سخنرانی روز ۱۴ اسفند بنی صدر در دانشگاه تهران

به روز شده:  13:16 گرينويچ - سه شنبه 21 ژوئن 2011 - 31 خرداد 1390
ابوالحسن بنی صدر

درگیری هواداران و مخالفان ابوالحسن بنی صدر، رئیس جمهوری وقت ایران در حاشیه سخنرانی روز ۱۴ اسفند ۱۳۵۹ در دانشگاه تهران از جمله وقایعی بود که بر شتاب تحولات سیاسی منجر به عزل آقای بنی صدر افزود.

بخش هایی از متن این سخنرانی به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم. برای آمرزش مصدق و برای آمرزش شهدای انقلاب بزرگ ما و نیز برای آمرزش سربازان، پاسداران و همه آنها که در میدان های نبرد در خاک و خون می غلطند با هم فاتحه بخوانیم.

خواهران و برادران! من لطفاً آرام باشید... بعدازظهر امروز به من اطلاع دادند که عده ای برای اخلال به اینجا آمده اند. و یک ربع پیش از این به افسر پلیس گفتم که آنهایی را که برای اخلال به اینجا آمده اند از اینجا بیرون ببرند. چون بعدازظهر امروز در این باره به وزیر کشور آگاهی داده شده است. این است که اگر این عده اندک دست از اخلال برندارند و مسئولین به وظیفه خودشان عمل نکنند، از شما مردم خواهم خواست که یک بار برای همیشه اجتماعات خودتان را از وجود چماق بدستانی که می خواهند جمهوری را به لجن وجود خودشان بیالایند تنبیه کنید.

مصدق، مردی که امروز به خاطر بزرگداشت او شما مردم تهران در این اجتماع شکوهمند گرد آمده اید بیانگر و مجری راه و رسمی است که خود در این باره می گوید: از مسلمانی و آداب آن برای بر حق بودن اسلام و نه برای میل این و آن، پیروی کنید و به احکام آن از ترس خدا و معاد و مقتضیات دنیوی و سیاسی عمل نمائید. باد شمال یا جنوب ما را نلرزاند و در درجه ایمان ما تأثیری ننماید و به طور مصنوعی یک روز آتش آن را شعله ور و روز دیگر به طور کلی خاموش نکند.

من ایرانی و مسلمانم و بر علیه هر چه ایرانیت و اسلامیت را تهدید کند تا زنده هستم مبارزه می نمایم. (قطع بلندگو برای دقایقی سخنرانی را مختل کرد)

من ایرانی و مسلمانم و بر علیه هر چه ایرانیت و اسلامیت را تهدید کند، تا زنده هستم مبارزه می نمایم. چگونه ممکن است خون ایرانی در عروق کسی جاری باشد و مداخله اجنبی را در امور کشور تحمل کند؟ هر کس به بقای نیروی اجنبی در خاک کشور علاقه داشته باشد و همچنین هر کسی که همسایگان را تحریک کند، مهدورالدم است...

...مصدق میان استقلال و آزادی و میان ایرانیت و اسلامیت رابطه می بیند و این دو را مستقل از یکدیگر نمی خواهد. حال ببینیم که ربط این دو در چیست؟

"دو نوع دید از رهبری وجود دارد: یک رهبری بر این بارو است که خود می باید به جای یک ملت تصمیم بگیرد و خود می باید سرنوشت مردم را هر طور که خواست تعیین بکند. این رهبری رهبری های دیکتاتورمآبانه، در گذشته و حال تاریخ بشر هستند. و مصدق از این گونه نبود."

ابوالحسن بنی صدر

"استقلال، آزادی مجموع یک ملت در رابطه با قدرت های خارجی است اگر استقلال، یعنی آزادی اقتصادی، آزادی سیاسی و آزادی فرهنگی یک ملت در رابطه با قدرت های خارجی حاصل نباشد، چگونه می توان تصور کرد که در یک جامعه وابسته و زیر سلطه، در جامعه ای که اقتصاد آن آزاد نیست، زیر سلطه بیگانه و وابسته به شرکت های بین المللی است، و نیز در جامعه ای که اقتصاد آن آزاد نیست و عناصر و ارزش های فرهنگی بیگانه بر آن حاکم است، و نیز در جامعه ای که از نظر سیاسی آزاد نیست، یعنی دستگاه حاکمه اش به قدرت های خارجی وابسته است در چنین جامعه ای افراد چگونه می توانند آزاد باشند؟ در چنین جامعه ای آزادی های عمومی چگونه می تواند محترم شمرده شود؟ و اگر در جامعه ای این آزادی ها وجود نداشت و اگر در جامعه ای صاحبان عقیده از اظهار آن عاجز بودند، و همچنین اگر در جامعه ای به جای عقل و منطق، چوب و چماق حکومت کرد، چگونه می توان این جامعه را مستقل شمرد؟ این است که در جامعه مستقل، نشانه استقلال وجود آزادی های عمومی است. یعنی همان آزادی هایی که بدون آن، رشد اندیشه فرزندان یک ملت ممکن نمی گردد و به عکس در هر جامعه ای هر اندازه که آزادی های اساسی بیشتر باشد...

(خطاب به مأموران انتظامی) فوراً این مزاحمین را از اینجا برانید و در صورتی که شما عاجزید، مردم خودشان آنها را می رانند...

به ترتیبی که شنیدید فرض آزادی بدون استقلال فریب و دروغ است. و فرض استقلال بدون آزادی هم دروغ است. حالا ببینیم که در نظر مصدق این دو مسئله با اسلامیت چگونه رابطه پیدا می کنند؟

در جهانی که ما هستیم، ایدئولوی ها چه شرقی و چه غربی، ایدئولوژی های وابستگی هستند و به همین دلیل هم در دوران مصدق دو دسته با او مخالف بودند "وابستگان به غرب" و "وابستگان به شرق".

ایدئولوژیی که آنها تبلیغ می کردند، ایدئولوژی وابستگی بود. آنها می گفتند که در این دنیا جز وابستگی به شرق یا به غرب، هیچ راهی نیست. در این دنیا نمی توان آزاد و مستقل زندگی کرد و ملل کوچک باید به یک قدرت بزرگ تکیه کنند و موجودیت خویش را حفظ کنند. و هر دو دسته فوق در این مرام موافق بودند و هر دو دسته این مرام را تبلیغ می کردند.

یکی می گفت که باید به "روسیه" وابسته باشیم و دیگری می گفت که باید به "آمریکا و غرب" وابسته باشیم. آن فکری قوی و توانایی که می گوید می توان به مردم تکیه کرد و اگر ما به خود مردم تکیه کنیم... و آن فکر قوی توانایی که به ما می گوید نیازی به وابستگی به شرق و غرب نیست، و به خود مردم تکیه می کنیم و مستقل و آزاد زندگی می کنیم، همان اسلامیت است. چرا که در اسلام است که استقلال و آزادی به معنای رهایی کامل یک ملت از سلطه بیگانه و چماقداران دستیار سلطه بیگانه تحقق می یابد.

بنابراین آنچه از دید مصدق، مردی که در یک دوران تاریک ضعف و جهل و نادانی که سلطه گران بر جهان حاکم کرده بودند، پرچم مبارزه ضد استعماری را بر دوش کشید، اصل است، ایرانیت در همان حد آزادی و پیروی از اسلامیت به معنای طرز فکر و روش و دینی که به ملت امکان می دهد که با وحدت در پایه و با تکیه بر خود از هر بیگانه ای بی نیاز باشد. مردی که در آن روزهای تاریک پیش از آن که نهضت های استقلال طلبانه در جهان آغاز شود، آغازگر دوران بود، با این طرز فکر و با این دید به مقابله قدرت حاکم روز رفت و با همه این که دستگاه حاکمه در مجموع با وی مخالف بود، و با همه آن که تمام امکانات در دست سلطه گران و عوامل د اخلی آنها بود، به یاری مردم این سرزمین موفق شد که پنجه در پنجه بزرگ ترین امپراطوری های زمان درافکند. و به قول آن نویسنده بیگانه: در عظمت او همان بس که با آن که تنها کسی است که نفت را ملی کرد و پنجه در پنجه کارتل های جهانی افکند، آن قدر شأن و مرتبت جهانی پیدا کرد و چنان در افکار و دل های مردم جهان زنده شد که کارتل ها برای اولین بار این مخالف پیگیر خود را نتوانستند از میان بردارند و او در بستر مرد.

"از نظر اختلاف سیاسی مصدق پیرو همان خط اسلامیت بود و در همین راه گام برمی داشت با این حال ما بر آن نیستیم که بگوئیم در کار او هیچ عیب و نقصی نبود. آیندگان نیز وقتی به زندگی ما می رسند، معایب و نقایص بیشمار خواهند جست."

ابوالحسن بنی صدر

اکنون که در جمله کوتاهی دید او را از "آزادی و استقلال" و "ایرانیت و اسلامیت" دانستیم، لازم می دانم درباره "اخلاق سیاسی مصدق" نیز چند کلمه ای بگویم. در این جهان که ما هستیم دو نوع دید از رهبری وجود دارد: یک رهبری بر این بارو است که خود می باید به جای یک ملت تصمیم بگیرد و خود می باید سرنوشت مردم را هر طور که خواست تعیین بکند. این رهبری رهبری های دیکتاتورمآبانه، در گذشته و حال تاریخ بشر هستند. و مصدق از این گونه نبود. زیرا از نظر او رهبری خدمتگزاری مردم و اجرای خواست و اراده مردم است. این است که چندین نوبت در مجلس شورای آن روز گفت که "من نوکر ملتم". برای او نوکری ملت فخر بود، به این اعتبار که او خود را مجری اراده مردم می دانست، و با آن نوع رهبری که خود را قیم مردم بداند و هر کار که خواست بکند، و مردم امکان نداشته باشند که هیچ اظهار نظری در هیچ زمینه ای بکنند، مخالف بود. هم اکنون نیز در جمهوری اسلامی ما از زبان امام همین رهبری، یعنی رهبری مقبول است امام دو سه روز پیش خطاب به سران هشت کشور گفتند که در این جمهوری منتخب ملت است و هر مقامی در این جمهوری منتخب ملت است و باید مجری رأی و خواست ملت باشد.

بنابراین از نظر "اخلاق سیاسی" او بیان کننده همان خطی است که ما در امامت پذیرفته ایم و رهبر را کسی می دانیم که راه را نشان می دهد و خواست های عمومی را در خود به اعمال، رفتار و گفتار خویش متبلور می کند. و بیانگر اساسی ترین خواست های مردم خویش می شود و در اجرای آن خواست ها با قاطعیت و تا سر حد توان می کوشد. و با هیچ حادثه ای از میهن روی نمی گرداند. این رهبری رهبری مصدقی است و او کسی است که این گونه رهبری را قبول می داشت.

سخن و عملی از اوست که برای نسل ما و همه نسل ها بسیار درخور توجه است. آن روز که او (مصدق) به زمامداری رسید، رهبران گروه های سیاسی به نزد او رفتند تا هیأت وزیران را از نمایندگان آنها انتخاب کند. مصدق به آنها گفت که شما مبارزه کردید برای این که مقام های کشوری و لشکری را لایق ترها اشغال کنند و یا این که مبارزه کردید که یک گروه حاکم برود و یک گروه حاکم دیگر بیاید؟ کدام یک از این دو بود؟ اگر مبارزه برای این بود که باندها و گروه ها و آنها که به جای لیاقت و خدمت، زور و خیانت را وسیله ترقی کرده اند، نباشند، پس بگذارید من کسانی را که لایق همکاری خود می دانم و متناسب وضع تشخیص می دهم به همکاری برگزینم. اگر چنین نشود و طوری بشود که اشخاص به صرف وابستگی این گروه و یا آن گروه امور را در دست بگیرند، مردم آن وقت خواهند گفت که فرق این حکومت و حکومت های قبلی چیست؟ مگر پیش از این باندها و وحدت های خانوادگی نبود که بر کشور حکومت می کرد؟ حالا هم که همان بساط است. لذا، این بود که زیر بار نرفت و گفت که حزب و گروه سیاسی باید به دنبال عقیده باشد و نه در پی تحمیل افراد خود به حکومت. و این خط و ربط نیز همان خط و ربط اسلامی است. یعنی همان خط و ربطی که در صدر اسلام مولا علی (ع) در پیش گرفت و به آنها که در راه ائتلاف و زد و بند بودند و به او مراجعه کرد و مقام خواستند گفت که این حکومت، حکومت معتقدان و لایقان است و این حکومت، حکومت زورداران، حکومت بندوبست چی ها، حکومت هوچی ها و حکومت آجیل بده ها و آجیل بگیرها نیست.

بنابراین از نظر اختلاف سیاسی مصدق پیرو همان خط اسلامیت بود و در همین راه گام برمی داشت با این حال ما بر آن نیستیم که بگوئیم در کار او هیچ عیب و نقصی نبود. آیندگان نیز وقتی به زندگی ما می رسند، معایب و نقایص بیشمار خواهند جست. در این جهان هیچ انسانی مصون از خطا نیست، جز آنها که خداوند در حقشان لطف را به انتها رسانده و آنها را از لغزش ها حفظ می کند.

"از نظر من خط عمومی که مصدق در آن بود با جامعیت تمامی که در انقلاب اسلامی ما پیدا کرد و اسلام به تمامی بیان کننده اراده انقلاب اسلامی ایران شد، باید به راه امام برود. به نام مصدق بر ضد انقلاب عمل کردن بیرون از فلسفه و زندگی او است. و کسانی که چنین می کنند آنهایی هستند که می خواهند از نام مصدق برای پیشبرد مقاصد خویش استفاده کنند."

ابوالحسن بنی صدر

ما بر آن نیستیم و در اینجا گرد نیامده ایم تا زا مصدق بتی بسازیم، که او خود بنا بر نامه ای که نوشت از بت سازی بیزاری جست. یک نکته ارزشمند دیگر در زندگی از [مصدق] این بود که وقتی کسی از خارج به او نامه نوشت که کس یا کسانی را برای رهبری معین کند، مصدق در پاسخ نوشت که رهبری چیزی نیست که من به کسی تفویض کنم یا به ارث برسد. هر کس کار کرد عملاً رهبر است.

بنابراین، با این نامه صریح و چندین نوشته که از او به جا مانده است و سخنی که در لحظات آخر عمر از او منقول است که گفته است: من اکنون با خیال راحت می میرم هر کس از این پس در این سرزمین... (قطع دوباره سخنرانی به دلیل قطع بلندگوها. آقای بنی صدر یکی از اختلال کنندگان دستگیرشده را دارای حکم مأموریت از کمیته مرکزی انقلاب اسلامی قزوین و دیگری را دارای کارت حزب جمهوری اسلامی این شهر معرفی کرد)

...گفتم که مصدق در روزهای آخر زندگی گفته بود که من اکنون با خیال آسوده چشم از جهان می بندم. چرا که کسی به نام من بر این مردم تحمیل نشد و خود مردم هستند که ضمن مبارزه، آنهایی را که توانایی رهبری دارند تشخیص داده و آنها را به رهبری بر می گزینند.

من مایل هستم که در این روز به این امر تأکید مجدد بکنم. از نظر من خط عمومی که مصدق در آن بود با جامعیت تمامی که در انقلاب اسلامی ما پیدا کرد و اسلام به تمامی بیان کننده اراده انقلاب اسلامی ایران شد، باید به راه امام برود. به نام مصدق بر ضد انقلاب عمل کردن بیرون از فلسفه و زندگی او است. و کسانی که چنین می کنند آنهایی هستند که می خواهند از نام مصدق برای پیشبرد مقاصد خویش استفاده کنند.

مایلم که در اینجا مطلبی را برای شما افشا بکنم، یک سال پیش از انقلاب اسلامی ایران، دکتر بختیار به پاریس آمد و گفت که آماده است تا در خط امام عمل کند و نامه ای نوشت و به من داد که آن نامه به نظر امام برسد. به او گفتم که شرط این که این نامه را به امام برسانم این است که از شما وفاداری به این قول را در عمل ببینم، دل من قرص نیست و باور نمی کنم که شما به همان راه می خواهید بروید. در عمل معلوم شد که، مطابق معمول سیاستمداران، در این فکر بوده است که از وجود امام برای مقاصد خویش استفاده کند. بعد که از دست آن نابخرد (شاه) فرمان نخست وزیری گرفت، عکسی از مصدق را در کنار میز خویش قرار داد و امروز هم او و کسانی نظیر او بر آن هستند که نام مصدق را وسیله ستیز با انقلاب اسلامی قرار دهند. این را بدانند که وقتی ملتی چنین قیام گسترده و سراسری کرد و همه آرمان ها و خواست های خویش را تمام و کمال در رهبری امام یافت، از این راه باز نمی گردد و هیچ عنوانی حتی عنوان دین را نمی توان وسیله مخالفت با این انقلاب و خواست عمومی مردم قرار داد.

اینک که به اختصار درباره مصدق و اخلاق و راه و رسم او صحبت کردیم وقت این است که کمی درباره مسائل روز کشور صحبت کنیم و ببینیم آن تجربه چگونه به کار امروز ما می آمد؟

مسائل روز کشور

"بدانند که مردی که با رأی ملت عنوان رئیس جمهوری یافته است و امروز می باید بیانگر خواست و اراده او به پیروزی باشد کسی نیست که پس از پیروزی بیاید و مطالبه حق و حقوق بابت پیروزی کند. آنها بیخود نگران هستند"

ابوالحسن بنی صدر

اگر روزی به خواست خدا جنگ با پیروزی ملت ما به پایان رسید و دشمن از رسیدن به هدف های خویش ناتوان شد، شما مردم خواهید دید و خواهید دانست که چه روزها و شب های بسیار سختی بر ما گذشته است و ما برای تدارک این پیروزی چه تلاش خارج از حد و توانی کرده ایم. همه آنها که در جبهه های جنگ با صلابت و پایداری ایستادند و سینه در سینه دشمن از پیشروی او جلوگیری کردند، لحظات بسیار سختی گذرانده اند و اینک که به شکر خدا وضعیت نیروهای ما خوب شده است و امیدها به آن است که ما حتی یک سر انگشت از خاک میهن را تسلیم دشمن نکنیم، زمان آن است که ما درباره آنچه که در روزهای اخیر گذشته است، به ملت مسلمان و گرامی ایران گزارش کنیم. از نظر ما نیروهای دشمن نه توان پیشروی دارند و نه راه عقب نشینی. نیروهای ما توانایی استقامت در برابر دشمن را دارند. وضعیت بین المللی چنان است که هیچ کدام از دو ابرقدرت پیروزی ما را نمی خواهند.

پیروزی ما برای آمریکا به معنای پایان سیاست خاورمیانه آن ابرقدرت است. همه شما می دانید که پس از رویه سازش کاری که سادات در پیش گرفت، آمریکا یکی پس از دیگری مواضع از دست رفته در خاورمیانه را از نو به دست آورد و اینک در کار این است که تسلط خویش را در منطقه کامل گرداند. او به حمله صدام به ایران برای کامل کردن این پیروزی چشم دوخته بود و امید داشت که این حمله ظرف چند روز به نتیجه برسد و اینک که از پیروزی نیروهای فرستاده صدام مأیوس شده است، سیاست او دست کم این است که چون عراق نمی تواند پیروز بشود، ایران هم پیروزی به دست نیاورد، زیرا می داند که در صورت پیروزی ما، موج انقلاب سراسر کشورهای خاورمیانه را در برخواهد گرفت و مواضع و منافع آمریکا در منطقه به طور جدی در خطر خواهد افتاد. این است که با تمام وسایل در تضعیف ما می کوشد و از هیچ گونه تحریک برای تضعیف روحیه مقاومت ما فروگذار نمی کند.

ابرقدرت روس نیز این پیروزی را نمی خواهد. همه شما می دانید که پیروزی ما به معنای همان نظریه اسلامی است که وقتی ملتی به خود تکیه کرد و روی پای خویش ایستاد، می تواند بدون اسلحه آمریکایی و روسی به نیروی فداکاری و ابتکار فرزندان خود، پیروزی به دست بیاورد. که در این صورت همه ملت های اسیر، این تجربه گرانقدر را به کار خواهند برد تا خود را از سلطه قدرت های جهانی رها سازند.

افغانستان در کنار ما و بسیاری از نقاط دیگر جهان از این درس بزرگ ما خواهند آموخت. وقتی ببینند و بدانند که نیروهای مسلح ما با چه امکاناتی با یک نیروی مسلح و مجهز که همه دنیا نیز به آن کمک کرده و می کنند، مقابله کرد و پیروز شد، چه کسی این تجربه را در این دنیا تعقیب نخواهند کرد؟ پس ناچار همه آنها که در این جهان تشنه استقلال و آزادی هستند و مردمی که می خواهند حاکم بر سرنوشت خویش باشند، از پیروزی ما به عنوان یک تجربه بزرگ درس خواهند گرفت، همان طور که از انقلاب ما درسی را که باید بگیرند، گرفتند.

پس، این دو ابرقدرت به دلایل سیاست سلطه جویانه ای که در افغانستان و در سرزمین های اسلامی و غیراسلامی دارند موافق پیروزی ما نیستند، اما در داخل نیز کسانی هستند که از این پیروزی وحشت دارند، آنها همان وابستگان به این قدرت خارجی و کوتاه بینانی هستند که گمان می کنند پیروزی ما در این نبوده، پیروزی محض رئیس جمهوری است حال آن که این پیروزی، پیروزی سربازان و پیروزی پاسداران و پیروزی همه مردان و زنانی است که در سرتاسر کشور برای غلبه بر دشمن به کار و تلاش مشغولند. پیروزی انقلاب اسلامی ما، پیروزی اسلام است و بدانند که مردی که با رأی ملت عنوان رئیس جمهوری یافته است و امروز می باید بیانگر خواست و اراده او به پیروزی باشد کسی نیست که پس از پیروزی بیاید و مطالبه حق و حقوق بابت پیروزی کند. آنها بیخود نگران هستند. این پیروزی پیروزی تمام مردم و پیروزی سربازان و پاسداران شماست. پیروزی همین پاسبان ها و ژاندارم ها و همه نیروهای مسلح شماست. پیروزی آن مردان و زنان عشایری است که در جبهه ها می جنگند و پیروزی روستائیان شهربان، دهقان ها و کارگران و همه زنان و مردان محروم و مستضعف ماست که برای استقلال میهن اسلامی خویش جان دادند.

بنابراین شما این را بدانید که چون ما روانشناسی شکست نداریم و در اینجا موقع و زمان آن است که درباره این دو نوع روانشناسی با شما صحبت بکنم، می گویم یک روانشناسی، روانشناسی سیاسی شکست است، آن کسانی که بنا را بر شکست می گذارند و می کوشند خود را از پیش بیگناه بسازند تا بعد که شکست آمد، گناه شکست به گردن آنها نیفتد. این روانشناسی، روانشناسی شکست است وقتی شکست آمد. بدبختی آن قدر زیاد خواهد شد و روزها و شب های مردم آن قدر تیره تر از سیاه خواهد شد که برای کسی حوصله این که ببیند تقصیر با که بوده، نیست. ما می باید به جای روانشناسی شکست، روانشناسی پیروزی داشته باشیم...

(در واکنش به بالا گرفتن درگیری در حاشیه سخنرانی) شما که با این چماقدارها نیستید از آنها جدا بشوید تا من از مردم بخواهم که به حساب آنها برسند... شما که از اینها نیستید، اطراف آنها را تخلیه کنید. شما که از چماقداران نیستید اطراف آنها را تخلیه کنید تا من از مردم بخواهم خودشان به حساب آنها برسند...

(کمی بعد) شما مردم اینها را با آرامش از اینجا بیرون کنید. اینها را بیرون کنید.

(درگیری شدت می گیرد. آقای بنی صدر از جمعیت می خواهد که شعارهای "تفرقه افکن و شخصی" ندهند و از آنها می خواهد کسانی را که دستگیر می کنند، به پلیس تحویل دهند)

"یک سلسله مقاله ها نوشته است که من امیدوارم .... بعضی نکات آن را جواب بدهم. یکی از آنها نوشته که شما بودید و به دستور شما دانشگاه تعطیل شد. من غلط کردم این چنین دستوری دادم! اگر این کار فیض و منزلی دارد از من نیست"

...گفتم که در همین هفته رؤسای ۸ کشور به ایران آمدند و ما با آنها گفتگو کردیم. و آنها به ما پیشنهادی دادند که در دست مطالعه شورای دفاع است. (آقای بنی صدر دو تن از دستگیر شدگان را اعضای نیروی ویژه نخست وزیری و ستاد عملیات جنگ های نامنظم معرفی کرد) این سران کشورهای اسلامی پیشنهادهایی به ما ارائه کردند که این پیشنهادها در دست مطالعه است. آنچه ما با آنها گفتیم و شنیدیم در موقع خود با تفصیل تمام از روی نوار پیاده می شود و به اطلاع شما مردم مسلمان ایران عیناً می رسد.

آنچه باید در اینجا بگویم این است که ما به هیأت نمایندگی در ۳ زمینه با قاطعیت تمام نظرهای خود را گفته ایم: ۱ـ آتش بس و عقب نشینی باید با هم و بلافاصله انجام بگیرد. (آقای بنی صدر بار دیگر از جمعیت خواست که بازداشت شدگان را کتک نزنند و آنها را به پلیس تحویل دهند) سه مطلب را به فرستادگان رؤسای ۸ کشور مسلمان گفتیم که مسئله اول این که مقدم بر هر کار می باید نیروهای دشمن خاک ما را ترک کند و این مسئله ای نیست که ما درباره آن هیچ گونه ارفاقی را بپذیریم. (آقای بنی صدر فهرستی از نام دستگیر شدگان و اشیایی که از آنها به دست آمده بود را به جمعیت نشان داد) ۲ـ ما خارج از موافقت نامه ۱۹۷۵ با چیزی موافقت نمی کنیم. ۳ـ همان طور که امام فرموده اند یک هیأت بین المللی اسلامی باید به تجاوز رسیدگی کند. در صورتی که این سه شرط حاصل شود، البته ما پیشنهادهای هیأت منتخب کنفرانس طائف را (در مورد خاتمه جنگ با عراق) خواهیم پذیرفت.

من باید اینجا به شما بگویم این است همان طور که در مسائلی که پیش از این واقع شده مرسوم بوده است، عده ای که خود می خواهند زمینه شکست ما را فراهم بیاورند تبلیغ می کنند که گویا من جانبدار سازش با دشمنی هستم که به کشور ما تجاوز کرده است. کسی گفته است که لابد من به آقای دیالمه وعده هایی داده ام. این که آیا من می توانم وعده هایی بدون آن که ملتی آن را خواسته باشند بدهم یا ندهم، یک مسئله است و این که این رئیس جمهور منتخب این ملت است و نمی تواند بیرون از اراده و خواست این ملت عملی انجام دهد یک مطلب است. این که من در جبهه های جنگ حاضرم و در آنجا در کنار آنها که می جنگند از موجودیت...

(آقای بنی صدر کارت های شناسایی عده ای از بازداشت شدگان را نشان می دهد که متعلق به بعضی نهادها است.)

...اشخاصی که امام فرمودند در نهادهای انقلاب رخنه کرده اند و فساد می کنند، هر وقت به اینها می گویی چرا فساد می کنی؟ می گویند رئیس جمهور مخالف نهادهای انقلاب است در حالی که رئیس جمهور موافق نهادهای انقلاب است و مخالفان نهادهای انقلاب رخنه کرده اند و به نام این نهادها کارت گرفته اند و برای فساد به اینجا آمده اند. الان گزارش کوچصفهان هم اینجاست. در آنجا هم همین ها بودند. اینها باید تصفیه و به شدت تنبیه بشوند.

(آقای بنی صدر نهادهایی که کارت های شناسایی تعدادی از بازداشت شدگان به آنها تعلق داشت را به این ترتیب معرفی کرد: کمیته انقلاب اسلامی تهران، مرکز تربیت معلم پسران تهران، ستاد بسیج سپاه پاسداران انقلاب اسلامی خوزستان، بخش تحقیقات ایدئولوژیک و سیاسی دبیرستان دولتی مقداد.)

... بنابراین شما به مردم نگوئید و نگوئید که مردم خودشان هستند که این کارها را می کنند اینها سازمان یافته است و باید ریشه این سازمان خشکیده شود. توهین به رئیس جمهور این ملت، توهین به این ملت است. و این ملت توهین به خود را تحمل نخواهد کرد. آرام باشید گوش دهید، برای این که این مطالب، مطالب مهمی است.

ما به عنوان نماینده شما زیر بار هیچ موافقتی که سر سوزنی از خاک شما و از جمهوری شما را به خطر بیفکند نخواهیم رفت شما که می کوشید حقایق را وارونه جلوه دهید و حقیقت را غیر از آنچه هست نشان بدهید وقتی یک ملتی کسی را انتخاب کرد و به عهده او گذاشت تا پاسدار استقلالش باشد، چرا باید سخن هایی بگوئید که موقع او را در جهان و در قبال دشمن ضعیف بگرداند؟ ما نه تنها تسلیم هیچ موافقتی که استقلال ما را ولو به اندازه خردلی لکه دار کند یا به جمهوری اسلامی ما زیان برساند نمی شویم، بلکه آن راه حلی را که متضمن مجازات متجاوز نباشد نمی پذیریم.

بنابراین لازم نیست من از شما بخواهم که به من اعتماد کنید، یقین دارم که در دل فرد فرد شما اعتماد کامل وجود دارد و می دانید کسی که در میدان ها هر لحظه با خطر مرگ روبرو است برای آن می جنگد که استقلال میهن حفظ شود و در میهن اسلامی، جمهوری اسلامی قوام و دوام بیابد.

در داخل کشور کسانی هستند که موافق پیروزی ما در این جنگ نیستند و پیروزی ما را خطرناک تر از پیروزی دشمن می دانند، اینها که نمی آیند به طور علنی بگویند ما با پیروزی نیروهای مسلح مخالفیم، آنها عمده کوشش خود را صرف تضعیف رئیس جمهوری و شکستن روحیه نیروهای مسلح ما کرده اند، هر روز یک دروغ را می سازند و می روند از تریبون هایی که دارند، در میان مردم شایع می گردانند یک جریان تبلیغاتی گسترده به راه انداخته اند که به شما می گویم: من در حضور شما مردم تعهد می سپارم که همه ما در این جنگ تا پیروزی قطعی نیروهای مسلح مقاومت خواهیم کرد. این ملت عزیز و گرامی با ما همراه هستند و ناسزاها، اتهام ها، شایعه سازی ها و جعل خبرهای آنها تأثیری در خواست و اراده این مردم نمی کند.

نامه نمایندگان

آقایان نمایندگان محترم: دلیلی ندارد که فرض کنم که شما جز دلسوزی انگیزه ای در نوشتن این نامه داشته اید، با کمال علاقه و در نهایت صمیمیت به شما می گویم اگر در نامه خودتان دقیق شوید می بینید که شما هم به من حق داده اید. شما در نوشته خود نسبت به اداره سه وزارتخانه که خوب اداره نمی شوند، اظهار نگرانی کرده اید. پس شما هم با من موافقید که این سه وزارتخانه خوب اداره نمی شوند، معنای طرح شما این است که همان کسانی که من موافقت نکرده ام که آن وزارتخانه ها را اداره کنند، به این کار ادامه بدهند. اگر شما بر این باورید که این اداره خوب نبوده است به من حق داده اید، وقتی شما هم با من موافق هستید که این وزارتخانه ها خوب اداره نشده اند، برادران من، پس من هم مانند شما از روی دلسوزی به حال این مردم و این جمهوری موافق نبوده ام که اداره کنندگان کنونی، این وزارتخانه ها را اداره کنند.

اگر اینها به اداره توانا بودند، قطعاً در این ۶ ماه این توانائی را نشان می دادند تا هم شما و هم مردم ایران متوجه بشوند که حق با پیشنهاد کننده بوده است و من به ناحق با کسانی که توانایی اداره داشته اند، مخالفت کرده ام. اینک که شما و ما بر این باور هستیم و مثل من موافق هستید که اداره صحیح نبوده است، آیا معنای طرح دو فوریتی شما غیر از ادامه همین نوع اداره است؟ پس بهتر بود که شما دنبال علت می رفتید و می دیدی که چرا من با این عده مخالفت کردم. البته به معنای آن نیست که آنها لیاقت و صلاحیت هیچ کاری را ندارند، شاید کارهایی باشد و حتماً هست که کمال لیاقت را برای اداره آن کارها دارند، اما معنای عدل آن طور که اسلام و قرآن به ما می آموزد، این است که هر چیز و هر کس را در جای خود قرار بدهیم.

"می گویند که در خیابان این چماقداران مشغول وظیفه رذالتند. آرام باشید. خود من الان می آیم آنجا جلو دانشگاه، الان به آنها اخطار می کنم فوراً جلو دانشگاه را تخلیه کنند و اگر چنین نکردند خود من به آنجا می آیم. ترجیح می دهم که امروز به دست تبهکار آنها کشته بشوم بلکه رسم چماقداری در این کشور از میان برود. "

اما ناراحت شده اید که من گفته ام تصویب این طرح عواقب خطرناک دارد. چرا مردم رئیس جمهور انتخاب می کنند؟ برای این که او دید عمومی و مربوط به تمام کشور داشته باشد و آن نقطه گذاشته است و نوشته است که: تحصیل این آزادی به عنوان زمینه کار و مبارزه و هدف انقلاب ایران جز فریب نیست. دقت می کنید گفته است تحصیل "این آزادی"، کدام آزادی؟ این کدام آزادی، همان چند تا نقطه است. حالا من آن را در صفحه بعد عیناً برایتان می خوانم تا شما ببینید که با چه تقلب هایی تناقض می سازند تا به ضد رئیس جمهوری عمل کنند.

(آقای بنی صدر از جمعیتی که شعار می دادند خواست که ادامه ندهند.)

آن جمله اصلش این است: "یکی از این مسائل که واقعیتی دربر ندارد، می خواهند آن را زمینه اصلی قرار دهند، آزادی مستقل از استقلال است". من هفت ماه قبل از ریاست جمهوری گفته ام، آن آزادی که با استقلال همراه نباشد، فریب است، حالا هم در آغاز سخنرانی همین حرف را زدم در میدان آزادی هم همین حرف را می زنم و امیدوارم اگر در میدان شرف به خاک و خون افتادم، خون من هم بر زمین همین را بنویسد و تا زنده ام همین سخن را بگویم.

اما این روزها در همین روزنامه برای این که یک مقصری برای این که این پول ها را که به آمریکا داده شده است، پیدا کنند، راه افتاده اند و کشف کرده اند که چون من در مصاحبه مطبوعاتی گفته ام که ایران پول های خود را از بانک های آمریکایی خارج می کند، آمریکایی ها هم فوراً پول های ما را توقیف کرده اند. با این که من چندین نوبت این معنا را توضیح داده ام، اما "گوبلز" گفته است باید دروغ را آن قدر تکرار کرد تا همه آن را حقیقت بدانند.

و اما مطلب این بود که وقتی که من به وزارت خارجه رفتم، یادداشت ها و گزارش هایی که از آمریکا آمده بود، خواستم تا ببینم در کجای کار هستیم. دو گزارش آمده بود که دستگاه کارتر تمام اقدامات اداری لازم را برای بلوکه کردن پول های ایران انجام داده است و فقط منتظر امضای کارتر است. از بانک مرکزی هم چند نفری پیش من آمدند و همین مطلب را عنوان کردند و گفتند که باید در اولین فرصت ما این پول ها را خارج کنیم.

همان شب در شواری انقلاب پیشنهاد خارج کردن پول ها را از دستگاه پولی آمریکا دادم و شورای انقلاب پذیرفت. آنهایی که از بانک مرکزی آمده بودند، در پشت در اتاق شورای انقلاب حاضر بودند و بلافاصله تصمیم شورای انقلاب را به آنها ابلاغ کردم. آنها هم رفتند عمل کردند. یک روز بعد از آمریکا گزارشی رسید که کارتر این اوراق بلوکه کردن پول های ما را امضاء کرده است و تا چند ساعت دیگر اعلام خواهد شد، پس ملاحظه می کنید که تصمیم آمریکا بیش از آن گرفته شده بود و تنها کاری که برای ما می ماند، این بود که پیشدستی در خارج کردن آن ارزها لااقل در اعلامش بکنیم تا بعدها از نظر حقوقی وضع ما بهتر باشد. از نظر روانی هم در وضعی عکس العملی قرار نگرفته باشیم. و من هم در ساعت ۲ بعدازظهر آن روز این خبر را اعلام کردم، با این که من چند نوبت این توضیح را داده ام باز از نو مقاله پشت سرمقاله در همین زمینه. حالا بسیار خوب، شما که تحقیق می کنید بایست از روز اول می کردید، بعد هم این چه ربط دارد به این که پول های ما را کم و زیاد بکنند و اما یک نمونه هم از کیهان راجع به دانشگاه بیاورم.

انقلاب فرهنگی

یک سلسله مقاله ها نوشته است که من امیدوارم در کارنامه (ستون روزانه آقای بنی صدر در روزنامه انقلاب اسلامی) بعضی نکات آن را جواب بدهم. یکی از آنها نوشته که شما بودید و به دستور شما دانشگاه تعطیل شد. من غلط کردم این چنین دستوری دادم! اگر این کار فیض و منزلی دارد از من نیست. من وقتی از خوزستان برگشتم دیدم تدارک داستان تازه ای دیده اند و وضع طوری بود که می خواستند در داخل یک آشوب عمومی به راه بیندازند و بعد هم دیدید که واقعه طبس پیش آمد تا وضع را برگردانند و جمهوری را سرنگون کنند.

اینها را آن موقع به تفصیل گفته ام، پرسیدم که دانشگاه را چرا باید بست؟ گفتند برای این که باید انقلاب فرهنگی شود و گفتیم این کار را در تعطیلات تابستان بکنید و حالا هم می گویم یک نسلی را نمی توان بلاتکلیف نگهداشت. امام فرموده اند که انقلاب فرهنگی بشود، نگفته اند که این کار تا قیامت طول بکشد. ما انقلاب اسلامی کردیم برای این که دانشگاهی بیانگر فکر مستقل و مبتکر و فرهنگ اسلامی ما و بیانگر روح استقلال طلب و آزادی جوی نسل امروز خود داشته باشیم و باید در اولین فرصت چنین دانشگاهی را باز کنیم.

من این معنا را یک بار هم گفته ام یکی دو روز پیش کسی نزد من آمد که بنابر ادامه رویه سابق در رادیو تلویزیون نیست. یکی دو نوبت هم مخبران رادیو و تلویزیون برای مصاحبه آمدند و من نپذیرفتم و آنها هم همین صورت را نشان داده اند.

خوب معلوم می شود که بنایشان بر لطف و عنایت در حق من بوده است به هرحال عده ای تلفن کردند که شما چرا حاضر به مصاحبه نشدی؟ شما می دانید که من گفته بودم تا وقتی که رادیو و تلویزیون از سانسور پاک نشود این کار را نخواهم کرد، اما دشمنی فردی و گروهی هم با کسی نداریم. به نظر در شأن جمهوری نیست که دستگاه تبلیغاتی انحصاری بگردد. در این جمهوری باید رادیو و تلویزیون اخبار را همان طور که واقع می شود بی کم وکاست [نشان بدهد].

قبل از این که من با شما خداحافظی بکنم و صحبت را تمام نمایم، می خواهم یک معنایی را با شما در میان بگذارم. روزی که مصدق از دنیا رفت با آن که در ایران خفقان بود و خانواده او برای این که جنازه او به دست دژخیمان رژیم پهلوی نیافتد، با سرعت تمام به احمدآباد بردند. رادیوها و خبرگزاری های جهان ساعت به ساعت مرگ او را به اطلاع مردم دنیا می رساندند. در روزنامه لوموند مقاله ای تحت این عنوان نوشتند: "معاصر کورش بزرگ مرد". نوشته بودند او متعلق به یک ایران تحت سلطه نبود. بیانگر هوش، عظمت، توانایی، اراده و استقامت آن ایران بزرگی بود که در روزگاران دراز در پهنه گیتی نقش خویش را در پیشبرد تمدن و ایستادگی در مقابل اقوام مهاجم ایفا کرده است. سزاوار نبود در جمهوری اسلامی، در تاریخی که برای مدارس می نویسند او را دستیار سیدضیاء و عامل سیاست انگلیس بخوانند. این کار چیزی از شأن و مرتبت مصدق نمی کاهد. اما به گمان من به دست کسانی انجام می گیرد که با جمهوری اسلامی و با اسلام دشمنی دارند، می خواهند در فرزندان ما کینه پدید آورند. چرا که این نسل هر چه را باور کند، انگلیسی بودن مصدق را باور نخواهد کرد. حالا هم آنها که در خدمت سلطه آمریکا می خواهند این جمهوری را از شکستی به شکستی بکشانند همه جا تبلیغ می کنند که رئیس جمهور شما دو نفر را فرستاده است در آمریکا، آقای ریگان را ملاقات کنند. آن دو نفر حالا اینجا هستند. خوب، آنها که این سوال ها را مطرح می کنند، اگر قصد و غرضی ندارند، ممکن نبود با تلفن بپرسند این طور چیزی هست یا نیست؟ اصلاً با ریگان ما چه کاری داریم؟ کاری بازمانده است که محتاج به ملاقات و گفتگو با آقای ریگان باشد؟ نه، این ملت اشتباه نکرده است. رأی خود را درست داده است. امیدوارم که من به عنوان رئیس جمهور بیان کننده شخصیت، حیثیت، شأن، مرتبت این ملت در جهان باشم.

آمریکا می داند که دشمن او در ایران کسی است که می گوید باید مردم ما و تنها مردم ما، درباره سرنوشت خودشان نظر بدهند، با تمام قوت در همان زمان که در مرزها سنگر به سنگر برای استقلال میهن اسلامی می جنگد در میدان آزادی و در همین جا مراقب آزادی های مردم است، اگر بنا است جو اجتماعی ما سالم بشود، بهتر است آنها که باید رعایت کنند، رعایت نمایند و گرنه برای من چاره ای جز این نمی ماند که خود را تسلیم بر سرنوشت و رأی مردم کنم. من کسی نیستم که یک لحظه بدون خواست مردم در جایی که هستم قرار بگیرم، اما شما مردم نباید حالت افراد خروس باز را داشته باشید. کشور ما باید براساس تفاهم و موافقت و وحدت اداره شود، اما معنای موافقت و وحدت این نیست که همه به حکم یک عده گردن بگذارند. معنای موافقت این است که نیروهای اسلامی معتقد به جمهوری اسلامی کار وحدت خود را شروع کنند و با توان و استقامت پیش بروند. شما از من فراوان می پرسید که چه باید کرد؟ من به شما می گویم که تعهد ما دوجانبه بوده است. من تعهد سپرده ام که به انقلاب اسلامی خیانت نکنم، میهن اسلامی و استقلال آن را پاسداری کنم و برای آرمان های شما تا جان دارم بکوشم. شما هم فراموش نکنید تعهد سپرده اید که حمایت کنید و در صحنه ها حضور داشته باشد و تا شما در صحنه ها هستید، هیچ خطری استقلال ایران و آزادی شما و جمهوری اسلامی را تهدید نمی کند.

من کاملاً امیدوارم که اداره کنندگان دستگاه رادیو و تلویزیون و روزنامه ها به راه انقلاب اسلامی بروند، ایجاد برخورد و جوسازی و تحریک نکنند.

(در اشاره به اطلاعیه ای که به گفته او به تعداد زیاد چاپ شده و بنا بوده است در پادگان مشهد توزیع کنند) سراسر مطالبی کذب و دروغ در آن نوشته اند از جمله در آن نوشته اند از من سؤال شده است که آیا من در دزفول در کاخ زندگی نمی کنم؟

آنها که در دزفول با من بوده اند و آنها که با من هستند افرادی که نظامی، سرباز، پاسدار و همه آنها که در آنجا هستند خوب ببینند که پخش کنندگان این ورقه ها به اسم گروهی از دانش آموزان مسلمان مشهد در حالی که دانش آموزان روحشان از این بازی ها خبر ندارد، به اسم آنهاست راست گفته اند یا خیر؟

اینجا نمی خواهم حمل بر ستایش بشود، چندین نوبت، چون در جایی که من بودم، آنها که به دیدن من آمدند بعضی از آنها در اینجا حاضرند و آنها که با من زندگی کرده اند می دانند من در جایی بوده ام که از صبح تا شام و از شام تا صبح زیر انفجارات گلوله های توپ بود و مرا شرم می آمد، با این که چندین نوبت با اصرار تمام از من می خواستند که به پناهگاه بروم و من شرمم می آمد که سربازان ما در سنگرها باشند و من در پناهگاه. آن وقت اینها نوشته اند که من در قصر زندگی می کرده ام اولی خوب این شما را لو می دهد. معلوم می شود آن چه بیشتر مورد توجه شماست همین چیزهاست.

به هرحال این گونه تبلیغات شب و روز که من نمونه هایی از آن را نشان داده ام این مردم را فریب نمی دهد. کاری نکنید که این مردم هر چه را می شنوند عکسش را حقیقت بپندارند. بنابراین امیدوارم در عمل ببینیم که رادیو و تلویزیون ما آن طور که خواست اسلام است با نهایت بی طرفی اداره می شود. به محض این که این معنا بر من معلوم شد، البته من هم مصاحبه خواهم کرد و هیچ برخورد شخصی در کار نیست. اما این صحیح نیست که رئیس جمهور منتخب مردم، بگوید چون در رادیو و تلویزیون سانسور وجود دارد من مصاحبه نمی کنم، بعد بکند! مردم از او خواهند پرسید خوب چه شد؟ پس باید ما در عمل ببینیم که چنین کارها نمی شود.

در پایان سخن امید خود را به پیروزی این نسل به خواست خدا اظهار می دارم. در آن روزها که ما با دشمن روبرو شدیم کمتر کسی باور می کرد که نیروهای مسلح ما بیش از ۴ روز دوام بیاورند. امروز ۵ ماه و نیم است که جنگ ادامه دارد و نیروهای مسلح ما، دیگر نیروهای مسلح روز اول نیستند. بسا کسان ممکن است عظمت مشکلات را که می بینند گمان ببرند نه این مشکلات را ما نمی توانیم حل کنیم. اما من یقین دارم که این ملت بزرگ بر همه آن مشکلات پیروز می شود. من یقین دارم که هیچ مشکلی نیست که اراده ملت ما از حل آن عاجز باشد. شما مردم بدانید این هایی که رخنه در نهادها کرده اند و شب و روز در این نهادها، بر ضد رئیس جمهوری تبلیغ می کنند، اینان دشمنان انقلابند. دشمنان اسلامند. چه دلیل دارد که رئیس جمهوری مخالف مردان فداکار و مخلص و صمیمی باشد؟ آنها که این تبلیغات را می کنند دو نظر دارند یکی روبرو کردن این نهادها با مردم و یکی کشاندن این نهادها به دشمنی با رئیس جمهوری. شما بدانید که اینها در رفتار من کمترین تغییری نمی دهد نهادهای انقلابی ما بدانند که اگر خدای نکرده پشتیبانی مردم از بین برود. انقلاب با خطر جدی روبرو می شود. آنها باید همیشه محبوب مردم باشند و کسانی که در میان آنها رخنه می کنند و به کارهایی از آن قبیل که امروز می کنند مبادرت می ورزند، دشمنان و خائنان به شما هستند. می گویند که در خیابان این چماقداران مشغول وظیفه رذالتند. آرام باشید. خود من الان می آیم آنجا جلو دانشگاه، الان به آنها اخطار می کنم فوراً جلو دانشگاه را تخلیه کنند و اگر چنین نکردند خود من به آنجا می آیم. ترجیح می دهم که امروز به دست تبهکار آنها کشته بشوم بلکه رسم چماقداری در این کشور از میان برود.

امروز این طور که به من گفته اند نیروهای انتظامی را نه باطوم دادند و نه وسیله داده اند. لابد این هم جزو برنامه بوده است به هر حال شما مردم آرامش خودتان را حفظ کنید. از برخورد تا می توانید خودداری بکنید. اگر اخطار ما مفید واقع نشد، آن وقت نوبت شماست که وارد عمل بشوید. با آرامش دانشگاه را ترک بگوئید و از خدا بخواهید که این گونه اتفاق ها بنای وحدت این ملت را متزلزل نکند و امروز بحمدالله بسیاری چیزها از حرکت اینها بر ما معلوم شد.

و امروز بحمدالله بسیاری چیزها از حرکت اینها بر ما معلوم شد. اگر می گفتند که ما اینها را نمی شناسیم، امروز اینها بر اثر حس عمل شما دستگیر و تحویل مقامات انتظامی شدند و مشخصات آنها معلوم شد و مشخص شد که از کجا آب می خورند.

امیدواریم که دیگر بهانه ای نباشد و همه بدانند که اگر در برابر این گونه اشخاص قاطعیت لازم به خرج داده نشود، امنیت قضایی به این کشور باز نمی گردد و بدون امنیت قضایی ما نخواهیم توانست جمهوری را به راه صواب ببریم.

خواهران و برادران من! دفعه پیش که صحبت کردم عده ای تلفن کردند و نامه نوشتند که شما کوتاه آمدید. شاید حالا هم عده ای از شما بروید و همین کار را بکنید، اما بدانید که کار رئیس جمهوری خروس بازی و جنگ خروس نیست. کار رئیس جمهوری بیان حقایق و ایجاد آگاهی در مردم است و کوشش است برای این که اساس وحدت در جامعه از بین نرود، آن مقدار از مخاطب هم که گفتم در مقام این بود که عده ای هستند که بدون اطلاع و خودسر عمل می کنند و وقتی که شما اینها را به پای عده ای دیگر بنویسید، بر پای کشور است. ما باید هر چیزی را تحقیق کنیم و تا به آخر برویم و کشور خودمان را محیط امنی بگردانیم. این که رئیس جمهوری برای صحبت بیاید و عده ای با اسلحه سرد و گرم برای اخلال بیایند، این جمهوری، جمهوری نیست که بتواند دوام بیاورد. مگر این که شما مردم همان طوری عمل بکنید که کردند، از این پس هم باید به این چماقدارها که معلوم است چه کسانی هستند بگویم که: بدانید و چماق هایتان را هم بشکنید. مگر از کار مغز چه زیانی دیدید که آن را با چماق عوض کردید؟ به جای چماق هایتان مغزهایتان را به کار بیاندازید. آن وقت خواهید دید که جو اجتماعی ما تا کجا سالم، پاک و منزه خواهد شد.

این جمهوری به خواست خدا و با پشتیبانی بی دریغ شما مردم از خطرها خواهد گذشت و پیروز خواهد شد.

(بر اساس گزارش روزنامه انقلاب اسلامی، نقل شده در سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی)

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.