بررسی روزنامه های صبح تهران – شنبه ۲۴ فروردین

روزنامه های اول هفته تهران در اول هفته از گفته های احمدی نژاد در تازه ترین سفر استانی خود نوشته و از آن به عنوان یک سفر تبلیغاتی برای معرفی نامزد مطلوب دولت در انتخابات ریاست جمهوری آینده یاد کرده اند. انتقاد وسیع از گرانی و تورم و افزایش نارضائی ها از جمله دیگر مطالب این روزنامه هاست که در عین حال به گمانه زنی درباره انتخابات آینده ریاست جمهوری نوشته اند که هنوز رقبای اصلی آن شناخته شده نیستند.

مخارج یک اجتماع تبلیغاتی و هدیه های انتخاباتی

Image caption تیتر و عکس صفحه اول روزنامه سازمان تامین اجتماعی که مانند آن در روزنامه های دیگر چاپ نشده

کیهان در گزارشی افشاگر خبر از این داده که سازمان میراث فرهنگی در تدارک برپائی یک اجتماع تبلیغاتی انتخاباتی از محل بیت المال است و به نوشته این روزنامه برای پر کردن ورزشگاه بزرگ آزادی، برای تمام استان ها و سازمان ها سهمیه مشخص شده هلال احمر ۳۰ هزار نفر، سازمان میراث فرهنگی ۲۰ هزار نفر، سازمان حمل و نقل و راهداری ۱۰هزار نفر، وزارت کشور ۱۰ هزار نفر، آموزش و پرورش ۱۰ هزار نفر، بخش خصوصی و گردشگری ۱۰ هزار نفر و پرسنل سازمان میراث فرهنگی به همراه خانواده های خود (حداکثر تا ۱۰نفر) توجیه شده اند.

بنابه گزارش این روزنامه شرکت رایتل وابسته به سازمان تأمین اجتماعی، مسئولیت پذیرایی (بسته های پذیرایی و ناهار روز مراسم) را به سبک هواپیمایی و توسط کترینگ هواپیمایی ماهان تهیه و آماده و در میان مدعوین توزیع کند و سازمان میراث فرهنگی شش میلیارد تومان تحت عنوان هزینه های سفر نوروزی برای هزینه حمل و نقل و پذیرایی بین راهی مدعوین اختصاص داده است .

کیهان در پایان با تاکید بر این که برخی از مدعوین مراسم روز ۲۹ فروردین از نحوه جمع آوری لیست افراد و حضور در مراسم و فیلم و عکس برداری ابراز نگرانی کرده اند و احتمال می دهند که در آینده با مشکلات جدی مواجه شوند نوشته انتظار مردم از دستگاه های قضایی و اطلاعاتی کشور آن است که در شرایط اقتصادی حساس کنونی و در حالی که اقشار کم درآمد با شرایط معیشتی سختی دست به گریبانند، اجازه ندهند چند میلیارد تومان از کیسه بیت المال برای تبلیغات انتخاباتی حلقه انحرافی هزینه شود.

شاهین یاسمی در گزارشی در بهار نوشته انتخابات ریاست جمهوری نزدیک است؛ به نظر می‌رسد دولت باز هم مانند انتخابات جنجالی ۸۸ برنامه‌ریزی دقیق و حساب شده‌ای دارد. اما بعضی معتقدند این بار به جای سیب‌زمینی، سهام می‌دهند. یعنی بزرگ‌ترین واگذاری تاریخ خصوصی‌سازی قرار است نقش انتخاباتی ایفا کند. فروش ارزنده‌ترین دارایی دولت در آستانه انتخابات ۹۲ .

به گزارش این روزنامه انتقال کمیاب‌ترین اموال دولتی به بخش خصوصی در کمتر از دو ماه مانده به انتخابات، شایبه تغییر شکل سیب‌زمینی‌های انتخاباتی را به برگه سهام پررنگ‌تر کرده است. روزهای پایانی سال ۹۱ هنوز از یادها نرفته که از یک سو سهامداران در تردید آمدن یا نیامدن بزرگ‌ترین سهم دولت بودند و از سوی دیگر مدیران خصوصی‌سازی و وزارت اقتصاد بر قطعی بودن فروش بزرگ‌ترین سهام دولت تاکید می‌کردند. اما با وجود تبلیغات گسترده و شایعاتی که درباره عرضه سهام «هلدینگ خلیج‌فارس» مطرح می‌شد، انتقال این واگذاری بزرگ به سال ۹۲ موکول شد که البته چندان به مذاق برخی خوش نیامد؛ چراکه این دلسوزی‌ها به دخالت در جریان تصمیم‌گیری‌ها نسبت داده شد.

بهار نوشته ولی ماجرا به همین سادگی هم نبود. در یک اقدام برنامه‌ریزی شده، سرمایه شرکت از ۶۰‌میلیارد ریال به ۲۴‌هزار و ۷۸۹‌میلیارد ریال افزایش یافت تا دولت ۵‌درصد از سهام این هلدینگ با سرمایه جدید را روانه عرضه در بازار کند. در واقع می‌توان این طور برداشت کرد که دولت با این افزایش سرمایه قصد دارد تعداد سهام شرکت را که سیب‌زمینی‌های انتخاباتی است، افزایش دهد تا حجم و تعداد سهام عرضه شده زیاد شود. ولی روی دیگر سکه این است که این سودآوری به احتمال بسیار زیاد تا زمان برگزاری انتخابات ادامه خواهد داشت و پس از انتخابات ادامه روند مثبت این نماد در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

سناریوهای انتخابات آینده

ابتکاردر سرمقاله خود برای انتخابات ریاست جمهوری آینده چند سناریو پیش بینی کرده اول از همه ادامه وضع کنونی و عدم ورود گزینه تاثیر گذارکه در چنین فرضی رقابت دردرون اردوگاه اصولگرا خواهد بود. چند نفری که منتسب به اصلاح طلبان هستند و یا از جبهه دولت اعلام نامزدی نموده اند در چنین وضعیتی شانس بالایی نخواهند داشت. سناریوی دوم؛ حضور هاشمی یا خاتمی به صحنه انتخابات: این اتفاق باعث تغییرات اساسی در آرایش نهایی خواهد شد.اگر هر کدام این دو حاضر به رقابت شوند، امکان تائید صلاحیت مشایی نیز وجود دارد.

به نوشته این مقاله سناریوی سوم؛ حضور مشایی بدون حضور هاشمی و خاتمی است که در این فرض رقابت دو قطبی خواهد بود و احمدی نژاد و مشایی، استراتژی تبلیغاتی خود را جذب بدنه اصلاح طلبان قرار می‌دهند. و سناریوی چهارم؛ حضور خاتمی یا هاشمی بدون حضور مشایی است. در این فرض رقابت نیز دو قطبی خواهد بود و نقش دولت در چنین فرضی با اهمیت است. و سناریوی پنجم حضور چهره‌های جدید دارای مقبولیت عام.

داوود محمدی در سرمقاله شرق چند سناریو را در نظر آورده و نوشته از اردوگاه اصلاح‌طلبان دو آوای متفاوت به گوش می‌رسد؛ بخشی با استناد به وضعیت موجود، حامی معرفی نکردن نامزد هستند و طیفی دیگر، معرفی نامزد را ضرورت سیاست‌ورزی می‌دانند. اکثریت این گروه از اصلاح‌طلبان، سیدمحمد خاتمی را نامزدی رای‌آور و مورد وثوق مردم می‌دانند و پیشتازی رییس دولت اصلاحات در نظرسنجی‌های انتخاباتی اخیر اصولگرایان را گواهی بر مدعای خویش معرفی می‌کنند. ولی مشکل آنجاست که خاتمی برای نامزدی در انتخابات تاملاتی جدی دارد. گزینه‌محوری اصلاح‌طلبان در عین حال، متمایل به نامزدی هاشمی‌رفسنجانی است و جالب آنکه هاشمی هم ضمن اعلام عدم تمایل خویش آنان را به سمت متقاعدکردن رییس‌جمهوری دوره اصلاحات سوق داده است.

سردبیر روزنامه شرق در نهایت نوشته در این میان برخی معتقدند طیف تندرو اصولگرایان و حامیان دولت، استراتژی‌ای را برگزیده‌اند که با اعمال فشار تبلیغی و در مواردی، کاربرد تهدید، خاتمی و هاشمی را وادار یا مجاب سازند که عطای نامزدی را به لقایش ببخشند و سپس در تبلیغات خود مدعی شوند که در سال حماسه سیاسی، مانعی برای نامزدی آنان وجود نداشت و این دو، صرفا به دلیل پیش‌بینی آرای اندک و یقین به باخت خویش، از حضور در میدان وزن‌کشی سیاسی و مبارزه انتخاباتی امتناع کردند.

بی اعتنائی دولت به قانون

Image caption تیتر و عکس سفر سمنان در صفحه اول بهار

تهران امروز در سرمقاله خود نوشته نگاه سلیقه‌ای به قانون یکی ازمهم‌ترین انتقاداتی است که از ابتدای دولت محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴ تاکنون به عملکرد وی وارد بوده است. منتقدان وی معتقدند که وی نگاهی گروهی به مقوله رعایت قانون دارد و رعایت قانون را تا زمانی می‌پذیرد که در راستای منافع خود و همراهان وی باشد. نتیجه طبیعی چنین رویکردی آن است که در صورت عدم انطباق قانون و رعایت آن با خواسته‌ها و منویات رئیس جمهور و همراهان وی، این مجموعه خود را ملزم به رعایت آن نمی‌داند و به انواع بهانه‌ها و دلایل می‌کوشد تا قانون مورد نظر را غیر قابل قبول و نهادهای مقابل خود را بی اعتبار سازد و در پی مسیرهای میان بر برای دور زدن قانون باشد.آ

به نوشته این مقاله آخرین نمونه چنین رویکردی در روز پنج‌شنبه و در سخنان انتخاباتی رئیس جمهور در سمنان مشاهده شد؛ جایی که احمدی‌نژاد با اتخاذ موضعی که وجه ظاهری آن دفاع از حق مشارکت همه در انتخابات بود کوشید تا نهادهای ناظر بر انتخابات را به چالش کشیده و زمینه را برای تایید صلاحیت کاندیدای مدنظر خود در انتخابات فراهم آورد.

به نوشته تهران امروز احمدی‌نژاد تا این اواخر هیچ گاه در عمر خود اعتراضی به رد صلاحیت‌ها نداشت. آنچه این روزها در محافل کارشناسی تحت عنوان «بازی» رد صلاحیت‌های دولت خوانده می‌شود چندماهی است که به راه افتاده و جرقه آن هم پس از ردصلاحیت برخی نزدیکان وی در انتخابات نظام پزشکی زده شد. خیلی‌ها پیش‌بینی کردند که منظور رئیس جمهور از این اعتراض‌ها فراهم آوردن زمینه اعتراض به رد صلاحیت‌های احتمالی یارانش در انتخابات ریاست‌جمهوری است. احمدی‌نژاد تاکنون بارها و بارها «بازی» ردصلاحیت‌ها را انجام داده و اینگونه برداشت می‌شود که خود تافته جدابافته‌ای است یا آنکه با سیستم دیگری غیر از نظارت‌های قانونی بر کاندیداهای ریاست جمهوری به پاستور رفته است.

گرفتاری های کشور

محمد مالمیر در سرمقاله مردم سالاری نوشته مسائل و چالش‌های بی‌شماری که کشور در این چند سال با آن دست به گریبان بوده است از بالا رفتن دهشتناک تورم، گرانی و بیکاری در حوزه اقتصاد تا افزایش نرخ طلاق، اعتیاد و ... در گستره اجتماع تا ناپدید شدن کالاهای فرهنگی همچون کتاب، روزنامه، سینما از سبد خرید بسیاری از مردم جملگی ناشی از عدم درک درست و واقع‌بینانه از امکانات، فرصت‌ها و تهدیدهای کشور بود که شوربختانه روحیه حاکم بر دست‌اندرکاران دولت در طول هشت سال فعالیت در عرصه سیاسی کشور بوده است.

به نظر این مقاله روحیه این دولت تنها بر سیاست داخلی حاکم و در پهنه سیاست خارجی و حوزه روابط بین‌المللی نیز آسیب‌ها و خسارات فراوانی در پی داشت. چنان که فرو کاستن سیاست خارجی به منویات و آرزوهای شخصی کارگزار سیاسی، نزول بی‌سابقه و باورنکردی زبان دیپلماسی کشور را در پی آورد. همچون: «به خدا قسم من یک بار عبور از آسمان مصر را با صدها بار سفر به واشنگتن و نیویورک عوض نمی‌کنم و آن را با افتخار می‌گویم» و یا «به محض اینکه دعوتی از مسئولان مصری دریافت کنم بلافاصله با افتخار به زیارت مردم مصر خواهم شتافت، کجا از مصر بهتر» که شاید در طول تاریخ دیپلماسی جهان هرگز از زبان سیاستمدار دیگری تکرار نشده، یا اصرار فهم ناشدنی رئیس دولت به سخنرانی هرساله در مجمع عمومی سازمان ملل.

مردم سالاری در ادامه این مقاله نوشته: در آغوش کشیدن‌های دراماتیک و نالازم آن هم به سبک عیاران قدیم در جریان ملاقات‌ها و دیدارهای رسمی بدون بذل توجه به این نکته ظریف و به غایت مهم در آداب دیپلماتیک که هر کشوری فرهنگ ویژه (مصاحفه) خود را داراست نمایشگر درک ساده و بسیط دست‌اندرکاران دولت کنونی از نظام بین‌المللی و شرایط حاکم بر روابط میان دولت‌ - ملت‌ها است.

موسی‌الرضا ثروتی در مقاله ای در تهران امروز نوشته اقتصاد کشور اکنون در مرحله و جایگاهی‌است که برای مرتفع شدن ضعف‌ها و رساندن آن به مرحله پیشرفت می‌توان برنامه‌هایی کوتاه‌مدت و میان‌مدت تدوین کرد. این برنامه‌ها از یکسو موجب توقف پسرفت اقتصاد می‌شوند و از سوی دیگر موجب می‌شوند که چرخ پیشرفت اقتصاد ما به گردش درآید. اما پیش از تدوین برنامه‌های پیشروانه باید دست به آسیب‌شناسی و شناخت نقاط ضعف اقتصادی زد و پس از آن و براساس عیوب شناخته شده، برنامه‌ای در نظر گرفت.

Image caption طرح سئوال از رییس جمهور، کارتون بزرگمهر حسین پور، قانون

به نظر این نماینده مجلس: نقطه ضعف دولت در سال‌های گذشته این بود که درآمدهای نفتی را صرف امور جاری و خرج و مخارج عمومی کشور می‌کرد. یعنی در طول ۸ سال گذشته نفت که سرمایه عظیم حال و آینده کشور است ‌فروخته می شد و با درآمد آن دولت امور لحظه‌ای و جاری خود را برطرف می‌کرد. این در حالی‌است که با برنامه‌ریزی میان‌مدت دو ساله برای درآمدهای نفتی می‌توان آن را برای حوزه تولید و صنعت خرج کرد و چرخ تولید کشور را به گردش درآورد.

به گمان مقاله تهران امروز اگر در سال‌های گذشته درآمدهای نفتی کشور صرف تولید و صنعت در کشور می شد اکنون «تولید و صنعت» کشور به مرحله رشد و شکوفایی رسیده بود و به آن به عنوان یک ضعف یاد نمی شد. در تمام کشورهای نفت‌خیز به همین منوال با درآمدهای نفتی خود رفتار می‌کنند.

نشانه های جامعه شناسی

عباس عبدی در مقاله خود در بهار با اشاره به این که امکان نظرسنجی وجود ندارد به نشانه هائی برای شناخت جامعه اشاره کرده و از عکسی که همراه مقاله است بهره گرفته تا نشان دهد: دیدن برخی نمادهایی که به نحوی معرف این نگاه است و افزایش آن نیز می‌تواند قرینه‌ای بر وجود گرایشی باشد. هرچند همین یک مورد هم که کسی طناب‌ دار را به عنوان نماد و آویز خودرو انتخاب کند، مهم بود، ولی چند روزی نگذشت که دو تصویر دیگر هم برایم ارسال شد.

Image caption عکس همراه مقاله عباس عبدی، بهار

به نوشته این جامعه شناس جالب این‌که در یکی از این دو، طناب ‌دار در خودرو ۲۰۶ آویزان شده؛ خودرویی که به ظاهر ویژه طبقه متوسط جامعه است و اگر وانت‌بار، خودرو طبقه پایین و زحمتکش است، به‌طور قطع ۲۰۶ چنین جایگاهی ندارد و این امر نشان می‌دهد که چنین مطالبه‌ای می‌تواند فراطبقاتی نیز باشد و تا وقتی که مطالبه‌ای مشابه، در چنین حدی دیده شود، نمی‌توان منتظر تغییرات جدی و عمیق در سیاست‌ها بود.

به نظر نویسنده مقاله بهار این نتیجه گیری تعمیم یافته است ولی از آن‌جا که قراین و شواهدی دال بر عمومیت نسبی در وجود چنین مطالبه‌ای دارد، این تصویرها هم می‌تواند موید آن‌ها باشد. جامعه‌ای که خشن شود و در برابر مشکلات متعدد مستاصل یا امیدی به حل آن‌ها با شیوه‌های دیگر نداشته باشد، ساده‌ترین و دم‌دستی‌ترین راه را برمی‌گزیندکه اعمال خشونت و حذف است.

ناکجاش معلومه ولی آبادش نه!

آیدین سیارسریع در طنزانه قانون نوشته ما هی می‌خواهیم فراجناحی باشیم، هی می‌خواهیم بگوییم نه این‌وری نه اون‌وری نه مرغ زرد کاکلی و با هیچکی رفیق نباشیم، هی می‌خواهیم تنها بنشینیم روی سه پایه و بی طرفانه به صحنه نگاه کنیم اما انگار امکانش وجود ندارد. هی می‌آییم این‌ور را بگیریم و بچسبانیم به آن‌ور یهو می‌بینیم همه چی پاره می‌شود و هیچ چیز نمی‌ماند! این‌ور با آن‌ور دعوا می‌کنند، می‌آییم جدا کنیم، از بس که همه به ما عنایت دارند هم از این‌ور کتک می‌خوریم هم از آن‌ور! آن‌وقت در این شرایط و این وضعیت آقای علیرضا زاکانی می‌گوید هاشمی و خاتمی کشور را به ناکجا آباد بردند. خب من در این وضعیت چه کار می‌توانم انجام دهم

کشور را در همین این سال ها به ناکجا آباد بردید. بابا دمتون گرم، باز شما کشور رو بردید به ناکجا آباد! الان که وضع بدتر از ناکجا آباد شده!

- یعنی چه جوری شده وضع؟

- یه جوری که ناکجاش هست ولی آبادش نیست!

کارتون روز

Image caption سعی بلیغ، کارتون هادی حیدری، شرق

مطالب مرتبط