روزنامه‌های تهران،قرارداد با توتال، خدمت به آرامش یا تحقیر ایران

روزنامه‌های امروز صبح تهران، چهارشنبه ۱۴ تیر در گزارش‌های خود از گرمای بی‌سابقه شهرهای جنوبی کشور و مشکل آب نوشته و از دیدگاه‌های مختلف به تحسین یا انعقاد از قرارداد نفتی بزرگ با شرکت توتال فرانسوی پرداخته اند. در حالی که روزنامه های میانه رو و هوادار دولت با اشاره به نیازهای شدید کشور به سرمایه گذاری های خارجی و ایجاد اشتغال، قرارداد توتال را یک پیروزی بزرگ برای دولت می دانند، روزنامه های تندرو فرانسه را متهم کرده اند که به ایرانیان به چشم تحقیر می نگرد.

احتمال وقوع جنگ بین ایران و آمریکا، عراق و منطقه پس از داعش از جمله مطالب دیگر این روزنامه هاست.

حق نشر عکس Jahan Sanat
Image caption تیتر و عکس صفحه اول جهان صنعت

گزارش از اهواز

فاطمه بیک پور در گزارش اصلی جهان صنعت با عنوان خوزستان می سوزد نوشته: هرم گرما که به صورتت بنشیند و به آتی احساس سوختن می کنی، گرمای ۵۴ درجه رخ نمایی کرده است. خوزستان از یک ماه قبل با گرمای بی سابقه ای روبه رو شده که زندگی و معیشت را برای ساکنان آن دشوار کرده است؛ سرزمینی که اقدامات طبیعت و دستکاری های مسوولان در طبیعتش،هردوبه یک اندازه اثرات شوم درزندگیشان برجاگذاشته است.

به نوشته این گزارشگر: وقتی دراهوازقدم بزنی، فقط با شهر خالی در ظهرهنگام و مغازه های تعطیل و فروشندگان و راننده های ناراضی و ناراحت ازمشکلاتی که حالا نوبت گرماست که برای آنها رقم بزند، روبه رو نمی شوی. به یاد روستاهای اطراف اهواز و کودکان آنجا میفتی که دو سال قبل که گرمایی در این حد وجود نداشت، در بیابانها می دویدند و تنها آب موجود در خانه شان حوضچه لجن گرفته ای بود برای استفاده در خانه و نوشیدن. حالا آن زنان و کودکان نوجوانان دراین هوای اهوازچه می کنند؟

جهان صنعت پرسیده: آیا آبی برای آن ها لوله کشی شده است . وقتی یاد آن بیابان تفتیده و نخل های خشکیده می افتم، خوزستان را بی پناه تر از هر زمان می بینم.

طرح پنج وجهی دشمن و وظیفه ما

حسین موسویان در مقاله ای پژوهشی در سرمقاله دنیای اقتصاد با اشاره به وضعیت جهانی که در آن اوضاع سیاسی داخلی در واشنگتن دچار آشفتگی بی‌سابقه‌ای شده، نظام سیاسی - حقوقی - امنیتی بین‌المللی دچار ضعف و تشتت عجیبی شده و افزایش چالش‌ها و تقابلات امنیتی و سیاسی قدرت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی نوشته: در این وضعیت سناریوی ایجاد یک درگیری منطقه‌ای بین ایران و آمریکا از هر زمان دیگری شانس بیشتری دارد و یک اشتباه محاسباتی استراتژیک می‌تواند آغازگر یک جنگ باشد.

این پژوهشگر دانشگاه پرینستون تاکید کرده که ثبات و اقتدار، تاریخ و تمدنی عظیم، موقعیت جغرافیایی و ژئوپلیتیک و مزایای ژئواکونومیک همچون ظرفیت بالای نیروی انسانی، بازار چند صد میلیونی پیرامونی، ذخایر استراتژیک انرژی و معدنی و نیز ظرفیت ایدئولوژیک، ازجمله امتیازات بزرگ و کم نظیری است که نظام جمهوری اسلامی می‌تواند نه‌تنها طرح دشمنان را بی‌اثر کند؛ بلکه ایران به‌عنوان قدرت نوظهور به لنگرگاه صلح و ثبات و امنیت و پایگاه محوری قدرت و توسعه اقتصادی و تکنولوژیک منطقه تبدیل شود.

سرمقاله دنیای اقتصاد اما نکاتی را یادآور شده از جمله این که غرق شدن در اختلافات داخلی، پاشنه آشیل ایران در این روند خواهد بود. وضعیت فعلی تشدید تقابلات سیاسی داخلی ایران نشان می‌دهد این خطر جدی است، دیگر آشفتگی اوضاع داخلی واشنگتن است که حداقل تا حدود یک‌سال و نیم ادامه خواهد داشت. ایران باید برای این دوره یک‌سال و نیمه، تدبیری استراتژیک داشته باشد تا از این دوره به‌سلامت عبور کند. همزمان باید این واقعیت درک شود که اولویت اول دشمن، نابودی اقتصاد ایران است

عراق پس از داعش

صباح زنگنه در مقاله ای در اعتماد نوشته: داعش در عراق را می‌توان به عنوان یک سازمان دارای سرزمین مشخص پایان یافته دانست؛ هرچند که با تبصره باید گفت که هنوز در مناطقی همچون کرکوک و دیالی عراق حضور دارند. اما به عنوان یک سازمان متمرکز و دارای یک سرزمین که تاریخ مصرف آن گذشته است. اما باید پذیرفت عراق پس از این با مشکلات متعددی مواجه خواهد شد.

این کارشناس مسایل منطقه عامل مهم را مناطق آزاد شده در موصل، دیالی و انباردانسته زیرا در این مناطق با نیروهای کرد و پیشمرگه‌ای که در بخشی از عملیات مبارزه با داعش حضور داشتند، مواجه خواهد شد. کردها با تصرف برخی سرزمین‌هایی که در اختیار داعش بوده مناطقی را به اشغال خود درآورده‌اند و مدعی حکومت بر این مناطق پس از داعش هستند. مشکل بعدی مدیریت موصل و استان نینوا است. با توجه به مولفه‌های اجتماعی عرب، کرد، ترکمن، ایزدی، مسیحی، سنی، شیعی و ترکیب متنوع قومی موصل و مدیریت این استان بعد از داعش است.

مقاله اعتماد به این جا رسیده که موضوع دیگر اقداماتی است که بعثی‌های عراقی خارج از کشور با همکاری سازمان‌های امنیتی، اردن، عربستان، ترکیه و امریکا برای اثبات موجودیت خود و کسب قدرت تحت پیشنهاد مصالحه ملی انجام می‌دهند که ممکن است موجب گفت‌وگو نیز در داخل کشور بشود،و آن نقش حشدالشعبی است. آنها نیروی عمده و موثر در آزادکردن چندین استان از داعش بودند و با وجود اینکه قانونی برای به رسمیت شناختن آنها به تصویب رسیده و جزو نیروهای نظامی عراق محسوب می‌شوند اما گاهی سخنانی در تعرض به ادامه فعالیت این تشکیلات شنیده می‌شود.

رای مال نظام نبود؟

غلامرضا صادقیان در سرمقاله روزنامه جوان با اشار ه به گفته های تازه رییس جمهور درباره مشلات نظام و کشور نوشته: این سخن را با قدری تسامح و با فرض حسن نیت گوینده می‌توان به عنوان یک سخن کلی و نه سخنی که نتیجه خاص از آن گرفته شود، پذیرفت اما من ندیده‌ام که رئیس‌جمهور یک بار هم گفته باشد: «رأی به من در انتخابات ریاست جمهوری ۹۶ رأی به نظام بود».

سردبیر روزنامه سپاه پاسداران بعید دانسته که جمله ای و سندی پیدا شود که نشان داد حسن روحانی پس از انتخابات، پرچمدار این حقیقت شده باشد که رأی به او رأی به نظام بوده است، با این حال او یک نکته تازه، کشف کرده است که «مشکلات کشور، مشکلات نظام است نه فقط دولت.» اما در مقابل انبوهی از تحلیل‌های داخلی و خارجی خواهیم رسید که سراسیمه وارد این بحث شده‌اند که «رأی به روحانی، رأی به نظام نبود و باید سریع‌تر این حقیقت را گوشزد کنیم تا نظام از آن سوءاستفاده نکند.»

جوان مدعی شده که برخی حامیان و طرفداران دولت، اتفاقاً پرچمدار خلاف این واقعیت هستند که رأی به هر رئیس جمهوری از جمله روحانی و هر رئیس جمهوری پس از او، رأی به کلیت نظام است. اما اصل این بحث که مشکلات کشور مشکلات دولت به تنهایی نیست و مشکل نظام و مردم هم هست، اگر بخواهیم نتیجه خاص از آن بگیریم، پر از اشکال است، چه رسد به اینکه گوینده حاضر نباشد رأی خود را، رأی به نظام بداند اما حاضر باشد مشکلات کشور را مشکلات خود نداند و به گردن مردم و نظام هم بیندازد.

حق نشر عکس Qanoon
Image caption کارتون علیرضا صدیقی، قانون

ترس از تندروها

رضا زندی همراه مصاحبه ای با مدیرعامل توتال گزارشی هم از وضعیت مذاکرات داده است و از جمله نوشته: بعد از امضا زنگنه مدیران را به دیدار رییس‌جمهور برد. وزیر نفت اما کمیته بازنگری قراردادهای نفتی را که از سه سال پیش برای تدوین شاکله این قراردادها کار کرده بودند، از قلم انداخت.

دوشنبه، من زودتر از معمول به مهمانسرای نفت رفتم. حدود ساعت ٢ عصر بود که زنگنه مضطرب از پلکان طبقه فوقانی پایین آمد. مسوولان سازمان حراست وزارت نفت را احضار کرد. راه می‌رفت و سخن می‌گفت. گاهی هم تلفن به دست بود. می‌شد حدس زد که با مراجع امنیتی سخن می‌گوید. بیرون مهمانسرا نرفتم اما شنیدم که یگانی ویژه هم در مسیر منتهی به مهمانسرای نفت مستقر شده است. چند ساعت قبل از امضای قرارداد توسعه فاز ١١، علیرضا زاکانی، نماینده پیشین مجلس در مطلبی در واکنش به این قرارداد نوشته بود: «اینجا موضوعی اصلی است نه فرعی، وقت آتش به اختیار، فریاد کشیدن و اقدام مناسب است و آتش‌بس، هرچند یک‌طرفه جایز نیست؛ پس بسم‌الله.»

وزیر نفت برای تمهیدات لازم رایزنی می‌کرد که یکی از نیروهای حراست وزارت نفت بعضی از خبرنگاران را که حالا به مهمانسرا آمده بودند به داخل سالن مراسم هدایت کرد. من اما نگاه می‌کردم و متاثر بود. دلم برای کشورم می‌سوخت. که چگونه می‌شود یک قرارداد تمام مراحل قانونی را طی کرده باشد و باز هم، چنین دلهره‌هایی وجود داشته باشد. آ اینها را بگذارید کنار ده‌ها مانع بزرگ بین‌المللی که جلوی ورود سرمایه‌گذاران خارجی به کشور را می‌گیرد.من دوشنبه عصر مأیوس نشدم و همچنان به پیشرفت این کشور بزرگ کاملا امیدوار ماندم اما دلم سوخت.

منافع سیاسی قرارداد با توتال

نوذر شفیعی در سرمقاله روزنامه ایران نوشته: قرارداد اخیر که با حضور «توتال» فرانسه، «سى‌ان‌پى‌سى» چین و «پتروپارس» ایران منعقد شد نمونه ای است برای تبیین تأثیرات متقابل اقتصاد بر سیاست بین‌المللی و منطقه‌ای ارزیابی کرد. اشتراک منافع و مسئولیت‌های حاصل از چنین قراردادی سبب می‌شود که عملاً منافع ملی ایران و فرانسه به یکدیگر گره بخورد. اگر تا دیروز ممکن بود که امریکایی‌ها بخواهند سیاست خصمانه‌شان علیه ایران را عملیاتی کنند، حضور توتال در ایران و موضع سیاسی که دولت فرانسه اتخاذ می‌کند، یکی از موانع کارساز خواهد بود.

به نظر این کارشناس امور بین المللی: حضور شرکت توتال در ایران بیانگر این است که منطقه خلیج فارس و به طور ویژه ایران دارای امنیت است. یعنی شرایط به گونه‌ای بوده است که شرکتی مانند توتال انعقاد قراردادی ۲۰ ساله و ۵ میلیارد دلاری امضا کرد. این پیام مثبتی برای دیگر بازیگران سیاسی و اقتصادی نیز هست و دیگران را نیز به سرمایه گذاری در منطقه ترغیب می‌کند. بنابراین با چنین قراردادی انگیزه دیگر کشورهای منطقه نیز برای ایجاد تنش بیشتر فروکش می‌کند

سرمقاله روزنامه دولت به این جا رسیده که: هر قدر تعداد چنین مشارکت‌های اقتصادی بین المللی بیشتر باشد، نوعی درهم تنیدگی منافع و هویت‌ها در منطقه به وجود می‌آید که می‌تواند ضامن صلح باشد. تبدیل بسیاری از این منافع حاصل از چنین قرارداد اقتصادی به اعداد و ارقام مقدور نیست. اما با وجود این درباره انتقاداتی که از سوی برخی منتقدان قرارداد اخیر مطرح می‌شود، باید گفت که ما در درون کشور و طی سال‌های گذشته نباید شرایط را به جایی می‌رساندیم که ناچار به اتخاذ موضع انفعالی شویم. http://www.iran-newspaper.com/Newspaper/Page/۶۵۳۵/Home/۱/۰

تحقیر کردند و جایزه گرفتند

کیهان در یادداشت روز خود رفتار فرانسوی ها را با ایران تحقیرکننده دانسته و بر این اساس پرسیده چرا در برابر تحقیر آنان، دولت روحانی تازه جایزه هم به فرانسوی ها داده که همان قرارداد پنج میلیاردی با توتال باشد .

به نوشته حسین شریعتمداری در این مقاله: دیروز «پاتریک پویانه» مدیرعامل شرکت فرانسوی توتال که برای عقد قرارداد با وزارت نفت به ایران آمده بود، با دکتر روحانی ملاقات کرد و خبر این ملاقات با آب و تاب منتشر شد. تا اینجای ماجرا، اگرچه به علت نامتقارن بودن مسئولیت‌های طرفین - رئیس‌‌جمهور یک کشور با مدیرعامل یک شرکت خارجی- خالی از اشکال نیست ولی چنانچه ماجرا در همین حد و اندازه باقی می‌ماند با تسامح قابل اغماض تلقی می‌شد. اما این ملاقات در حالی صورت پذیرفته که چند روز قبل دولت فرانسه حاضر نشد درباره ملاقات وزیر امور خارجه ایران با رئیس‌جمهور فرانسه بیانیه‌ای صادر کرده و یا کمترین خبری از انجام این ملاقات منتشر شود. این اقدام دولت فرانسه در فرهنگ جاری و شناخته شده روابط بین‌المللی به مفهوم و معنای «تحقیرکشور میهمان» است.

این روزنامه تندرو با اشاره به این که اظهارات «برنار کوشنر» وزیر خارجه اسبق فرانسه در همایش سازمان مجاهدین هم نشانه دیگری از اصرار دولت فرانسه به تحقیر کشورمان است خطاب به رییس جمهور روحانی نوشته:

لطفا ماجرای این وادادگی‌ها و پذیرش این تحقیرها را به سلیقه‌های سیاسی نسبت ندهید. به یقین هیچیک از ۲۳ ‌میلیون نفری که به شما رأی داده‌اند حاضر به پذیرش اینهمه تحقیر نیستند.!

موفقیت اعتدال گرایی در جهان

منصور معظمی در مقاله ای در اعتماد نوشته: فرصت‌های راهبردی جمهوری اسلامی ‌ایران در توافق نفتی با توتال و مشارکت شرکت توتال در بخش انرژی ایران را نباید به ‌عنوان یک «رخداد» قلمداد کرد؛ بلکه می‌تواند نشانه‌ای از یک «روند» باشد که می‌تواند اثرات عمیقی بر تحولات اقتصادی پسابرجام ایران داشته باشد.

این کارشناس نفتی مهم‌ترین اثرات بازگشت توتال به بخش انرژی ایران را آن جا دیده که این شرکت بزرگ نفتی با ورود به بازار انرژی ایران با توجه به ریسک‌های موجود تهدید‌های ترامپ، رویه‌های قانونی لازم برای ورود شرکت‌های دیگر اروپایی و به‌ویژه شرکت‌های آسیایی را در عین وجود ریسک‌های سیاسی موجود ایجاد می‌کند. از طرف دیگر تعمیق وابستگی متقابل انرژی ایران از طریق شرکت‌های بزرگ نفتی با بازار جهانی، موضوع بازگشت تحریم‌ها را بر حسب سطوح وابستگی متقابل ایران و جهان دشوارتر می‌کند.

مقاله اعتماد با تاکید بر این که ترامپ به دنبال لغو برجام با مسئولیت نقض آن از سوی ایران یا ناتوان‌کردن ایران در بهره‌گیری از مزایای اقتصادی آن در صورت اجرای برجام است. تداوم اهتمام ایران در اجرای مفاد برجام و ندادن بهانه نقض به ترامپ، می‌تواند جبهه چندجانبه‌گرایی را علیه ترامپ تقویت کند.

کوچه دوم

داود نجفی در صفحات طنز شهروند نوشته: هر وقت به پدرم می‏گفتم «پس کی برام آتاری می‏خری؟» مثل بابا‏برقی انگشتش را جلوی دماغش تکان می‏داد و می‏گفت: «عجله کار شیطونه.» به جز آتاری هر چیزی که از پدر می‏خواستم همین جواب را می‌داد. دقیقا زمانی که کل دنیا داشت از تکنولوژی پلی‌استیشن ٤ لذت می‏برد، پدر برایم آتاری خرید. طبق قانونِ پدر فقط یک فرجه‏ ١٠ دقیقه ‏ای بین اخبار بیست‌و‌سی و اخبار ساعت ٩ وقت داشتم بازی کنم.

به نوشته این طنزنویس:، چون پدر از ٥ صبح تا ١٢ شب هر خبری که از هر شبکه‏ای پخش می‏شد، نگاه می‏کرد؛ حتی با اخبار ناشنوایان هم مقایسه می‏کرد. آن شب ساعت ٩، پدرم گفت: «پسر بدو بزن شبکه یک اخبار شروع شد.» سرم را بالا گرفتم و گفتم: «عجله کار شیطونه ‏ها.» پدرم چنان زد پس گردنم که دسته ‏ی آتاری اثنی‌عشرم را زخم کرد.

بعد هم گفت: «کار امروز رو به فردا مینداز.» از آن روز فهمیدم جمله ‏ای که قدرت پشتش نباشد، باعث بروز هموروئید می‏شود.

حق نشر عکس Qanoon
Image caption کارتوپن مسعود ماهینی، قانون

دستبوسی پر حاشیه

محمد توکلی در سرمقاله روزنامه بهار نوشته: حسام الدین آشنا این بار نه با مطالبش در فضاى مجازى و یا عبور از برخى خطـوط قرمز با کنایه هاى معروفش بلکه بـا یک عکس بر صدر اخبار قرار گرفتـه اسـت و هر کس از زاویه نگاهى درباره ایـن تصویر که او را در حال بوسیدن دست دبیر شوراى نگهبان نشان مى دهد، سخنى مى گوید.

به نوشته این مقاله برخى با برجسته کردن و یادآورى اختلافات ریشه اى بین دبیر شوراى نگهبان با جریان اصلاحات، دولت و حتى امثال آشنا به این جا رسیده اند که »چون طرف مقابل آیت االله جنتى بوده است پس دستبوسى کار نادرستى است. برخی به این نتیجه رسیده اند که آشنا دیگر نبایـد در کنـار رئیس جمهور روحانى و در دوره تـازه فعالیت دولت اعتدال حضور داشـته باشـد و خواهان کنار گذاشتن او شده اند.

بهار در ادامه نوشته: حسـام الدین آشنا مرد پشـت پرده است و بهترین پیشـنهاد به او مىتواند دورى گزیدن از حضور بر روى صحنه باشـد. آشـنا باید در پشت پرده بماند، به روحانى مشورت دهد، در مواقع ضرورت با چند کلمـه در صفحـه توئیتـرش به کسانی که گهگاه سـر ناسازگارى مى گذارند پالس لازم و حتى تهدید آمیز بفرستد. پس چه خوب است که رئیس جمهور هم در چنین شرایطى که برخى حامیانش دارند نسبت به یکى از مهمترین همراهانش بى انصافى مىکنند، به میدان بیاید و افکارعمومی را نسبت به فواید »آشنا« داشتن آگاه کند.

حق نشر عکس Shahrvand
Image caption کارتون هادی حیدری، شهروند

زیرنویس شوم، تحریف کردن بلدی؟

فریور خراباتی در ستون طنز روزنامه ایران نوشته: صدااوسیمای نازنین و دوست‌داشتنی سال‌هاست که در زمینه سانسور به درجه استادی رسیده و بنده نمی‌دانم چرا ما رابطه‌مان را با گینس خوب نمی‌کنیم تا این رکوردها و این اختراع‌ها را ثبت کنیم. مثلاً بنده یک بار با چشمان خودم دیدم که یک گلدان گل‌ختمی جلوی دوربین مایه دشتی با صدای سنتور می‌نواخت که واقعاً شنیدنی بود. حال اندیشمندان و فلاسفه و فرهیختگان این سازمان به یک فناوری جدید دست پیدا کرده و آن تغییر جملات رئیس جمهوری است.

به نوشته این طنزنویس: دکتر روحانی اخیراً در یک همایشی اعلام کرد: «صدا و سیما باید از سه قوه انتقاد کند» که همینگونه نیز است، دوستان در صدا و سیما از قوه مجریه، قوه پارس و چراغ قوه به یک اندازه انتقاد می‌کنند. اما بحث تغییر در جملات رئیس جمهوری به این صورت است که ایشان در حال سخنرانی است، شبکه خبر نازنین که خیلی موثق است و مردم بارها از این عزیزان خواسته‌اند که قدری«موثق بودن» خود را کمتر کنند تا زیر آن تَه نگیرد، همزمان بخشی از سخنان رئیس جمهوری را به صورت زیرنویس کار می‌کند.

ستون طنز روزنامه ایران به این جا رسیده: روش کار این طوری است که دکتر روحانی یکسری صحبت می‌کنند و مدیران این سازمان آن چیزی را که خودشان دوست دارند زیرنویس می‌کنند، دیگر زیرنویس که مال خودشان است، از قدیم گفته‌اند: «چهاردیواری، اختیاری» حالا«زیرنویسی اختیاری» شده‌ایم. به‌عنوان نمونه دکتر روحانی می‌گوید: «بنده به‌عنوان یک حقوقدان با سیستم قضایی کشور آشنایی دارم» و دوستان زیرنویس می‌کنند: «بنده به‌عنوان یک حقوق‌بگیر با سیستم غذایی کشور آشنایی دارم»،