"دست کارگران ایرانی در وضعیت فعلی اقتصادی بسته است"

روز جهانی کارگر حق نشر عکس ISNA
Image caption بسیاری از خواسته های کارگران ایرانی با موافقت مقامات دولتی روبرو نشده است

روز اول ماه مه (11 اردیبهشت)، روز جهانی کارگر است که در بسیاری از کشورها به عنوان روز بزرگداشت کارگران و تقدیر از دستاورد تشکل های کارگری در حمایت از حقوق کارگران، به رسمیت شناخته شده است.

در بسیاری از کشورها روز اول ماه مه تعطیل عمومی است؛ و در این روز سندیکاها و تشکل‌های کارگری هم مراسمی برای بزرگداشت این روز برگزار می کنند.

تشکل‌های کارگری ایران هم در سال های اخیر، مراسمی به مناسب روز جهانی کارگر برگزار کرده اند و در جریان آن، خواست های اصلی کارگران را مطرح ساخته اند.

امسال هم در آستانه روز جهانی کارگر، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی با انتشار بیانیه‌ای ضمن گرامی داشتن روز جهانی کارگر، از سیاست‌های اقتصادی دولت ایران و برخورد حکومت این کشور با تشکل‌های کارگری به تندی انتقاد کرد.

در این بیانیه که دیروز توسط شاخه خارج از کشور این سازمان منتشر شده، آمده است: "به رغم ادعای کاذب رئیس دولت کودتا مبنی بر ایجاد یک میلیون و ششصد هزار شغل در سال گذشته، تعطیلی بسیاری از شرکت های پیمانکاری و توقف یا کاهش تولید بسیاری از واحدهای تولیدی، بی کاری گسترده ای را برای کشور به ارمغان آورده است".

پیشتر سایتهای مخالف دولت ایران اطلاعیه تعدادی از تشکل‌های کارگری ایران را منتشر کرده بودند که در آن ضمن بزرگداشت روز کارگر، از شرایط کارگران ایران انتقاد شده بود.

حمایت گروه های بیشتری از خواسته های کارگران

اسدالله صادقی، از فعالان کارگری ایران که سالهاست در نروژ زندگی می کند، می گوید که در سال های گذشته معمولا احزاب چپ و سازمان ها و تشکل های کارگری نسبت به روز جهانی کارگر و حمایت از حقوق کارگر واکنش نشان می‌دادند. اما، به گفته آقای صادقی، در دو سال گذشته تغییرات محسوسی در این زمینه صورت گرفته است.

آقای صادقی در گفتگو با بخش فارسی بی بی سی گفت که در طی دو سال گذشته گروه ها و تشکل های گسترده تری به حمایت از حقوق کارگران پرداخته اند. او این گروه ها را ترکیبی از منتقدان دولت و اپوزیسیون توصیف کرد که با استفاده از این مناسبت به بیان نظرات خود درباره جنبش های کارگری و حق و حقوق آنها می پردازند.

آقای صادقی از این تحول استقبال می کند و معتقد است که حمایت از حقوق کارگران و خواسته های آنها به هر دلیل که انجام گیرد، اقدامی مثبت و به نفع کارگران است. او می گوید چنین حمایت هایی از حقوق سندیکایی کارگران، حفاظ امنیتی بیشتری برای فعالیت های کارگری ایجاد می کند و سرکوب فعالان کارگری توسط حکومت را مشکل تر می کند.

اسدالله صادقی اضافه می کند که در بعضی مواقع سازمان ها و گروه‌ها ضمن حمایت از حقوق و خواسته های کارگران سعی می کنند با استفاده از این فرصت از مواضع گذشته خود فاصله بگیرند؛ و در مواردی هم سعی می‌کنند که وضعیت فعلی کارگران در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد را با دولت های پیشین مقایسه کنند.

این فعال کارگری در واکنش به انتقادات سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی از سیاست های دولت ایران در قبال تشکل های کارگری، ضمن استقبال از موضع این سازمان، استدلال ها و دیدگاه های این سازمان درباره سابقه برخورد با تشکل های کارگری در ایران را دقیق نمی بیند.

دستاوردهایی که دوام زیادی نداشت

آقای صادقی به بی بی سی گفت که در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی، تشکیل سندیکاهای کارگری به رسمیت شناخته شد و گام های اولیه برای این کار نیز برداشته شد؛ به عنوان مثال از سازمان بین المللی کار دعوت شد که نماینده ای به ایران بفرستد و در عین حال تصمیم هایی هم برای اصلاح قانون کار اتخاذ شد مانند حق تشکیل سندیکا – که یکی از موارد مورد انتقاد سازمان بین المللی کار بود.

پس از این اصلاحات بود که سندیکاهایی مانند سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه، و همچنین هیات موسسان سندیکاهای کارگری در ایران تشکیل شد. اما به گفته آقای صادقی این فعالیت ها دیری نپایید.

اسدالله صادقی در ادامه گفتگوی خود با بی بی سی از یکی دیگر از اقداماتی هم که در این دوران صورت گرفت، انتقاد کرد و گفت که خارج کردن کارگاه های دارای زیر پنج کارگر، وپس از آن زیر ده نفر، از شمول قانون کار، به کارگران ایران لطمه بزرگی وارد کرد. آقای صادقی می گوید این کار شامل حدود هفتاد در صد کارگران ایرانی شد و به این ترتیب بخش عظیمی از کارگران ایرانی از تشکل و عضویت در سندیکاهای کارگری محروم شدند.

دست کارگران در وضعیت اقتصادی فعلی بسته است

آقای صادقی در پاسخ به این سئوال که وضعیت سندیکاها و تشکلات کارگری در حال حاضر در ایران چگونه است، گفت که پس از به روی کار آمدن محمود احمدی نژاد، دستاوردهای کارگران در دوران اصلاحات، و همینطور تمایل دولت به واگذاری حق وحقوق بیشتر به کارگران، کاملا از بین رفت.

به گفته آقای صادقی، دولت آقای احمدی نژاد بسیاری از توافق های به دست آمده بین وزارت کار و سازمان بین المللی کار را ملغی کرد. علاوه بر آن، آنطور که آقای صادقی می گوید، سندیکاهایی مانند سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی و سندیکای نیشکر هفت تپه، و همینطور هیات موسسان سندیکاهای کارگری مورد هجوم و تهدید قرار گرفتند و بسیاری از اعضای آنها به زندان افتادند.

منصور اسانلو، رئیس هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، و ابراهیم مددی، نایب رئیس این سندیکا، هر یک به چندین سال زندان محکوم شده و در حال گذراندن دوران محکومیت خود هستند.

آقای صادقی دست کارگران را در وضعیت فعلی اقتصادی بسته می بیند اما معتقد است که کارگران ایرانی اکنون متوجه شده اند که برای رسیدن به خواسته هایشان باید متشکل و هماهنگ اقدام کنند.

مطالب مرتبط