کارگران و ایمنی در محیط کار

حادثه کارگری در سعادت آباد
Image caption 17 کارگر در حادثه فرو ریختن ساختمان در سعادت آباد جان باختند

سازمان بین المللی کار می گوید که در هر ۱۵ ثانیه در جهان یک کارگر در اثر حوادث ناشی از کار جانش را از دست می دهد. آمار دقیقی از کارگرانی که در حرفه های مختلف در ایران دچار حادثه می شوند، وجود ندارد.

به اعتقاد برخی از صاحبنظران حوادثی چون انفجار ۳۰ فروردین در معدنی در کرمان که باعث کشته شدن ۱۲ نفر شد، یا آتش سوزی عظیم سال گذشته در کارخانه اراک به نوعی می تواند نشانه ای از وضعیت نامناسب ایمنی در محیط کار باشد. حمید حاج اسماعیلی، فعال کارگری در این مورد می گوید: این به معنی این نیست که ما قوانین نداریم. بلکه برعکس بیشتر مجموعه مقررات حوزه کار در کشور ما مربوط به ایمنی و بهداشت کار است.

مطابق آخرین گزارش وزارت کار از بازرسی از واحدهای کار حدود ۱۵ درصد از حوادث کار در ایران کاهش یافته است. علی حق، خبرنگار اقتصادی در مورد حوادث حین کار و شرایط پرداخت بیمه می گوید در صورتی که حادثه ای رخ دهد و پس از بررسی کمیته سازمان تامین اجتماعی اگر مشخص شود که کارفرما مقصر است، بیمه تامین اجتماعی هزینه ها را پرداخت می کند، و سپس تمام هزینه را از کارفرما بازپس می گیرد.

او ادامه می دهد چیزی که به عنوان یک معضل در واحد کار ایران وجود دارد این است که سهم کارفرمایان در بروز سوانح کار در ایران حدود ۷۰ درصد است.

Image caption مرگ 12 کارگر در انفجار معدن زرند کرمان

طبق ماده ۱۴۷ قانون کار دولت موظف است خدمات بهداشتی و درمانی را برای کارگران و کشاورزان مشمول این قانون و خانواده های آنها فراهم سازد. همچنین ماده ۱۴۸ این قانون می گوید کارفرمایان و کارگاه های مشمول این قانون نیز موظف به بیمه تامین اجتماعی کارگران هستند.

اسماعیل محمد ولی، خبرنگار حوزه کارگری در ایران در این مورد توضیح می دهد که قانون نیاز به بازوی اجرایی دارد. این بازوی اجرایی آنطور که توسط قانون کار پیش بینی شده بازرسان کار است که با مراجعه به کارگاه ها و واحدهای تولیدی بتوانند بازرسی کنند و کارفرمایان را مجبور کنند که کارگران را بیمه کنند.

اما این بازوی اجرایی عملا هیچ وقت نتوانسته به حال کارگران مثمر ثمر باشد. به دلیل اینکه کارفرمایان از زیر بار بیمه کارگرانشان به راحتی شانه خالی می کنند. آقای محمد ولی ادامه می دهد: مقامات دولتی تاکید می کنند که اکثر حوادث شغلی به دلیل ناوارد بودن کارگران است و دلیل عمده آن هم عدم آموزش آنها است.

رانندگان ناوگان اتوبوسرانی از جمله افرادی هستند که با مشکلات بهداشتی و ایمنی مختلفی مواجهند، از عمده ترین مشکلات آنها آلودگی تعمیرگاه های اتوبوس، محل نگهداری اتوبوس ها است. به گفته آقای رضا شهابی، عضو هیات مدیره سندیکای اتوبوسرانی تهرانی دو منطقه ۹ و ۱۰ اتوبوسرانی پیشتر محل دفن زباله های بیمارستانی در تهران بوده است که بسیاری از رانندگان به دلیل رفت و آمد در این محوطه دچار مشکلات پوستی شده اند. او ادامه می دهد که در شرکت واحد به هیچ عنوان ایمنی و بهداشت کار رعایت نمی شود.

وی افزود:کف تعمیرگاه ها به دلیل ریزش روغن لغزنده است و این لغزندگی منجر به تصادف می شود که تا به حال باعث شکستگی دست و پا شده است. چاه هایی در شرکت واحد است که به جای پوشاندن آن، تنها تخته ای بر روی آن قرار داده اند که راننده شرکت واحد صبح زود در تاریکی که برای گرفتن ماشین مراجعه کرده در داخل این چاه ها سقوط کرده است. بسیاری از رانندگان به دیسک کمر و آرتروز گردن مبتلا شده اند. در تعمیرگاه ها هم ایمنی رعایت نمی شود، کفش و کلاه ایمنی به کارگران داده نمی شود، تعمیرکار در حالی که زیر اتوبوس کار می کند، آچار به سرش می خورد و یا جک ماشین در رفته و بر روی آنها می افتد که در مواردی سبب قطع پا و انگشتان شده است.

کارشناسان معتقدند برای ایمن سازی محیط های کار و بهداشت، نیاز به فعالیت های نهادهای مستقل حامی کارگران در ایران است که در حال حاضر تعداد آنها انگشت شمار است . صاحبنظران بر این باورند نگاه های سخت گیرانه به فعالیت های کارگری در طول سالهای اخیر و لغو فعالیتهای برخی از این سازمان ها سبب شده که بسیاری از فعالیت های صنفی این کارگران در اعتراض به شرایطشان به موضوعی سیاسی بدل شود.

مطالب مرتبط