رای دادن به مثابه اعتراض

رأی دهنده
Image caption رأی دادن می تواند عملی اعتراضی باشد

حکومت و بخشی از مخالفان حداقل در یک مورد توافق نظر دارند و آن اینکه رأی دادن تایید و تحکیم نظام است.

حکومت اسم آن را "حماسه بزرگ توسط ملت عظیم در برابر دشمن خونخوار" می‌گذارد.

اما برخی مخالفان می‌گویند هر رای که به صندوق انداخته شود نه تنها فایده ندارد که "رژیمی بی رحم" را قویتر می‌کند.

اما آیا نمی‌توان شق دیگری برای موضوع را در نظر گرفت؟ آیا نمی‌توان گفت که شرکت در انتخابات نه تنها به معنای تایید و تحکیم حکومت نیست که در انتقاد و اعتراض به وضع موجود و تلاش برای تغییر است؟

در واقع بخش قابل توجهی از کسانی که در انتخابات شرکت می کنند، از وضع موجود ناراضی‌اند، و می‌خواهند از هر فرصتی استفاده کنند تا صدای اعتراض خود را به حکومت و به دیگران برسانند.

رای دادن برای آنها اعتراض به وضع موجود است نه تأیید و تسلیم در برابر آن. البته اعتراضی که هزینه‌ ندارد چرا که کسی با صرف رای دادن به زندان نمی‌رود و کشته نمی‌شود. فرصت کم یافته‌ای است که خود حکومت ایجاد می‌کند. چه بسا که مهر خوردن شناسنامه مزایایی هم داشته باشد. از این لحاظ گزینش عاقلانه‌ای است.

در مناظره نامزدهای انتخاباتی در تلویزیون ایران، محمد رضا عارف به شیوه برگزاری مناظره اعتراض کرد و به بخشی از سوال‌ها جواب نداد. همین آقای عارفی که تا قبل از مناظره موقعیت چشمگیری نداشت و در شبکه‌های مجازی ضعیف و بدون تیپ و بد لهجه معرفی می‌شد، ناگهان پیش قراول شد و همه چیزش برازنده به نظر رسید.

ایسنا، خبرگزاری باسابقه در کشور، نظرسنجی کرد و بیش از ۹۶۰۰ نفر در همان ساعات بعد از مناظره در این نظرسنجی شرکت کردند. محبوبت آقای عارف در میان شرکت کنندگان در این نظرسنجی تا ۴۵ درصد رسید.

پیش از مناظره صحبت از ضرورت وحدت بین آقای عارف و حسن روحانی (نماینده جناح میانه) بود. اما مناظره که برگزار شد و نظرسنجی‌ها تغییر کرد، سرمقاله نویس یکی از روزنامه های اصلاح طلب نوشت که "سایت‌های معلوم‌الحال" می‌خواهند عارف معاون شود درحالیکه او نماینده اصیل گفتمان اصلاحی است و اجرایی‌تر و پیگیرتر بوده است. یعنی نرخ معامله سیاسی بالا رفت.

همه اینها حاصل یک پرخاش، یک اعتراض و یک مقاومت بود که برای عارف رأی آورد.

اینها نشان می دهد که رای بخش قابل ملاحظه‌ای از مردم اعتراضی است و آنها به هر کس که به وضع موجود اعتراض داشته باشد رای می‌دهد.

رأی دادن برای بخشی از جامعه که تریبون در اختیار ندارد و نماینده خود را در حکومت نمی بیند، ابزار اعتراض است. وضعیت این بخش از جامعه مانند وضعیت غریقی است که برای نجات یافتن، به هر چه در دسترسش باشد چنگ می‌زند.

برای آنها رای دادن اعتراض به وضع موجود است نه تایید آن. حتی اگر رأی آنها خوانده نشود، خود حکومت خواهد فهمید که آرای معترضان چقدر است.

مطالب مرتبط