده:طبقات محروم جامعه، یک شبه و چهار ساله که درست نشده‌اند. گیرم که روحانی برای طبقات محروم و مستضعف هیچ کار نکرده و قدمی بر نداشته، اما او که اینها را درست نکرده. قبل از او هم ما مشکل بیکاری، تورم و تبعیض داشتیم. چطور تا قبل از این کسی نبود که اینطور دل بسوزاند و برنامه بنویسد و برای مردم کاری بکند؟ چطور تا قبل از این، اینطور خشمگین ‌نمی‌شدند و حرف تند نمی‌زدند؟ یعنی چهار سال پیش وضع محرومان بهتر از اینی بود که الان هست؟ یعنی چهار سال پیش مردم، همه شغل داشتند و این دولت روحانی بود که آمد و ما را وابسته به نفت کرد و بیکاری و تورم را قوام بخشید؟

حق نشر عکس Ebtekar
Image caption کارتون محمد طحانی، ابتکار

یک تصمیم عجیب

روزنامه ایران در گزارش اصلی خود نوشته: راه‌اندازی سایت ثبت‌نام برای پرداخت کارانه به جوانان بیکار از سوی قالیباف پیش از برگزاری انتخابات واکنش‌ها و ابهامات بسیاری را در میان مسئولان و مردم ایجاد کرده است. او در کنار وعده سه برابر کردن یارانه نقدی وعده پرداخت ماهانه ۲۵۰ هزار تومان به جوانان بیکار بالای ۱۸سال را ارائه کرده است از چند روز پیش از این سایت رونمایی کرد و در گفت‌و‌گویی خواهان ثبت‌نام جوانان در این سایت شد.

روزنامه دولت توضیح داده که به گفته این نامزد ریاست جمهوری از آنجا که رهبر معظم انقلاب خواسته‌اند دولت با فوریت کار خود را آغاز کند به همین دلیل از هم‌اکنون این سایت راه‌اندازی شده است.این درحالی است که راه‌اندازی این سایت که در آن اطلاعات شخصی و محرمانه افراد تقاضا می‌شود از نظر مطابقت با قانون انتخابات و حریم خصوصی افراد شائبه‌های بسیاری دارد. به طوری که وزیر کشور دراین زمینه گفت: راه‌اندازی سایت کارانه غیرقانونی است و جنبه خرید رأی دارد.

روزنامه توضیح داده که:در کنار تمام حواشی و شائبه‌هایی که راه‌اندازی سایت کارانه دارد، شباهت عجیب آن با طرح دولت که از سال ۹۴ در برخی از استان‌ها به صورت آزمایشی اجرا شده و اکنون سراسری شده است نیز جالب توجه است به طوری که پس از راه‌اندازی سامانه «کاج» دولت که پس از چند سال کار کارشناسی رونمایی شد سامانه کارانه نیز بسرعت بالا آمد و تبلیغات وسیعی درباره آن صورت گرفت.

ایران به نقل از وزیر کار علی ربیعی نوشته: اساس کاج بر این مبنا خواهد بود که دریک قسمت بویژه در صنوف افراد آموزش می‌بینند و سازمان فنی و حرفه‌ای از این دسته از افراد ثبت‌نام می‌کند.کارفرمایان و صاحبان صنوفی که مایل هستند از این دسته از افراد استفاده کنند به سایت مراجعه خواهند کرد و این افراد با پرداخت بیمه حوادث از طرف دولت به آن کارگاه معرفی خواهند شد.

اما صبح نو روزنامه هوادار باقر قالیباف در گزارش اصلی به عنوان «گام اول برای اشتغال پنج میلیونی» نوشته: پرداخت کارانه به جوانان جویای کار یکی از مهم‌ترین وعده‌های انتخاباتی آقای قالیباف است، وعده‌ای که سبب جوانه زدن امید در جوانان جویای کار شد و گام اول برای تحقق اشتغال۵میلیونی با راه‌اندازی سامانه کارانه برداشته شد اما همزمان با این برنامه انتخاباتی قالیباف، دولت «نمی‌شود، نمی‌توانیم و نداریم» ابراز نگرانی کرد به‌گونه ای که تمام توان رسانه‌ای خود را برای هجمه به طرح رفع بیکاری شهردار تهران آغاز کردند.

این روزنامه از قول وزیر کشور طرح شهردار تهران را غیرقانونی خوانده و از قلم حسام الدین آشنا مشاور روحانی رییس جمهور نوشته: سایت موسوم به کارانه یک سیستم جمع آوری و پردازش اطلاعات شخصی است. مجوز راه اندازی چنین سایتی کجا صادر شده است؟ در صورتی که ایشان موفق به تصاحب مسوولیت ریاست جمهوری نشوند چه کسی مسوول سوء استفاده احتمالی از این داده‌هاست؟

صبح نو برای اثبات قانونی و عملی بودن طرح کامپیوتری یافتن بیکاران از زبان نماینده ای از مجلس سابقه ای ذکر کرده که نشان می دهد: این یکی از طرح های مصوب در مجلس بوده که با ایراد شورای نگهبان برگشته و سال گذشته نهایتا به تصویب رسیده که منابع مالی آن از پنجاه درصد درآمد حاصلی از هدفمندی یارانه ها وجرایم به کار گیری اتباع خارجی غیرمجاز تامین می شود.

یک درخواست عجیب

اعتماد در سرمقاله خود از پیشنهاد ابراهیم رییسی خبر داده که گفته «مناظره‌ای بین رییس دولت‌های نهم و دهم و رییس فعلی دولت برگزار کنند تا بحث‌های این زمینه تمام شود و دولت نسبت به عملکرد خودش پاسخگو باشد، چرا که ما هر وقت حرفی می‌زنیم می‌گویند دولت قبل، دولت قبل.»

اعتماد پرسیده: این درخواست چه معنایی دارد؟ واضح است که آقای رییسی یا متوجه نظرات آقای روحانی در نقد دولت گذشته نشده‌اند یا متوجه شده‌اند و خود را به آن راه زده‌اند. نقدهای آقای روحانی یا جهانگیری فقط متوجه آن دولت نیست، بلکه متوجه نامزدهای فعلی اصولگرایان است که تمامی یاران و ستاد آنان از همان افراد تشکیل می‌شوند. دولت آقای احمدی‌نژاد از آسمان یا آن سوی مرزها نیامد که امروز کسی جرأت نکند مسوولیت آن را بپذیرد. آن دولت محصول همین اندیشه اصولگرایان تندرو است که تماما در ستادهای آقایان حاضر هستند. نیازی به مناظره با آقای احمدی‌نژاد نیست. آنان که امروز می‌خواهند راه و رسم او را زنده کنند، باید آنقدر شجاعت و صداقت داشته باشند که از آن سیاست‌ها دفاع کنند. پرونده عملکرد احمدی‌نژاد با انتخابات سال ١٣٩٢ بسته شده بود. ولی آنان که می‌خواهند آن پرونده را در انتخابات اخیر دوباره باز کنند باید شهامت دفاع از آن را داشته باشند.

اعتماد توضیح داده:مساله فقط نقد احمدی‌نژاد نیست، بلکه نقد احمدی‌نژادیسم است. اگر کسانی مدعی هستند که سالانه ٥/١ میلیون شغل تولید می‌کنند و تمام فعالان ستاد آنان اصلی‌ترین کارگزاران احمدی‌نژاد بوده‌اند که طی ٨ سال هیچ شغلی ایجاد نکرده‌اند و الان مدعی‌اند که فقط طی ٤ سال ٦ میلیون شغل ایجاد خواهند کرد، پس وظیفه همه است تا نشان دهند کارنامه و سابقه این افراد چیز دیگری را می‌گوید. بنابراین کارزار انتخاباتی فعلی؛ نقد احمدی‌نژاد نیست که بخواهند با او مناظره کنند، بلکه نقد احمدی‌نژادیسم شرمنده است که حتی شهامت کافی ندارد که موضع سیاسی خود را در دفاع از سیاست‌های احمدی‌نژاد شفاف بیان کند.

پیشنهادی که مردمی شد

بهناز قاسمی در گزارش اصلی جوان با تیتر اعلام دارایی نامزدها و مسوولان مطالبه عمومی شد نوشته: در پی پیشنهاد یک نامزد انتخابات ریاست جمهوری مبنی بر اعلام اموال و دارایی‌های کاندیداها در مناظره هفته آینده، موج جدیدی به ویژه در فضای مجازی به راه افتاده و مردم اعلام عمومی دارایی‌های آنها را خواستار شدند. آیا مسئولانی که برای اعلام دارایی‌ها به قوه قضائیه به صورت محرمانه مقاومت می‌کردند، اکنون دارایی خود را برای مردم علنی می‌کنند؟

روزنامه سپاه پاسداران در اثبات ادعای مطالبه مردمی شدن طرح باقر قالیباف نوشته: بیژن عبدی، مدیر کل پژوهش‌های راهبردی صدا و سیما، در گفت‌وگو با «جوان»، در پاسخ به این پرسش که اعلام عمومی اموال مسئولان چه تأثیری بر افزایش اعتماد مردمی در آستانه انتخابات دارد؟ می‌گوید: اعلام عمومی اموال مسئولان همواره مورد تأکید ائمه و علمای دینی بوده است، به طوری که حضرت علی زمانی که به حکومت رسیدند، اموال‌شان را به مردم اعلام کردند و همواره ساده‌زیستی را سرلوحه زندگی خود قرار دادند.

کارانه‌های خال‌خالی در راه است!

فریور خراباتی در ستون طنز روزنامه ایران نوشته: یک سایتی راه‌اندازی شده که شما می‌روید آنجا و اطلاعات خودتان را وارد می‌کنید. با این روش علمی و کارشناسانه به نظر می‌رسد«مشکل بیکاری حل شد و پی کارش رفت». در عین حال دوستان اعلام کرده‌اند که در یک ساعت اول حدود شش هزار نفر در این سایت ثبت‌نام کرده‌اند اما آمارها (این آمار خیلی چیز بدیه!) نشان می‌دهد که این سایت کلاً ۲۰۰ نفر بازدید‌کننده داشته، بر این اساس الف- پنج هزار و ۸۰۰ نفر برای اینکه ریا نشود، بدون بازدید در سایت ثبت‌نام کرده‌اند.

به نوشته این طنزنویس: به هرحال اگر شما وارد این سایت شوید، مدیر سایت به شما پیغام می‌دهد: «سلام عزیزم، عزیزم سلام، دوست دارم؛ عاشقتم وسلام!». بعد از شما سؤال می‌کند: «با چقدر کارانه، کارت راه میفته؟ الان یه سری کارانه داریم نقده، یه سری رو هم می‌تونیم بعد انتخابات برات حواله کنیم!». طبیعتاً شما می‌ترسید که به آنجا بروید و در عوض کارانه یک لامپ به شما وصل کرده و سیم کشی کرده و برق از شما تولید کند، در نتیجه نمی‌روید. مدیر سایت که آدم «ول نکنی» است، پیغام می‌دهد: «بعد از انتخابات، اول تابستون، یه بار کارانه داره برامون میاد، خال خالی و صورتی هم توش هست، به خاطر تغییر شغل توی حراجیم!».در نهایت شما فرار می‌کنید.

ستون طنز روزنامه ایران به این جا رسیده:اما ماجرا به همین جا ختم نمی‌شود، از آنجایی که جمعه هفته گذشته مناظره انتخابات برگزار شد و در نهایت تمام صحبت‌ها و شعارهای یکی از کاندیداها از بیخ و قلفتی توسط تمام نهادها و سازمان‌های رسمی کشور تکذیب شد، این کاندیدا اعلام کرد: «تا می‌توانید تکذیب کنید، ما از همین تکذیب شما هم برق تولید می‌کنیم» و یکی دیگر از کاندیداها نیز در ادامه کشف‌های علمی خود گفت: «مشکل شایعه در شایعه‌پراکنی است.»

حق نشر عکس Qanoon
Image caption کارتون مهناز یزدانی، قانون

بی‌قانونی، خروجی وعده‌های غیرقانونی

سعید لیلاز در روزنامه ایران نوشته: در رقابت‌های جاری انتخابات ریاست جمهوری، شاهد روندهایی هستیم که بار دیگر خاطره دولت‌های نهم و دهم را برای ما زنده می‌کند. در این دوره، برخی از نامزدها وعده‌هایی را مطرح می‌کنند که تناسبی با برنامه‌های مصوب و اسناد بالادستی که همه ساز و کارهای تصمیم‌گیری و قانونی کشور را طی کرده است، ندارد. به عبارت دیگر، وعده‌ای چون افزایش یارانه‌های نقدی در حالی مطرح می‌شود که تصمیم گیری در این باره، برعهده مجلس است. آن هم در شرایطی که می‌دانیم مجلس دهم، مخالفت خود را با هرگونه افزایش یارانه نقدی اعلام کرده است.

به نظر این اقتصاددان:طرح وعده‌های بی تناسب و خارج از برنامه‌های رسمی کشور، تأییدکننده واقعیتی به نام بی ثباتی تاریخی در ساختارهای سیاسی و اقتصادی ایران است. مطابق این بی ثباتی، می‌بینیم که هر بار با تغییر دولت، نه تنها مسیر اقتصاد کشور عوض شده است، بلکه اساساً برخی دولت‌ها ریل‌های موجود را کنده و ریل‌های جدیدی را جایگزین کرده‌اند. شاید برخی این بی ثباتی را نشان دهنده تهور بدانند، اما واقعیت این است که این امر یکی از عوامل جدی بروز فساد در ساختار سیاسی و اقتصادی ایران بوده است.

مقاله ایران یادآوری کرده که:امروز برنامه ششم توسعه، که به تأیید شورای نگهبان رسیده است، نه تنها سند قانونی و رسمی کشور است، بلکه در چارچوب سند ایران ۱۴۰۴ ریل و مسیر دولت آینده را مشخص می‌کند. در این شرایط، وقتی وعده‌ای مغایر با این سند مطرح می‌شود، خاطره قبول نداشتن برنامه چهارم توسعه کشور از سوی دولت نهم بار دیگر به ذهن متبادر می‌شود. به عبارت دیگر، این امر بار دیگر این دغدغه را در ذهن ایجاد می‌کند که نکند ایران بار دیگر با بی ثباتی سیاسی و اقتصادی، آن هم به دلیل عدم تبعیت از قانون روبه‌رو شود.

از پوپولیسم تا نفت

رضا زندی در مقاله ای در شرق نوشته: پوپولیسم را که پشت سر بگذارید آثار ویرانگرش را می‌بینید. خود را از فضای انتخابات خارج کنید و به بیست‌ودومین نمایشگاه نفت، گاز، پالایش و پتروشیمی تهران بیایید. نمونه‌های ساده‌ای را برایتان انتخاب کرده‌ام. کمپانی زیمنس آلمان، غرفه بزرگی گرفته است. شرکتی که اگر کمپرسورهایش نمی‌رسید، فازهای پارس جنوبی افتتاح نمی‌شد. پالایشگاه ستاره خلیج فارس هم تولید مستمر بنزین نداشت. جلوتر که می‌روم، صاحبان غرفه، کارتشان را می‌دهند و با روی گشاده آمادگی‌شان را برای گفت‌وگو اعلام می‌کنند. به آذر ١٣٩٠ می‌رویم، به کنگره جهانی نفت در قطر. غرفه شرکت زیمنس کمی آن‌طرف‌تر از غرفه شرکت ملی نفت ایران قرار داشت. ناظر این صحنه بودم که مدیر آلمانی زیمنس از یکی از کارمندان شرکت ملی نفت خواست تا کارت ویزیتش را که لحظاتی پیش به او داده بود، برگرداند.

به نوشته این کارشناس نفتی: پس از هفت سال و بعد از پایان تحریم‌ها، برای اولین‌بار به نمایشگاه نفت تهران آمده است. شرکتی که با بیش از ٣٥٠ هزار نفر پرسنل، در ٦٥ کشور دنیا شعبه دارد. این تنها یک نمونه از شرکت‌های بزرگی است که بعد از رفع تحریم‌ها به ایران بازگشته‌اند. خیلی نمی‌گذرد از زمانی که اگر خارجی در نمایشگاه می‌دیدیم عمدتا چینی بودند؛ آن‌ موقع که تحریم بودیم. حالا سفیر هلند برای ملاقات با معاون بین‌الملل وزارت نفت منتظر می‌ایستد تا با هم پاویون غرفه‌های هلندی را افتتاح کنند. اینها را به چشم خود دیده‌ام.

مقاله شرق در نهایت به این جا رسیده که: تحریم‌ها هنوز به‌طور کامل دست از سر نمایشگاه نفت ایران برنداشته است. شرکت‌های بزرگ نفتی بین‌المللی که زمانی میانه سالن اصلی مربوط به شرکت‌های خارجی (سالن خلیج فارس) را در اختیار داشتند، امسال هم به نمایشگاه ایران نیامدند. شل، توتال، بی.پی، استات اویل و... هنوز از تحریم‌ها می‌ترسند. برخی از مدیران این شرکت‌ها را اما در نمایشگاه دیدم، آنها ترجیح داده‌اند همچنان دست‌به‌عصا باشند و غرفه‌ای نگیرند.

آزادی!

علی زراندوز در صفحه طنز بی قانون نوشته:یکی از نامزدهای انتخاباتی اصولگرایان در انتخابات ریاست‌جمهوری در نامه‌ای سرگشاده به صدا‌و‌سیما از این رسانه درخواست کرد حالا که در مناظره‌های برگزار شده، بیشتر تقصیرها و مشکلات مملکت، گردن دولت‌های از ۵۰ سال قبل به این طرف می‌افتد، این سازمان مناظره‌ای در ورزشگاه آزادی برپا کند که در آن، تمام مسئولان خرد و کلان ۵۰ سال گذشته دولت حاضر باشند و این عزیزان پاسخگوی مشکلات ایجاد شده باشند و برای حل مشکلات آینده هم خودشان راه‌حل‌هایی ارائه دهند و آن‌ها را عملی کنند».

طنزنویس افزوده: خبرنگار ما پس از انتشار این نامه، با کاندیدای مورد نظر تماس گرفت و از ایشان پرسید: «ببخشید... پس شما برای چی در انتخابات کاندیدا شدید و قرار است چی کار کنید؟!» و نامبرده هم پاسخ داد: «همین نامه سرگشاده نوشتن کم کاری بود؟ شما مثل این که کارِ فکری و پیشنهادهای سازنده ارائه‌دادن رو، کار نمی‌دونی جوونِ خامِ شیرپاک خورده!».