به روز شده:  15:00 گرينويچ - پنج شنبه 02 آوريل 2009 - 13 فروردین 1388

عطر سنبل همیشه مرا یاد نوروز می اندازد

بسم الله الرحمن الرحیم. من سید محمدعلی ابطحی هستم. شاید الان بیشترین کارم وبلاگ نویسی است و کار رسمی دولتی ندارم. یک موسسه غیر دولتی به نام گفتگوی ادیان دارم که یک موسسه بین المللی مورد تایید سازمان ملل است و کارهای جهانی انجام می دهد.

در دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی، مدتی را معاون و مدتی هم رییس دفتر او بودم. سالها در رادیو و تلویزیون کار کردم. چهار سال در دوره جنگ ایران و عراق که رادیو رسانه اصلی مملکت بود، من رییس رادیو بودم.

من کلا با این موضوع که ما دوست داریم بگوییم هنر نزد ایرانیان است و بس، و به قول معروف خیلی خودمان را تحویل می گیریم، هیچ وقت موافق نبوده ام. ولی خدا وکیلی، اینکه نوروز اول سالمان است، از چیزهای بسیار منحصر به فرد در دنیاست. با نو شدن طبیعت انسان نو و زنده می شود. فضایی که ما در آن سالمان را شروع می کنیم، فضایی است که کاملا با نظام خلقت تنظیم شده است.

برای من نکته قابل توجه دیگر در مورد نوروز، این است که تاریخ و ظرفیت ایران و ایرانی در آن متجلی است. چون معمولا اسلام به هرکجا که وارد شده، بیشتر آدم های آنجا تبدیل شده اند به جزیی از فرهنگ عربی. ایرانی ها خیلی آدمهای بزرگی بوده اند که در عین حال که آغوش خودشان را به روی اسلام باز کردند، ایرانی ماندند. نه زبانشان را تغییر دادند، و نه نوروز را. این تلفیق سنت و اعتقادات دینی و مذهب در ایران، نشان دهنده ظرفیت زیاد ایرانیان است.

نسخه صوتی پیام نوروزی محمد علی ابطحی

شما نسخه مناسب فلش را ندارید .فایل پخش نمی شود

تازه ترین نسخه فلش را دانلود کنید

پخش فرمت های دیگر صوت و تصویر


من فکر می کنم نوستالژی ایرانیان در عید نوروز مشترک است. خیلی اتفاق خاصی برای کسی نمی افتد، همه معمولا با هم نوروز مشترکی دارند. به اعتقاد من همین تر و تازه بودن از سایر خصلت های نوروز مهمتر است. من تا جایی که یادم می آید، نوروز را یک روز تر و تازه دیده ام. چه در دوران بچگی، چه وقتی که بزرگتر شدم و چه با خانواده. بوی عطر گلی که معمولا در عید نوروز و در خیابان ها پخش می شود، همیشه خیلی خاطره انگیز است. این عطر گل و سنبل را من گاهی وقت ها در جاهای دیگر دنیا هم بوییده ام و یک مرتبه ناخود آگاه یاد نوروز افتاده ام. یعنی یک نوع سنبل و گل و نوروز در ذهن ها شکل می گیرد.

سال ۸۷ سال خیلی متفاوتی با سال های قبل نبود. بیشتر، حوادث جهانی مهم بود. در حوادث جهانی سال ۸۷ دو نقطه ضعف و قدرت داشت. که اتفاقا هر دو هم در آمریکا اتفاق افتاد. یکی آمدن آقای اوباما و رفتن آقای بوش بود که به اعتقاد من رفتن آقای بوش مهمتر از آمدن آقای اوباما بود. با وجود آقای بوش در حاکمیت آمریکا، نوعی تقدس یا فراگیری خشونت در حال شکل گیری بود و این می توانست اثرات طولانی مدت بدی داشته باشد. آمدن آقای اوباما با شعار تغییر امید بسیار زیادی را در سراسر دنیا ایجاد کرد. این موضوع برای ایرانیان هم فرصتی ایجاد کرد که اگر از آن خوب استفاده شود، وضعیت بسیار خوبی ایجاد می کند، و حداقل به زندگی مردم ایران کمک می کند. البته اگر از این فرصت استفاده نشود، می تواند به تهدیدی خطرناک تر از تهدید دوران آقای بوش تبدیل شود.

فضای سال ۸۷ به خصوص در نیمه دوم متاثر از فضای انتخابات بود. به اعتقاد من بزرگترین تحول در سال ۸۸ می تواند اتفاقی باشد که در ایران رخ خواهد داد. انتخابات ایران در سال ۸۸ هم برای ایرانیان و هم برای دنیا بسیار مهم است. امروز دنیا در حال بازسازی خودش است، و موضع گیری ایران که در منطقه تاثیرگذاری فراوانی دارد، بسیار تعیین کننده است. برای ایرانی ها امید به تغییر خیلی جدیست. این برای اولین بار است که یک رییس جمهور در ایران، در پایان چهار سال اول ریاست جمهوری خود است، و در ذهن جامعه برای تغییر او تا این حد تلقی جدی وجود دارد.

من امیدوارم اگر در پایان سال ۸۸ با هم صحبت کنیم، سالی باشد که با ایران، به عنوان عضوی از جامعه جهانی با مردمی که زندگی خوبی داشته اند، مواجه باشیم. واقعا آرزوی من این است که هرکسی را در ایران می بینم لبخند بر لب داشته باشد.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.