اکنون پرونده هسته ای ایران به کجا می رود

Image caption غنی سازی اورانیوم بیست درصدی در تاسیسات هسته ای نطنز انجام می گیرد

پافشاری ایران بر گسترش فعالیتش در زمینه غنی سازی اورانیوم و تامین سوخت هسته ای لازم برای راکتور تحقیقات پزشکی در تهران، حاکی از آن است که امید رسیدن به توافق در باره مبادله سوخت منتفی شده است.

این امید وجود داشت که رسیدن به توافق نه تنها باعث شود اورانیوم ایران با خلوص کم، از این کشور خارج شود بلکه همچنین زمینه برای اعتماد سازی میان ایران و جامعه بین المللی هموار شود.

اگر تهیه سوخت راکتور تهران در خارج از ایران امکان پذیر است چرا قراری مشابه برای تامین سوخت راکتور تولید برق در بوشهر در نظر گرفته نشود.

دیپلمات های غربی (که از نزدیک پیچ و خم های غنی سازی اورانیوم در ایران را تحت نظر داشته اند)، همواره یک سوال را مطرح کرده اند: آیا ایران در باره مبادله سوخت جدی است یا این که همه را به بازی گرفته و فقط وقت می کشد.

با توجه به تازه ترین پافشاری ایران در باره غنی سازی اورانیوم، بخش دوم این سوال بیشتر مصداق دارد.

در واقع ایران ممکن است برای غنی سازی اورانیوم با غلظت بیست درصد با موانع فنی زیادی مواجه شود. مسئله خیلی مهمتر این که ایران ظرفیت ساخت لوله های سوخت برای راکتور تحقیقاتی را ندارد.

اکنون این احتمال وجود دارد که دولت باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا و متحدان غربی آن با شدت و حدت بیشتری خواستار برگزاری دور تازه ای از گفتگوها در شواری امنیت سازمان ملل متحد برای تعیین تحریم های اقتصادی شدیدتر علیه ایران باشند.

موضع چین اهمیت زیادی دارد و دولت این کشور در پی آن بوده است که اعمال تحریم های جدیدتر علیه ایران به تعویق بیافتد و ترجیح می دهد با ایران مذاکره شود.

اما آیا اکنون ایران کاسه صبر چین را لبریز کرده است؟

به هر حال قطعنامه ای سخت تر از سوی سازمان ملل علیه ایران، احتمالا شامل کمترین تحریم ها خواهد بود و اکثر اعضای شواری امنیت آن را تائید خواهند کرد.

شاید مهمتر از قطعنامه ای جدید از سوی شورای امنیت، اعمال تحریم های چند جانبه ای باشد که آمریکا و اروپایی ها، جدا از سازمان ملل مد نظر دارند.

اما تحریم ها به هر شکلی که مطرح و اجرا شود، سلاحی برنده است و با توجه به آشفتگی سیاسی در داخل ایران شاید رهبران این کشور فرصت چندانی برای تغییر مسیر خود نداشته باشند.

مطالب مرتبط