یک سال سرکوب معلمان معترض در ایران

اعتراض معلم ها در تهران
Image caption ناآرامی های پس از انتخابات به اعتراض های صنفی معلمان ایرانی رنگ و بوی جدید داده است

امسال مراسم روز معلم در حالی در ایران برگزار می شود که اعتراضهای پس از انتخابات ریاست جمهوری به مطالبات این صنف رنگ و بویی تازه بخشیده است.

سرکوب اعتراض معلمان در اسفند ۱۳۸۵ در مقابل ساختمان مجلس فصل تازه ای در رابطه حکومت ایران با قشری را گشود که تعلیم و تربیت بیش از ۱۲ میلیون دانش آموز را بر عهده دارند. حالا دیگر دسته ای از معلمان معترض فعالانه مطالباتشان را پیگیری می کنند و از پرداخت هزینه کمتر هراس دارند.

درخواست از نامزدها

کانون صنفی معلمان ایران پیش از انتخابات ریاست جمهوری میثاق نامه ای برای نامزدها فرستاد. در این میثاق نامه هفت مطالبه اصلی مطرح شده بود، از جمله به رسمیت شناخته شدن تشکلهای صنفی معلمان، لغو تمام احکام تخلفات اداری فرهنگیان، افزایش حقوق و به رسمیت شناخته شدن حق برگزاری تجمعات. سعید پیوندی، جامعه شناس و کارشناس مسائل آموزشی ایران می گوید که انتخابات سال پیش اولین باری بود که معلمان به عنوان یک گروه اجتماعی فعال وارد میدان شدند و حرفهایشان را با نامزدها در میان گذاشتند و "بخاطر همین در تاریخ سی سال اخیر جنبش معلمان اهمیت داشت." پس از معرفی محمود احمدی نژاد به عنوان برنده انتخابات، شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان در اواخر خرداد ۱۳۸۸ در بیانیه ای اعتراض خود را به سرکوبها ابراز کرد. در این بیانیه آمده بود: "در این تاریک ترین تجربه تاریخی ما، دولتی را با گوشت و پوست خود تجربه کردیم که برای ماندن بر اریکه قدرت، متکبرانه و با تبختر به تمام لوازم ماندگاری خویش چنگ می اندازد."

"هنوز متنبه نشده است"

حکومت ایران که تشکلهای صنفی را نوعی تهدید امنیتی می داند، فشار بر کانون صنفی معلمان را بعد از آغاز اعتراضها دوچندان کرد. برخی از اعضای کانون و سایر معلمان ناراضی بازداشت شدند. صدیقه مالکی فرد، همسر سید هاشم خواستار، عضو فعال کانون صنفی معلمان خراسان می گوید شوهرش اولین بار در ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ در پارک ملت مشهد توسط نیروهای لباس شخصی بازداشت شد. آقای خواستار در جریان دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در ستاد میرحسین موسوی نیز فعالیت می کرد. او برای مدت کوتاهی آزاد ولی در اواسط شهریور ۱۳۸۸ دوباره روانه زندان شد. خانواده اش می گویند تا به حال به او مرخصی نداده اند. آقای خواستار که در سال ۱۳۸۳ نیز بخاطر فعالیتهای صنفی به سه سال حبس محکوم شده بود، این بار به دو سال زندان محکوم شده است. همسرش می گوید این معلم زندانی به دلیل بیماری نیاز به معالجه دارد، ولی مسئولان زندان و وزارت اطلاعات این حق را از او سلب کرده اند. خانم مالکی فرد به بی بی سی فارسی گفت: "من وقتی با رییس حوزه نظارت بر زندان صحبت کردم، گفت که آقای خواستار هنوز متنبه نشده است. گویا اطلاعات نیز به او اجازه مرخصی نمی دهد."

قطع حقوق معلمان زندانی

در اواسط مهرماه ۱۳۸۸ نیز بیش از ده نفر از اعضای هیات مدیره کانون معلمان از جمله علی اکبر باغانی، دبیرکل و محمود بهشتی لنگرودی، سخنگو بازداشت شدند. آقای باغانی طی یازده ساعت بازجویی، به "برگزاری جلسه" و "گرامیداشت روز جهانی معلم" متهم شد. این بازداشتها حتی اعتراض سازمان "آموزش بین الملل" را که فدراسیون جهانی اتحادیه های معلمان است، برانگیخت. آقایان باغانی و بهشتی در هشتم اردیبهشت امسال نیز دوباره توسط ماموران امنیتی بازداشت شدند. با گذشت ماهها از بازداشت برخی از اعضای زندانی کانون صنفی معلمان، شماری از آنها در اعتراض به وضعیت اسف بارشان از جمله محرومیت از حق مرخصی و ملاقات دست به اعتصاب غذا زدند. رسول بداقی، از دبیران اسلام شهر و عضو هیات مدیره کانون، یازدهم شهریور ۱۳۸۸ هنگام بازگشت به خانه توسط لباس شخصی ها بازداشت شده بود. او در ۲۶ اسفند ۱۳۸۸ در زندان دست به اعتصاب غذا زد. خانواده اش می گویند آموزش و پرورش حقوق او را که سه فرزند خردسال دارد، قطع کرده است.

دادنامه برای سازمان ملل

یکی دیگر از معلمان بازداشت شده یک سال اخیر، محمد داوری، سردبیر وب سایت سهام نیوز، ارگان حزب اعتماد ملی است که در شهریور ماه ۱۳۸۸ با یورش ماموران امنیتی به دفتر مهدی کروبی به زندان افتاد. در ابتدای اردیبهشت امسال، مادر آقای داوری دردنامه ای خطاب به بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد نوشت. در این نامه آمده بود: "محمد داوری نان آور من و تنها امید من بوده است. او پدر ندارد! اکنون حقوق معلمی او را قطع کرده و من مانده ام که چه کار کنم؟ هر چه نامه نوشته یا با مسئولان زندان صحبت کرده ام، کم تر نتیجه گرفته ام." مادر آقای داوری همچنین نوشته که مسئولان امنیتی و اطلاعاتی ایران دائما پسرش را مورد انواع شکنجه قرار داده اند و زندگی را برای او و بر خانواده اش تلخ کرده اند. در آستانه روز معلم شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان در بیانیه ای دعوت به اعتصاب کرده است. در این بیانیه آمده است: "از آنجا که برخی ایران را آزادترین کشور جهان خوانده اند که در آن آزادی نزدیک به مطلق است، باید به این سوال پاسخ دهند که چرا دلسوزترین و صادق ترین معلمان کشور صرفا بخاطر انتقاد از وضع موجود با احکامی چون اعدام، حبس، تعلیق، اخراج، تبعید، بازخرید، بازنشستگی اجباری، تنزل رتبه شغلی، محرومیت از تدریس و غیره مواجه می شوند."

مطالب مرتبط