به روز شده:  15:34 گرينويچ - سه شنبه 12 مه 2009 - 22 اردیبهشت 1388

مشکلات مشترک نامزدهای مستقل در ایران و آمریکا

ممکن است عده ای تصور کنند که انتخابات ریاست جمهوری در ایران و آمریکا اساسا قابل مقایسه نیستند، اما در واقع در روند برگزاری انتخابات در این دو کشور وجوه تشابهی وجود دارد. از جمله می توان به حضور نامزدهای تک رو و مستقلی اشاره کرد که می گویند باید تغییرات بنیادی در نظام حاکم انجام شود، اما در عمل بخت زیادی برای پیروزی ندارند.

انتخابات اخیر ریاست جمهوری آمریکا از این قاعده مستثنی نبود.

رالف نیدر، منتقد سرسخت نظام سیاسی دو حزبی آمریکا یکی از نامزدهای مستقلی بود که در انتخابات ریاست جمهوری نوامبر گذشته شرکت داشت.

آقای نیدر شبکه های خبری آمریکا را متهم می کرد که عمدا نامزدی او را پوشش ندادند تا از رساندن پیامش به رای دهندگان جلوگیری کرده باشند.

به گفته او، "نظام سیاسی دو حزبی ما و کمپانی هایی که از آن ها حمایت مالی می کنند، همیشه تلاش کرده اند که نامزدهای مستقل را کم اهمیت جلوه دهند و منزوی کنند".

با این همه، این منتقد نظام حاکم در واشنگتن توانست در انتخابات شرکت کند.

در ایران هم در هر دوره شمار زیادی از مردم نامزد انتخابات می شوند ولی یا رد صلاحیت می شوند یا پس از تایید صلاحیت، مورد توجه رسانه ها قرار نمی گیرند.

رسانه های ایران به خصوص رسانه های دولتی سیاستی انسدادی در قبال نامزدهای مستقل ایفا می کنند و بنابراین نامزدهایی مانند آقای اعلمی حتی یک درصد هم تحت پوشش خبری قرار نگیرند

سخنگوی ستاد انتخاباتی اکبر اعلمی

رضا جلالی، سخنگوی ستاد انتخاباتی اکبر اعلمی، نماینده سابق مجلس که برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری ایران ثبت نام کرده است، به بی بی سی فارسی می گوید رسانه های ایران به خصوص رسانه های دولتی سیاستی انسدادی در قبال نامزدهای مستقل ایفا می کنند و بنابراین نامزدهایی مانند آقای اعلمی حتی یک درصد هم تحت پوشش خبری قرار نمی گیرند.

اما گذشته از بحث پوشش یا عدم پوشش خبری منصفانه برخی از کاندیداها، چه وجوه تشابه دیگری بین پروسه انتخابات ایران و آمریکا وجود دارد؟

یکی از این وجوه مشترک شاید این باشد که هر نامزد در عمل مسئول تامین مخارج فعالیت های انتخاباتی خود است.

عیسی سحرخیز، روزنامه نگار و تحلیلگر سیاسی می گوید که در ایران نامزدهای انتخاباتی و نیز اشخاص و گروه هایی که از آن ها حمایت می کنند، باید هزینه های انتخاباتی خود را تامین کنند.

در آمریکا تحت شرایطی دولت فدرال به نامزدها کمک مالی می کند، اما در انتخابات سال گذشته باراک اوباما، نامزد اصلی حزب دموکرات به جای دریافت کمک دولت، به جمع آوری وجوه نقدی کلان از طرفدرانشان پرداخت.

اما رقیب جمهوریخواه او، سناتور جان مک کین، در مرحله نهایی انتخابات تصمیم گرفت که به جای جمع آوری کمک های مالی از طرفدارانش، از بودجه دولتی استفاده کند، هرچند این اقدام باعث شد هزینه های انتخاباتی اش به ۸۴ میلیون دلار محدود شود.

با این همه، کاندیداها در آمریکا به موجب قانون، منبع هر کمک نقدی بالای ۲۰۰ دلار را به مقام های انتخاباتی فدرال گزارش می دهند و در عین حال در سال ۲۰۰۸ اجازه نداشتند از هر شخص بیشتر از ۲۳۰۰ دلار کمک نقدی دریافت کنند.

اما آیا در پروسه انتخاباتی ایران هم محدودیت های مشابهی برای شفاف سازی روند کمک نقدی به نامزدها وجود دارد؟

عیسی سحرخیز می گوید که در ایران ساز و کاری روشن و قانونی در زمینه شفاف بودن اعطای کمک های مالی به نامزدها وجود ندارد.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.