مذاکرات وحدت بین دو سازمان چریکی

عملیات سیاهکل در بهمن ماه ۱۳۴۹، و در پی آن چند عملیات دیگر از جمله ترور سرلشکر ضیا فرسیو، دادستان نظامی به معنای اعلام موجودیت گروهی سیاسی - نظامی به نام چریک های فدایی خلق ایران بود.

اندکی بعد کلمه "سازمان" نیز به این نام افزوده شد.

این عملیات البته علاوه بر شناساندن این گروه چریکی به جامعه ایران، سبب شد گروه های زیرزمینی دیگری هم که تا آن زمان بیشتر سرگرم کارهای مطالعاتی و تدارکاتی برای عمل بودند وارد عمل شوند و اعلام موجودیت کنند.

سازمان مجاهدین خلق ایران، چند ماه بعد از عملیات سیاهکل، نخستین عملیات نظامی خود را انجام داد.

چریک ها و مجاهدین، با وجود تفاوت های بنیادین فکری و عقیدتی، از اوایل سال ۵۰ تلاش هایی را برای ایجاد ارتباط با یکدیگر آغاز کردند. نخستین تماس بین دو سازمان توسط اردشیر داور از اعضای مجاهدین و عباسی مفتاحی از چریک ها برقرار شد که دوام چندانی نداشت.

مصطفی شعاعیان، چریک مستقلی که مدتی کوتاه به فداییان پیوست، دومین حلقه رابط بین مجاهدین و چریک ها بود و از سال ۵۲ به بعد، وظیفه تماس بین دو سازمان به محمد جواد قائدی سپرده شد.

با تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق از اسلام به مارکسیسم - لنینیسم در سال ۵۴ که به رهبری تقی شهرام صورت گرفت، علاقه به ایجاد پیوند های بیشتر بین دو سازمان افزایش یافت.

فایل صوتی گفت و گوهاى درونى بین دو سازمان چریک هاى فدایى خلق ایران و مجاهدین خلق ایران ۱۳۵۴

متن مکتوب گفت و گوهای درونی بین دو سازمان

نشریه ویژه بحث درون دو سازمان

مجاهدین به تازگی به مارکسیسم گرویده بودند و تلاش داشتند شناخت بهتری از چریک های فدایی خلق که مشی مارکسیستی داشت به دست آورند و چریک ها هم که تشکیلات خود را پایگاهی برای همه گروه های مارکسیستی - لنینیستی می دانستند، به چنین ارتباطی بی علاقه نبودند.

در اواخر سال ۱۳۵۴ و در شرایط بسیار دشوار امنیتی، رهبران دو گروه خطر کرده و در خانه ای تیمی در تهران به گفتگو نشستند. ساواک که در آن سال ها با تمام قوا در پی سرکوبی هر دو گروه چریکی بود، نتوانست محل جلسات را ردیابی کند اما از وقوع این مذاکرات باخبر شد.

به نوشته کتاب "سازمان مجاهدین خلق، پیدایی تا فرجام"، که ناشر آن موسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی در ایران است، ساواک در تفتیش یکی از خانه های تیمی مجاهدین به چهار حلقه نوار دست پیدا می کند که حاوی گفتگوهای اعضای کادر رهبری مجاهدین و چریک های فدایی بود. به گزارش ساواک، هدف از این گفتگوها، "نزدیک نمودن نقطه نظرهای سیاسی دو گروه٬ با هدف غایی وصول به وحدت نظر کامل در زمینه فعالیت های تروریستی و خرابکارانه و براندازی" بوده است.

با این همه، چنین وحدتی هرگز عملی نمی شود.

به گفته تراب حق شناس که در آن سال ها از اعضای سازمان مجاهدین خلق بود، این جلسات با رعایت موارد امنیتی برگزار می شد تا جایی که اعضای دو گروه در دو سوی پرده می نشسته اند که یکدیگر را نشناسند.

به گفته او، مذاکرات توسط مجاهدین ضبط می شد و پس از خاتمه نشست ها؛ نسخه ای از نوارها در اختیار چریک های فدایی قرار می گرفت.

حاصل این بحث ها در همان سال ها به صورت جزوه هایی توسط دو سازمان منتشر شد. جزوه اول تحت عنوان "نشریه ویژه بحث درون دو سازمان" توسط چریک های فدایی در فروردین ۱۳۵۵ در داخل کشور منتشر شد و جزوه دوم با عنوان "مسائل حاد جنبش ما" و با عنوان فرعی "دومین نشریه بحث"، توسط مجاهدین در اسفند ۱۳۵۵ در خارج از ایران منتشر شد.

مطالعه این دو جزوه نشان می دهد برداشت هر دو گروه از مذاکرات این بوده که زمینه های عینی وحدت بین دو گروه فراهم نیست و چشم اندازی برای گسترش روابط وجود ندارد.

در ۳۵ سال گذشته، نوار های این مذاکرات به شکل عمومی منتشر نشده نبود تا اینکه در آبان ماه ۱۳۸۹، تراب حق شناس نسخه ای از آن را در سایت "سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر" در اختیار همگان گذاشت.

نوارها هم اکنون به شکل فایل صوتی روی این وبسایت و سایت های دیگر در دسترس است.

در نوارهایی که اخیرا منتشر شده اند و دارای اهمیت تاریخی فراوانی هستند، صدای حمید اشرف و بهروز ارمغانی از طرف چریک های فدایی خلق شنیده می شود و از سازمان مجاهدین خلق ایران هم، تقی شهرام و جواد قائدی در بحث حضور دارند.