نرگس محمدی: آقای دادستان در خانه ما را با دیلم شکستند

نرگس محمدی، نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر
Image caption نرگس محمدی در نامه ای سرگشاده به دادستان تهران از نحوه بازداشت همسرش و هجوم ماموران امنیتی به خانه اش ابراز شکایت کرده است.

به دنبال بازداشت تقی رحمانی مشاور مهدی کروبی، نرگس محمدی همسر او و نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر، روز جمعه (۲۲ بهمن، ۱۱ فوریه) در نامه ای سرگشاده به عباس جعفری دولت آبادی، دادستان تهران از نحوه بازداشت همسرش و هجوم ماموران امنیتی به خانه اش ابراز شکایت کرده است.

به گزارش سایت های نزدیک به مخالفان دولت ایران، نرگس محمدی به دنبال بازداشت همسرش بنا به تشخیص پزشکان معالج و جهت کنترل آثار فشارعصبی که بر او وارد شده، در بیمارستان بستری شد. او سال گذشته برای مدتی بازداشت و به علت فشارهای ناشی از بازداشتش دچار بیماری عصبی شده که منجر به فلج عضلانی مقطعی در او می شود.

در این نامه خانم محمدی تعریف می کند که چگونه ماموران لباس شخصی وارد خانه شده اند، او می گوید که "من در وسط هال کنار دو کودکم بودم و با آنها صحبت می‌کردم که ناگهان در حدود 2 متری خود چهار پنج مرد با لباس شخصی را دیدم. آنچنان شوکه شده بودم که قادر به حرکت نبودم. زبانم بند آمده بود."

خانم محمدی بیمار است و خودش می گوید که روزی ۱۸ عدد قرص می‌خورد و تحت مراقبت پزشکان مغز و اعصاب و اعصاب و روان و ریه قرار دارد و بیماری هم دارد که باید جراحی شود.

همسر تقی رحمانی در این نامه آورده که ماموران امنیتی در ورودی خانه را با دیلم شکسته بودند و بدون گفتن کلمه ای یا صدایی در حالی وارد منزل او شدند که نه او لباس مناسبی بر تن داشته و نه حجابی بر سر.

او از دادستان تهران پرسیده که "آیا زنان این سرزمین، بر مردان حکومت حلال شده‌اند؟ آیا ما زنان و مادران دیگر حرمتی در این سرزمین نداریم؟ آیا با وضع ظاهری درون خانه دیدن من، یک مادر، یک زن ۳۷ ساله در منزل شخصی و در شب هنگام توسط مردان ناشناس و نامحرم هیچ گناهی در پیشگاه خداوند متعال نیست؟"

شکایت نامه خانم محمدی که جزئیات را در بر می گیرد، به زندانی شدن خودش نیز اشاره دارد و می گوید: "نمی‌دانم رنجی را که بر من و خانواده‌ام روا می‌دارند چگونه بر قلم جاری سازم. زمانی که بیستم خرداد امسال وارد زندان اوین شدم سرحال و سالم بودم اما وقتی از آن در بیرون آمدم، با بیماری نگران‌کننده‌ای دست به گریبان بودم. ۶ ماه است که تحت معالجه پزشکان هستم و هنوز من بیمارم و ناتوان. بارها درخواست کردم پاسپورتم را بدهند تا من برای معالجه از ایران بروم و ندادند. من دو کودک ۴ ساله دارم. زمانی که مرا بازداشت کردند کیانا را عمل کرده بودم. ناله می‌کرد و ضجه می‌زد و گریه می‌کرد."

خانم محمدی با اشاره به اینکه چنین صحنه ای بار دیگر برای فرزندانش تکرار شده آورده است: "آن ها تا صبح در خواب هذیان می گفتند. چندین نوبت مأموران با تقی با الفاظ بسیار نامناسب و دور از شأن یک مامور رسمی حکومت با صدای بلند درگیر شدند و علی و کیانا (فرزندانش) با چشمان بهت‌زده و نگران به صحنه می‌نگریستند. علی راه می‌رفت و با خودش می‌گفت از خانه من برید بیرون. بابا را اذیت نکنید."

نرگس محمدی در ادامه می نویسد: "پس از بردن تقی کیانا روی موزائیک‌ها دراز کشید و با صدای بلند گریه سر داد و پدرش را می‌خواست.من مثل یک مرده و بی‌جان نقش بر روی زمین فقط او را می‌نگریستم. دختر چهار ساله‌ام را. می‌خواهم بگویم من یک انسانم، یک همسرم، یک مادرم وتکرار این همه درد و رنج دیگر در خیالم هم نمی‌گنجد."

خانم محمدی پس از شرح ماجراها دستگیری شوهرش و روزگاری که بر او و فرزندانش گذشته خطاب به دادستان نوشته"از یک دادستان در حکومت اسلامی خواسته‌ای مصرانه دارم، شکایت از مردانی که مرا سر برهنه و با لباس نامناسب و در حالی می نگریستندکه بر اثر بیماری‌ام بر زمین افتاده بودم. من یک زن ایرانی و یک مسلمانم. وبه خدا سوگند اگر از هر تجاوز و قانون شکنی بگذرم از تحقیری که در منزلم شدم نخواهم گذشت. احساس می‌کنم دیگر مرگ ما را سزاوار است و بس. در انتظار پاسخ آن مقام محترم قضایی چشم به راهم و تقاضای ملاقات فوری دارم."

تحمل درد فراق

Image caption زهرا رهنورد در یادداشتی از وضعیت زندانیان سیاسی و خانواده آنها انتقاد کرده است.

به گزارش سایت کلمه زهرا رهنورد، استاد دانشگاه و از مخالفان دولت ایران به مناسبت سالروز 22 بهمن یاداشتی نوشته و در آن از وضعیت زندانیان سیاسی و خانواده آنها ابراز نگرانی کرده است. خانم رهنور نوشته که "عید نزدیک است، عید انقلاب و نوروز .در جمع قرآن خوانان، زنان سلحشور و خانواده های زندانیان سخن از زندانیان سیاسی است. خانواده ها بیش از این طاقت ظلم و ستم اقتدارگرایان را ندارند . کودکان گریان در انتظار دیدن پدران و مادران شان هستند . همسران در فراق شوهران شان… کیست که درد فراق را بتواند تحمل کند و مصائب آن را تاب بیاورد ؟"

خانم رهنورد در ادامه این یادداشت نوشته: "فهرستی از تلاشهای خانواده های زندانیان سیاسی در این روزها روبروی شماست. آنها این روزها با شخصیتهای مهم و حق طلب اعم از علما و سیاسیون ملاقات کردند. حتی آنان در نامه هایشان با بازجوها و زندانبانها گفتگو کردند و از شرح رنجی که برده اند سخن گفتند . آنها بارها به دیدار مقامات قضایی جمهوری اسلامی رفتند و گفتند که به آنها ظلم شده است و دیگر نمی دانند باید به کجا پناه ببرند و از آنچه بر آنها رفته است سخن بگویند ؟"

خانم رهنورد به حکومت پیشنهاد کرده که در آستان بهار بهتر است "همه زندانیان سیاسی را آزاد کنید."

مطالب مرتبط