روزنامه‌های تهران، عبور از روحانی و نمایش موشکی آمریکا

روزنامه‌های امروز صبح تهران، شنبه ۲۵ آذر در تیترهای اصلی خود از نمایش دو روز قبل نیکی هیلی سفیرآمریکا خبر داده و در مقالاتی به رد ادعای ساخت این موشک توسط ایران و ارسال آن به یمن پرداخته اند.

از میان مسایل داخلی مهم‌ترین موضوع مورد توجه روزنامه‌های هوادار دولت و مخالف آن، طرح عبور از روحانی است. با این تاکید که در ماه‌های اخیر از هواداران دولت دوازدهم جمهوری اسلامی کاسته شده است.

حق نشر عکس Javan
Image caption تیتر و عکس صفحه اول جوان

نمایش نیمه نظامی

جوان در گزارش اصلی خود نوشته: نیکی هیلی، نماینده امریکا در سازمان ملل با به راه انداختن یک نمایش مضحک مدعی شد که موشک شلیک شده به فرودگاه ریاض ایرانی بوده است. ادعایی که بلافاصله از سوی سازمان ملل و مقامات دفاعی امریکا رد شد. سازمان ملل اعلام کرد که هیچ شواهد قاطعی که نشان دهد چه کشوری سازنده موشک‌های شلیک شده از سوی انصارالله یمن به عربستان بوده است، وجود ندارد. وزیر خارجه ایران نیز در پیام توئیتری گفت که امریکا نمی‌تواند با وارونه جلوه دادن واقعیات بر جرائم جنگی خودش سرپوش بگذارد.

نتوانست ثابت کند

شرق نوشته: آخر هفته ضدایرانی با یک شوی نیمه‌نظامی گذشت. سفیر آمریکا در سازمان ملل در اظهارات ضدایرانی خود، اعلام کرد وزیر دفاع این کشور در آینده نزدیک از اقداماتی جدید برای مقابله با اقدامات خصمانه ایران خبر می‌دهدو تاکید کرده تمرکز ما فقط روی برنامه هسته‌ای ایران نیست، بلکه برنامه‌های موشکی ایران نیز در دستور کار ما قرار دارد. ما هیچ بهبودی در رفتار ایران مشاهده نمی‌کنیم، بلکه حمایت این کشور از تروریست‌ها همچنان ادامه دارد. هیچ گروه تروریستی‌ای در خاورمیانه نیست که ایران با آن همکاری نکند.

شرق افزوده: اگرچه دولت ترامپ تلاش کرد پرونده‌ای علیه ایران تدارک ببیند، اما مقامات آمریکایی نتوانستند بگویند که مدارک‌شان چگونه اتهامات علیه ایران را ثابت می‌کند. شواهدی که هیلی به نمایش گذاشت، شامل چهار سلاحی بود که عربستان سعودی و امارات متحده عربی در اختیار دولت آمریکا قرار داده بودند و نتوانستند ادعاهای او را به اثبات برسانند.

به نوشته این روزنامه: مقامات دفاعی گفته‌اند نمی‌توانند به‌طور دقیق بگویند این سلاح‌ها، شامل موشک‌های قیام، یک موشک ضدتانک و یک پهپاد چه زمانی به حوثی‌ها داده شده و این به معنی آن است که می‌تواند پیش از اجرائی‌شدن قطع‌نامه ٢٢٣١ منتقل شده باشند. آنها نمی‌توانند دقیقا بگویند سلاح‌ها چه زمانی استفاده شده است. مقامات دفاعی قادر نبوده‌اند بگویند پهپاد موردنظر چه زمانی و دقیقا کجا پیدا شده است. این یک پهپاد شکسته‌شده از نوع قاصف ١ و بدون کلاهک یا سیستم هدایت بوده است.

بازی بزرگ

علی خرم در سرمقاله روزنامه ایران نوشته: سفیر امریکا در سازمان ملل متحد از هنگامی که به این سمت منصوب شد برای ایران شمشیر را از رو بست و در ابراز دشمنی چیزی کم نگذاشت. آخرین نمایش وی در پایگاه نظامی حومه واشنگتن دو روز قبل برپا شد و او در نقش یک شومن ظاهر شد. اگرچه این سفیر باید یک کارشناس سیاسی بین‌المللی باشد ولی همچون یک افسر نظامی، جزئیاتی درباره موشک منتسب به حوثی‌های یمن و شباهت آن با موشک قیام - ایران ارائه می داد که گویا سال‌ها کار نظامی کرده است.

به نوشته این دیپلومات پیشین: خوشبختانه از دو ماه پیش کشورهای اروپایی نظیر آلمان و امریکایی‌های مخالف سیاست‌های ترامپ هشدار داده بودند که تیم دونالد ترامپ با بررسی همه موضوعات به این نتیجه رسیده که یمن سوژه مناسب برای درگیری با ایران است. به عبارت دیگر، نمایش نیکی هیلی از قبل افشا و نخ نما شده بود.

در ادامه مقاله ایران آمده: برای درک بهتر این سناریو به نام «ائتلاف علیه ایران» باید به بازی بزرگ در خاورمیانه توجه نمود. خصوصیات این بازی بزرگ در خاورمیانه که تا اینجا مشخص شده از این قرار است: بیت المقدس در عصر ترامپ و داماد یهودی‌اش، کوشنر، به‌ عنوان پایتخت اسرائیل اعلام می‌شود تا اگر در آینده رؤسای جمهوری امریکا از این سیاست پیروی نکردند حداقل سابقه تاریخی آن باقی بماند. لابی اسرائیل در امریکا متقابلاً از هر گونه طرح استیضاح ترامپ در مجلس نمایندگان و سنای امریکا جلوگیری می‌کند.

جدی باشید

صبح نو در سرمقاله خود نوشته: رونمایی از ماکت یک موشک ادعایی بود که به سعودی پرتاب شده و آمریکایی‌ها در هیبت وکیل مدافع عربستان، این موشک‌ها را به ایران نسبت می‌دادند؛ رفتاری آن قدر احمقانه مانند ماجراهایی نظیر ادعای ترور سفیر سعودی در واشنگتن در سال‌های قبل یا نمایش کالین پاول از فناوری هسته‌ای لیبی و عراق در شورای امنیت، همگی دروغ‌های بزرگ هالیوودی بودند. همان کاری که ۲-۳ سال پیش‌تر نخست وزیر اسراییل کرد که نقشه بمب ایران را کشید و در سازمان ملل نشان داد.

به نوشته این روزنامه مخالف دولت: اگر چه اینها اتفاقاتی مضحک‌اند، اما نظم جهانی هم به همین میزان ابلهانه سامان یافته و بعید نیست متناظر با آن، اقداماتی در دستور کار دول متخاصم قرار بگیرد؛ وقتی این تحلیل با گفته‌های ماه قبل وزیرخارجه آمریکا در مورد براندازی جمهوری اسلامی کنار یکدیگر گذاشته شود، می‌شود اجمالی از برنامه‌های خرابکارانه پیش رو را به‌دست آورد.

صبح نو در انتها توصیه کرده که: .راه مقابله نیز نمایش قدرت کشور است؛ آن هم به واسطه دولتی که باید در وسط میدان بایستد، طرح‌های ابتکاری برای مهار اقتصاد از هم گسیخته پیشنهاد کند، مردم را به مشارکت بطلبد و جدیت خود را به اثبات برساند.

بوستانی برای مسوولان

شهرام شهیدی در بخشی از صفحه طنز شهروند نوشته: من به این نتیجه رسیدم که این همه بلای نازل‌شده در هفته گذشته، از موضوع ریزش بخشی از دیوار قلعه پرتغالی‌ها به علت فروش خاک جزیره هرمز بگیرید تا شایعات درگذشت هنرمندان ساکن داخل و فرنگ، باید علت خاصی داشته باشد. من مثل فرماندار تهران نیستم که به جای پیداکردن مشکل و راه‌حل آن برای جلب رضایت مردم، خواستار درنظرگرفتن یک پارک یا مکان دیگری مخصوص تجمعات و اعتراضات مردمی در پایتخت بشوم.

این طنزنویس افزوده: من می‌گردم دنبال علت ماجرا. مثلا در همین پیشنهاد ایشان برای من سوالی پیش می‌آید که «یا مکان دیگری» دقیقا یعنی کجا؟ وسط بیابان؟ دیوارنویسی در توالت‌های عمومی؟ زندان؟ می‌بینید مبهم است؟ اصلا ایشان فکر نکرده چنین پارک وسیعی چقدر بودجه می‌خواهد؟ بهتر نیست مثلا به جای این کار پارک کوچکی بسازند که مسئولان بروند آن‌تو و مردم همین بیرون اعتراض کنند؟

و پیشنهاد آخر این که به جای پارک اعتراض ها: اصلا بهتر نبود ایشان به جای این پیشنهاد تعداد تلویزیون‌های بزرگ شهری را بیشتر می‌کرد که مردم با دیدن اخبار بیست و سی و نیز ساعت ٢١ شبکه یک با موفقیت‌های کشور آشنا شوند و نهایت برای تشکر و ابراز جان‌نثاری تجمع کنند نه اعتراض؟

حق نشر عکس Qanoon
Image caption کارتون بهرنگ جدی. قانون

پشیمانی نه، نقد آری

بهار در گزارش اصلی خود نوشته: در چنـد ماهى کـه از دولـت دوازدهم مى گذرد رابطه میان دولت و بدنه اجتماعى حامى آن دچار تنش هایى شـده است. بخش قابل توجهى از آنان با امید به حسن روحانى راى داده انـد. روحانـى هـم در دوران تبلیغات انتخابـات و حتـى چند هفته پس از برگزیده شـدن به گونه اى رفتـار کرده بود که نوعى چراغ سبز به خواسته هاى اصلاح طلبانه راى دهندگان بود.

به نوشته این روزنامه اصلاح طلب: اما پس ازگذشـت مدتى از انتخابات ۹۶ آنچه در صحنـه عمـل رخ داد بـا آنچه تصور مى شـد فاصله گرفت؛ فاصله اى ناخوشـایند که نشانگر دورى سران دولت از حامیان اصلاح طلبشـان بود. این وضعیت که در یک صـد روز اخیر ادامه یافته در نهایت سـبب آن شـده اسـت که بخشـى از جامعه که در انتخابات آخر حامـى روحانى بودند به اعلام پشـیمانى و ندامت از حمایت خود روى بیاورند.

گزارش بهار نتیجه گیری کرده: گروهی بى توجه به پیشـینه حسـن روحانـى و همینطور بـدون در نظـر گرفتن محدودیت هایى که ساختار سیاسى کشور به هر دولتى تحمیـل مى کند از او انتظار رفتار و گفتارى همچون "نلسون ماندلا" دارند. آنان تصور مى کننـد که حسـن روحانى، رییس جمهـور دوران اصلاحات است در حالى که با نگاهى گذرا به سادگى مى تـوان فهم کرد که روحانى یک اصولگرا است کـه البته نسـبت به بسـیارى از هم صنف هایش نگاه بازترى به خصوص در حوزه مسائل سیاسـت خارجى دارد.

پشیمان می‌شوم، پس هستم

عباس عبدی در سرمقاله اعتماد نوشته: دولت در روزهای گذشته از حیث برخی عملکردها یا سیاست‌های اقتصادی مورد انتقاد جدی حتی طرفدارانش قرار داشت. بطوری که می‌توان گفت نوعی نهضت سیاسی شکل گرفت که می‌توان آن را در ذیل عنوان «من پشیمان می‌شوم، پس هستم!» صورت‌بندی کرد. بسیاری از این اظهارات مقطعی و گذراست ولی در هر حال عوارض خود را دارد. کسانی که از رای ٢٩ اردیبهشت خود اظهار پشیمانی می‌کنند، دچار همان اشتباهی می‌شوند که برخی سیاستگذاران دولتی مرتکب می‌شوند.

به نظر این جامعه شناس: هر دو طرف گمان می‌کنند دولت و ریاست‌جمهوری یک خودروی آماده‌ای است که رانندگی آن پس از انتخابات تحویل فرد پیروز می‌شود و اوست که می‌تواند خودرو را به هر جایی که خواست براند. ادبیات هر دو طرف نیز کمابیش چنین برداشتی را تایید می‌کند. دولت و رییس‌جمهور گمان می‌کنند که پس از انتخابات می‌توانند به درون ادارات دولتی خزیده شوند و هر تصمیمی را که خواستند اتخاذ کنند. مردم هم چاره‌ای جز حمایت ندارند، چون پیشاپیش رای داده‌ و حمایت خود را ابراز کرده‌اند. این بخش از مردم رای‌دهنده که فوری پشیمان می‌شوند نیز دقیقا همین تصور را دارند.

در ادامه سرمقاله اعتماد آمده: رای‌دهندگان به ویژه در ایران باید توجه کنند که انتخاب آنان، انتخاب برای حضور خودشان است. قرار نیست که رییس‌جمهور یا دولت بی‌اشکال باشد. بلکه مساله رای‌دهنده این است که بتواند تداوم حضور سیاسی و اجتماعی خود را تضمین و آن دسته از کارهای دولت را که نمی‌پسندد نقد کند. همین که امروز می‌توانیم با مخالفت و نقد خود بر نهایی شدن یک تصمیم اثر بگذاریم، به معنای آن است که در انتخابات درست عمل کرده‌ایم.

حق نشر عکس Bahar
Image caption تیترو طرح بنیامین آل علی. بهار

عبور از خاتمی و روحانی چرا؟

عبدالله گنجی در سرمقاله روزنامه جوان در توضیح علت عبور هواداران از روحانی نوشته: حتی احساس و بوی براندازی و درگیری با نظام موجب حمایت است اما اگر احساس کنند حفظ نظام و همسویی با آن مدنظر انتخاب شونده است، حتماً عبور اتفاق خواهد افتاد. هیچ کس در میان اصلاح طلبان به خاطر رکود و اشتغال از روحانی عبور نخواهد کرد. هیچ کس به خاطر تحقق نیافتن شعار انتخاباتی «اگر ما رأی بیاوریم هیچ کس در فقر مطلق نخواهد بود» از روحانی عبور نمی‌کند.

بنا به این مقاله: حمایت از روحانی عروج و افولی دارد. عروج زمانی بود که روحانی به جای رئیسی با نظام رقابت می‌کرد. از ۳۸ سال زندان و اعدام و در بند بودن جوانان صحبت می‌کرد و افول زمانی است که مذاکره با امریکا را دیوانگی می‌داند، اختلاف را حرام و سپاه را یک جریان مردمی معرفی می‌کند و اصحاب فتنه را پشت دروازه‌های قدرت به بست‌نشینی واداشته است. این روحانی واجد عبور است. اصلاح‌طلبان‌ ناب با مفهوم‌سازی انتصابی- انتخابی، رئیس‌جمهور را واجد صلاحیت برای ورود به امر قضا، نیروهای مسلح، حوزه رهبری، شورای نگهبان و... می‌دانند وگرنه باورشان به دموکراسی می‌میرد.

سردبیر این روزنامه نزدیک به سپاه پاسداران نتیجه گیری کرده که اگر روحانی هر روز با سامانه‌ها و نهادها (غیردولتی) درگیر باشد، حمایت می شود ولی اگر با آن ها همنشینی و همسویی داشته باشد واجد شرایط عبور است.

روحانی این مدل مطالبه و مواجهه را خوب فهمیده است که آنان «لذت را نه در ایستادگی که در ذلت» می‌دانند. لذت از نگاه آنان مهم نیست چگونه به دست می‌آید، مهم این است که با استانداردهای حیات غربی ارضا شویم و پز بدهیم. حرکت «جانب مرکز» روحانی بدون تردید موجب عبور از وی خواهد شد و حرکت گریز از مرکز موجب همسویی و حمایت از وی می‌باشد. این روحانی و این میدان انتخاب.

روحانی عقب‌نشینی کرده است؟

احمد غلامی در سرمقاله شرق نوشته: این روزها موجی از اعلان پشیمانی از رای به روحانی راه افتاده است. بسیاری از همراهان روحانی به شدت گلایه مندند و این گلایه خود را هم پنهان نمی‌کنند. شاید هیچ رئیس جمهوری نبوده نباشد که در این مدت اندک، این موج پشیمانی و گلایه مندی را مقابل خود دیده باشد. در زمان انتخابات تراز توقع از روحانی بسیار بالا رفت. علت این امر نیز در مواردی شعارهای خودش بود در موارد دیگر، وعده های رقیب.

به نظر سردبیر شرق به چند دلیل این موج، زودهنگام و احساسی است. اول این که در زمان انتخابات پاره ای از شعارها به قدری غلیظ شد که از همان زمان می شد حدس زد که اجرا شدنی نیست اما در هر حال به باور عمومی جامعه نشست. دوم این که هر چند روحانی در مسائل اقتصادی از شعارهای فانتزی که رقیبانش می دادند دوری می کرد اما همین وعده های رقیب، سطح توقعات را در ناخودآگاه جمعی جامعه بالا برد.

سرمقاله شرق افزوده: از عمر دولت جدید چیز زیادی نمی گذرد. اگر امکان تحول قابل توجه و تغییرات با شیب زیاد، وجود داشت که دولت آن چهار سال دور اول را رها نمی کرد که بخواهد در چهار ماه دور دوم انجامش دهد! اگر امکانات تغییرات سریع این امر وجود داشت، امروز وضعیت این‌چنینی نداشتیم. سرانجام این که دولت می داد تغییرات سریع و تحولات عاجل، پایدار نخواهد بود و مجبور است با کمبود منابع و انباشت مطالبات، راهی بهینه انتخاب کند.

بازی در زمین حریف

عمادالدین باقی در ابتدای مقاله ای در شرق نوشته: این‌ روزها به نظر می‌آید که حمله به روحانی زیاد شده و مخالفان بهبودخواهی حال‌ و روز مردم را ذوق‌زده کرده است و آنها می‌کوشند سوار موج نارضایتی شوند و انتقام ناکامی خود از مردم در انتخابات اخیر را بگیرند. در این اندیشه فرو رفتم که برخی از ما چه مردمان عجیبی هستیم. هنگامی که رأی می‌دادیم همه‌چیز را می‌دانستیم. می‌دانستیم ژرفا و پهنای مشکلات کشور را، می‌شناختیم موانع را، تجربه پیشینیان را هم دیده بودیم، سرنوشت همه رؤسای‌جمهور را در ایران می‌دانستیم و...، اما درمجموع به این نتیجه رسیده بودیم که اگر به این شخص رأی بدهیم، دست‌کم این توان را دارد که پدال ترمز را فشار دهد و نگذارد اتوبوسی که ایرانیان سرنشینانش هستند، به کف دره سقوط کند.

به نوشته این حقوقدان: مردمان عجیبی هستیم. کسی را بالا می‌آوریم تا با سر به زمین بکوبیمش. به‌جز آنها که رسانه و هیاهو ندارند و پخته‌اند و چنین نمی‌کنند و دیده هم نمی‌شوند، به رأی‌دادن و کف‌زدنمان اعتمادی نیست و هر سیاست‌مداری در این دیار و با این فرهنگ باید بترسد مسئولیتی را قبول کند. انگار ما دوست داریم یا نیاز داریم همیشه کسی را با سلام و صلوات بیاوریم و همه گناهان را به گردنش بیندازیم. خواهند گفت رئیس‌جمهور باید پاسخ‌گو باشد، باید انتقاد وجود داشته باشد و...، ولی آنچه ما می‌کنیم واقعا همین است؟ پاسخ‌گویی هم مکانیسم مشخصی دارد.

حق نشر عکس Qanoon
Image caption شادمانی موسیقی‌دان خارجی در تهران / کارتون علیرضا پاکدل. قانون

در انتهای مقاله شرق آمده: راهبرد اصلی را مگر رئیس‌جمهور تعیین می‌کند؟ وقتی چند نفر با سازماندهی و حمایت‌های ویژه، سفارت عربستان را اشغال کردند و دور جدید بحران را در ایران و خاورمیانه رقم زدند و خسارت‌های جبران‌ناپذیری وارد کردند، وقتی یک رسانه خاص و یک گروه خاص، وزارت خارجه کشور را بلاموضوع می‌کنند و سیاست‌های پرهزینه منطقه‌ای را رقم می‌زنند و کسی نمی‌تواند وارد جزئیات شود، این اقدامات، هزینه ریسک را بالا می‌برد، مانع جذب سرمایه می‌شود و سرمایه‌های موجود را هم یا فراری می‌دهد یا به‌جای توسعه در زمینه‌های دیگری مستهلک می‌کند و...

فقط ما خوبیم

محمدرضا ستوده در ستون طنز جهان صنعت سخنان احمد علم‌الهدی را در نماز دیروز جمعه مشهد نقل کرده که وزیرخارجه بریتانیا و رییس جمهور فرانسه را جیره خوار آمریکا خوانده. و بعد افزوده: یکی از اصولگرایان که موقعیت را مناسب دید روند آقای علم‌الهدی را ادامه داد.

در ادامه این طنزنوشته از قول یک اصولگرای دیگر آمده: چه کسی این وزیر بی‌تربیت بریتانیا را در کشور راه داده؟ اینجا خانواده زندگی می‌کند. بندازید بیرون این اجنبی مزدور روباه پیر را. این خارجی‌ها وقتی دستشویی می‌روند از شلنگ استفاده نمی‌کنند. نجس و پاکی نمی‌فهمند. نباید آنها را به داخل کشور راه داد. الان باید تحقیق کنیم ببینیم این وزیر خارجه انگلستان هر کجا که رفته برویم آنجا را آب بکشیم.

طنزنویس جهان صنعت افزوده: صدراعظم آلمان یک زن است. ما زن‌ها را در استادیوم آزادی راه نمی‌دهیم آن وقت ملت بی‌خرد آلمان یک زن را چندین سال است به عنوان صدراعظم انتخاب می‌کنند.درست است که با کشور پرتغال مشکلی نداریم، آنها هم با ما مشکلی ندارند ولی رییس‌جمهور آنها یک خودفروخته آمریکاست و آدم به دردنخوری است. اینها در مورد مسوولان کشور صربستان، استونی، رومانی، بلژیک، کلمبیا، فیلیپین، نیوزیلند و... هم صدق می‌کند. همه کشورهای جهان جز ما جیره‌خوار و خودفروخته و نوکر امپریالیسم هستند. فقط ما خوبیم…