سروش روحانیون ناراضی را به مهاجرت تشویق کرد

عبدالکریم سروش
Image caption آقای سروش از روحانیون خواست از حکومت پشتیانی نکنند

عبدالکریم سروش متفکر دینی و از منتقدان حکومت ایران که در خارج از این کشور به سر می برد در نامه ای خطاب به روحانیون از آنان خواسته سکوت در برابر حکومت را بشکنند و به آنها پیشنهاد کرده است در غیراین صورت از کشور کوچ کنند تا سکوت آنها به معنی حمایت از حکومت تعبیر نشود.

آقای سروش در ابتدای نامه اش در اشاره به نزدیک شدن سالگرد انتخابات ریاست جمهوری می نویسد: "سالروز قیامت صغرای خلق و نهضت کبرای سبز نزدیکتر می شود و انتظار مردم از روحانیون راستین بیشتر."

انتخابات ریاست جمهوری 22 خرداد ماه سال گذشته بزرگترین رشته اعتراضات در طول سه دهه حکومت جمهوری اسلامی را در پی داشت. معترضان، حکومت را متهم به تقلب در انتخابات و بر کرسی نشاندن محمود احمدی نژاد به جای میرحسین موسوی کردند، اتهامی که حکومت ایران رد می کند.

آقای سروش که سالهاست در پی فشارهای حکومت ایران در خارج از کشور اقامت گزیده است، می گوید که قشر روحانی نیز "مغلوب و مرعوب"، نظاره گر آن است که "استبداد دینی چوب حراج بر اخلاق و ایمان خلایق زده است و شریعت را به خدمت سیاست گرفته است و کمر عدالت را شکسته است."

او از آنها می خواهد با رفتار ستم ستیزانه نشان دهند که "بنام اسلام چاهی برای کسی" نمی کنند و می نویسد: "نگذارید بیش ازین نام و ناموستان فدای هوس های سیاه سپاه شود و ناخواسته در زمره حامیان استبداد دینی به قلم روید."

'سنت آزادیخواهانه'

در بحران پس از انتخابات شماری از روحانیون از جمله آیت الله حسینعلی منتظری، آیت الله یوسفی صانعی و آیت الله سید علی محمد دستغیب به خاطر برخوردهای حکومت با معترضان به انتقاد از آن پرداختند.

آقای سروش ضمن تمجید از این گروه از روحانیون بدون نام بردن از آنها، خطاب به دیگر روحانیون ناراضی می نویسد "اکنون نوبت شما خاموشان ناخرسند است."

او می گوید که روحانیون ناراضی نباید به نامه نگاری های بی جواب برای سران حکومت ادامه دهند و اینکه "خواهش و سفارش" از اثر افتاده است.

او سپس می افزاید: "و حال که نه رای موافقت دارید نه یارای مخالفت، مصلحت در مهاجرت است. جهاد اصغر کنید. خاطر به دست تفرقه دادن نه زیرکی است. اگر دهان ها را بسته اند پای ها را که نشکسته اند."

او جای دیگری نوشته است: "مهاجرت چون یک رهنمود دینی و قرآنی و یک شیوه اعتراض مدنی و انسانی و به منزله جستن راهی برای رستن از زندان و رسوا کردن زندانبانان، در سیره عالمان دین ثبت افتاده است و مهاجرت عالمان از ایران به عراق و از عراق به ایران در دوران مشروطه و معاصر سنت نیکو و آزادیخواهانه ای بوده است."

آقای سروش می گوید که حکومت، سکوت روحانیون که او آن را "مظلومانه" می خواند به مسالمت و حمایت تفسیر می کند، اما مهاجرت روحانیون معترض، "قفل این سکوت شبهه ناک" را خواهد شکست.

به نوشته عبدالکریم سروش حوزه فقهی نجف که اکنون درحال "بالندگی دوباره" است می تواند "قم را آزاد کند و نفس فروبردگان و ترس خوردگان قم و مشهد را به فراخنای حوزه فقاهت خود راه دهد تا رسالت دینی و تاریخی شان را با شجاعت بگزارند."

به استدلال این منتقد، در صورت مهاجرت روحانیون ناراضی، مردم می توانند "خادمان را از خائنان بازشناسند".

مطالب مرتبط