من و انتخابات: محسن سازگارا

عکس از سایت محسن سازگارا

شرکت در این شبه انتخابات لزوما مسیر گذار به دموکراسی نیست

1-این انتخابات ابتدایی ترین مشخصات یک انتخابات واقعی و آزاد را هم ندارد و باید آن را شبه انتخابات نامید.

2-قانون اساسی ایران به گونه ای است که بیش از هشتاد درصد اختیارات کشور در دست مقام رهبری به عنوان ولی امرمسلمین است و او به هیچ کس هم پاسخگو نیست.

3-دیر زمانی است که آقای خامنه ای به عنوان رهبر جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر نهادهای امنیتی و نظامی و به خصوص نهاد شورای نگهبان، انتخابات را کنترل می کند و نتیجه نهایی را دستکاری کرده و درانتها هم مجموع آراء اعلام شده را رای به خود ونظام ولایت فقیه اعلام می نماید.

من و انتخابات: نظر نویسندگان دیگر این مجموعه

4-شرکت در این شبه انتخابات لزوما به معنی مسیری درست برای گذار به دموکراسی در کشور نیست. عدم شرکت مردم هم لزوما به معنی بر سر کار آوردن آقای احمدی نژاد نیست. چرا که در دوره قبلی انتخابات ریاست جمهوری، در مرحله اول آقای کروبی و درمرحله دوم آقای رفسنجانی برنده آراء مردم بودند، اما سرانجام آقای احمدی نژاد رئیس جمهور شد.

5-اکنون نزدیک به دو دهه است که اکثریت جامعه ایران (حدود هفتاد درصد مردم) با انتخابات قهر کرده اند و این اکثریت خاموش راهکار مقاومت منفی را به شکل رای ندادن و نفی "شبه انتخابات" در پیش گرفته است.

6-تجربه انتخابات دوم خرداد هفتاد و شش نشان داده است که اگر بخش بزرگی از این اکثریت خاموش به حرکت درآید و در صحنه انتخابات حاضر شود، امکان عقب راندن ماشین تقلب وجود دارد.

7-تجربه تمام کشورهایی که ازحکومت های اقتدارگرا به دموکراسی گذار کرده اند نشان می دهد که دو پیش شرط لازم دراین کشورها وجود داشته است:

اول- مشروعیت زدایی ازحکومت اقتدارگرا

دوم- اختلاف درمیان نخبگان حکومتی بر سر دموکراسی و در نهایت هم قهر نخبگان جامعه با حکومت اقتدارگرا با پشتیبانی بخش دموکرات نخبگان حکومتی.

8-مشروعیت زدایی از حکومت اقتدارگرا، لزوما با تحریم انتخابات محقق نمی شود. گاهی شرکت کردن ورای اعتراض به کاندیدایی خاص و یا رای سفید نیز این منظور را تامین می کند. به خصوص در مواقعی که رسوایی تقلب اقتدارگرایان و شخص دیکتاتور، روشن در برابر چشم مردم قرار می گیرد.

9-دیرگاهی است که گذار به دموکراسی در ایران از طریق محاصره مدنی حکومت آغاز شده است و رشد جامعه مدنی و جنبش های مطالباتی در جهت تامین حقوق شهروندی، نقطه کانونی فعالیت های آزادی خواهان ایران است.

10-هرکس که به پروژه گذار به دموکراسی باور دارد، تنها درصورتی مجاز به دعوت مردم به رای دادن دراین انتخابات است که مطمئن باشد از این مسیر، آن دو پیش شرط لازمی که در بند هفت توضیح داده شد، بهتر محقق می شود و گامی درجهت استراتژی توضیح داده شده دربند قبلی برداشته می شود.

11-بنابراین با توجه به تمام نکات ده گانه مطروحه در بالا و با پرداخت هزینه ای که پیشاپیش می دانیم ممکن است، بازیگر پروژه آقای خامنه ای شویم، تنها درصورتی می توان مردم را به شرکت در این انتخابات دعوت کرد که کاندیدایی وجود داشته باشد که دو شرط زیر را شفاف و روشن بپذیرد:

اول- دفاع ازمطالبات فعالین مدنی ایران با برنامه ای روشن برای تحقق این خواست ها

دوم- مبارزه با موانع برسر راه این مطالبات، به خصوص که می دانیم تمام ارگان های سرکوبگر جامعه مدنی ایران زیر نظر مقام رهبری هستند. متعهد شدن به دنبال کردن این مبارزه لااقل درسطح گزارش کردن روشن و بی ابهام این موانع به مردم، ولو این که این موانع در بالاترین سطح قدرت لانه کرده باشند.

محسن سازگارا در همان هواپیمایی بود که آیت الله خمینی را در روز 12 بهمن 1357 به ایران آورد. او از پایه گذاران سپاه و سپس از معاونان محمد علی رجایی، دومین رئیس جمهوری ایران بود. وی که از منتقدان جمهوری اسلامی است، پیش از خروج از ایران مدتی را در زندان گذراند. محسن سازگارا مدتی در موسسه خاور نزدیک واشنگتن مشغول به کار بود و اکنون مدیر مرکز مطالعات ایران معاصر در آمریکاست.

مطالب مرتبط

لینک های اینترنتی مرتبط

بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست