بررسی روزنامه‌های صبح تهران – دوشنبه ۱۴ مرداد

روزنامه های صبح امروز تهران در عنوان های اصلی خود با چاپ عکس هائی از مراسم تحلیف رییس جمهور تازه به نقد و تحسین وزیران پیشنهادی کابینه حسن روحانی پرداخته اند. در حالی که مخالف روزنامه های تندرو با چند تن از وزیران ادامه یافته است، روزنامه های دیگر ترکیب دولت را موافق اعتدال و امید خوانده اند. خبرهائی از آخرین روز احمدی نژاد و اشاره به حاضر نشدن او در مراسم تحلیف حسن روحانی از دیگر گزارش های این روزنامه هاست.

یک روز خوب

Image caption تیتر و عکس مجید سعیدی، صفحه اول شرق

محمد حسین روانبخش در مردم سالاری نوشته: دیروز یک روز متفاوت، با سخنان متفاوت و با وضعیت متفاوت و با احساس متفاوت برای همه ما بود! در طول این سال‌ها عادت کرده بودیم که به بعضی حرف‌ها تلخ بخندیم و می‌دانید که حتی خنده‌دارترین جوک هم وقتی ۸ سال تکرار شود دیگر تراژدی است ... عادت کرده بودیم که با بعضی حرف‌ها حرص بخوریم و متاسفانه شاهد پرپر زدن اخلاق در میان مصاحبه و مناظره و مذاکره و... باشیم و به همه آموزه‌های اخلاقی کمی تا قسمتی شک کنیم! عادت کرده بودیم که شنیدن حرف‌ها متعجبمان کند که ما در کدام دوره تاریخی و در چه جغرافیایی هستیم؟

به نوشته این مقاله: عادت کرده بودیم به ادعاهای عجیب و غریبی مثل ما مقدمه یک اتفاق بزرگ هستیم، آنچه از صندوقهای رای بیرون آمد وحی الهی بود، ما پاکترین دولت هستیم! ... عادت کرده بودیم به عوام فریبی، سوء استفاده از مقدسات، زل زدن در چشم مردم و آمار الکی دادن: سالی دو میلیون و ششصد هزار شغل ایجاد کرده ایم، بیکاری در آستانه کنده شدن ریشه اش است، مشکل مسکن حل شده، وضع مردم خیلی بهتر شده، ما تنها کشوری هستیم که گرسنه نداریم!

و سرانجام مردم سالاری نوشته: عادت کرده بودیم به نمک روی زخم پاشیدن، کینه روی کینه انباشتن، بیشتر شدن اختلاف ها، ملتهب کردن هر روز بیشتر از دیروز جامعه ... عادت کرده بودیم به خیلی چیزهای بد و دیروز این عادتمان شکست! دیروز یک روز خوب بود، خدا این روزهای خوبمان را بیشتر کند تا از کابوس سال‌های رفته نجات پیدا کنیم.

کابینه و نظرها

در حالی که روزنامه کیهان در شماره امروز خود نیز همچنان بر نظر پیشین خود اصرار کرده و از نمایندگان مجلس خواسته به دو تن از وزیران معرفی شده آقای حسن روحانی رای ندهند، دیگر روزنامه های اصولگرا کوشیده اند منتظر آینده بمانند و با موج امید همراه شوند.

امیر عباس نخعی با اشاره به حملات و هشدارها و تهدید های رسانه های تندرو، در سرمقاله بهار نوشته: عده ای یا در جایگاهی نشسته‌اند که در سایه یک آشتی ملی و همگرایی مثبت با حفظ تفاوت سلیقه‌ها، دیگر توانی برای پرونده‌سازی و نسبت دادن چهره‌های شاخص به این کشور و آن نهاد خارجی ندارند یا کسانی هستند که در یک فضای شفاف فعالیت‌های ناسالم اقتصادی و سیاسیشان در معرض دید همگان قرار می‌گیرد، یا کسانی هستند که دیگر برای جمع کردن عده‌ای و شعار له و علیه کسی سر دادن سوگلی دیگران نخواهند بود..

نویسنده مقاله بهار تاکید کرده اگر انتقاد به دولت روحانی یا هر دولت دیگر از باب آن باشد که دولت کمتر خلاف قانون انجام دهد، تعامل بیشتری با نهادها و قوای دیگر داشته باشد، سخنی که مایه دشمنی کشورهای دور و نزدیک شود به میان نیاورد و نیازهای زندگی شرافتمندانه برای مردم را فراهم کند باید آن را به گوش جان خرید و شنید.

اما سئوال نویسنده این است که: اما آیا می‌توان به دولتی که مردم ایران آن را برای «تغییر» به میان آورده‌اند گفت که به جای انتخاب راه مردم و شنیدن صدای مردم راه ما را انتخاب کن چون حقیقت نزد ما است. حقیقتی که هشت‌سال با زندگی مردم ایران بازی کرد و همه‌چیز را جز زندگی آنان در نظر گرفت.

داوود محمدی سردبیر شرق در مقاله ای نوشته راهبران و حامیان جناح‌های سیاسی کشور با نگاهی به فهرست وزرای معرفی‌شده، با ارزیابی دوگانه‌ای مواجه می‌شوند. از سویی، احساس رضایت می‌کنند چون در میان اعضای دولت، نماینده‌ای از تفکر خود را می‌یابند و از سوی دیگر، ناراضی هستند زیرا نمایندگانی از جناح رقیب را هم به عنوان گزینه وزارت مشاهده می‌کنند.

نویسنده اشاره کرده: معرفی وزرای پیشنهادی که دارای سابقه وزارت در دولت‌های پیشین هستند، وزن «تجربه» را در دولت روحانی افزایش داده است و شاید به همین علت، طیف تندرو منتقد روحانی، بیشترین انتقادها را روانه این گروه از وزرا می‌کند تا شاید با زمینه‌چینی حذف آنان، دولت را در وضعیت حساس و بغرنج کنونی، از مزیت بهره‌مندی از تجربه‌های انباشته، محروم کنند و سپس روحانی را به دلیل ناکارآمدی وزرای کم‌تجربه جایگزین حذف شده‌ها، مورد انتقاد قرار دهند.

Image caption اولین جلسه دولت تازه، صفحه اول اعتماد

وزیران تازه چطور؟

صادق زیبا کلام در مقاله ای در قانون مورد این مراسم و حضور مهمانان خارجی باید نگاهی موشکافانه به مسئله سیاست خارجی ایران و دشواری‌ها در مسیر روابط خارجی رئیس‌جمهور جدید داشت.حضور شخصیت‌ها و نمایندگان کشورهای خارجی از افتخارات برگزار کنندگان این مراسم بود،اما وقتی به لیست حاضران در این مراسم نگاه می کنیم بیش از هر چیز نوع عملکرد و رفتار ۸ سال اصولگرایان را در حضور این مهمانان خارجی موثر می بینیم.

به نظر این استاد دانشگاه آن چه در این مراسم بسیار چشمگیر بود عدم حضور شخصیت یا چهره های مهم تأثیرگذار بین‌المللی و منطقه‌ای در میان مهمانان خارجی مراسم تحلیف رئیس جمهور بود.چین ، ژاپن، آفریقا ، آرژانتین، برزیل، کشورهای اتحادیه اروپا،کشورهای تأثیر‌گذار آمریکای جنوبی و ده‌ها کشور مهم دیگر همگی جزو غایبین این مراسم بودندوآن چه باعث می شد ارتباطات خارجی دولت ایران بحرانی تر دیده شود عدم حضور حتی کشورهای همسایه ایران چون کویت و بحرین و عربستان بود.

سعید لیلاز در اعتماد فهرست پیشنهادی کابینه حسن روحانی را امیدوار کننده خوانده و نوشته تیمی که آقای دکتر روحانی انتخاب کرده است تیمی بسیار پخته و کارآمد است. هر کدام در ایران و در حوزه‌های خودشان آخر توانمندی و تجربه و دانش هستند. همچون آقای زنگنه برای وزارت نفت و آقای نجفی برای وزارت آموزش و پرورش که البته ایشان می‌تواند یک مشاور برجسته برای بقیه مسائل کابینه نیز باشد.

این اقتصاددان حضور کسانی مانند علی ربیعی برای وزارت کار، ظریف برای وزارت خارجه و نعمت‌زاده برای وزارت صنعت را واقعا خوب و مفید خوانده و نوشته از اینها در کشور نداریم و از این بابت خیلی جای خوشحالی دارد.

Image caption کارتون علیرضا پاکدل، اعتماد

تحریم تازه چرا

دکتر پویا جبل عاملی در سرمقاله دنیای اقتصاد به تصمیم تازه نمایندگان مجلس آمریکا برای تحریم بیشتر ایران اشاره کرده و نوشته در حالی که پس از انتخابات و با ایجاد فضای مناسب‌تر، جنبش مدنی ضدتحریم تشکیل و مورد استقبال بسیاری از طبقات فرهیخته جامعه قرار گرفت و از استادان دانشگاه‌ها تا حقوقدانان و دانش‌آموختگان را دربرگرفته و صدای واحدی را بر ضد تحریم‌های غیر انسانی بلند کرده است، گویی هنوز این تفکر در بین سیاستمداران آمریکایی جاخوش کرده است که این طبقات در ایران خواهان فشار بر مردم هستند.

به نوشته این اقتصاددان تحریم‌هایی که زمانی ادعا می‌شد هوشمندانه خواهد بود، امروز تنها و تنها بر شانه‌های ملتی سنگینی می‌کند که بر حسب وظیفه و توانی که داشت به استقبال رویکردی رفت که خواهان ارتباطی مستحکم با کشور‌های جهان بود، اما حال مجلس نمایندگان نشان داد که فارغ از خواسته‌ها و مطلوب‌های چند میلیون ایرانی عمل می‌کند و به‌راحتی می‌تواند چشم بر تحولات ببندد.

دنیای اقتصاد نوشته اصولا یکی از عوامل فراموش شده در رابطه میان ایران و ایالات‌متحده آن بود که از همان ابتدا روابط تجاری دو کشور با یکدیگر محدود و محدودتر شد و در نهایت دو کشوری که با هم رابطه تجاری مستحکمی نداشتند، مبدل به دو دشمن آشتی‌ناپذیر شدند. تحریم‌هایی که از چند سال گذشته عملی شده است دقیقا چنین رابطه‌ای را میان ایران و اروپا سازمان می‌دهد.

هدایایی که از کاخ خارج شدند

آرمان گزارش داده در سه روز آخر روزهای پایانی ریاست جمهوری، خبری در رسانه ها منتشر شد مبنی بر آنکه هدایای خارجی روسای جمهور و مقامات عالی کشور که درموزه هدایا و یادمان رؤسای جمهور (واقع در مجموعه   سعدآباد) نگهداری می شود، به وسیله چند دستگاه کامیون، درحال تخلیه شدن است....کارمندان روابط عمومی ریاست جمهوری و مسئول روابط عمومی کاخ موزه سعدآباد در این زمینه اظهار بی اطلاعی می کنند.

به نوشته این روزنامه، این اتفاق در هیچ یک از دوره های ریاستجمهوری پیشین اتفاق نیفتاد. در دوره ریاست جمهوری هاشمی تصویب شد که هدایای گرانقیمتی که به مقامات عالی کشور اهدا می شود، به موزه سعدآباد منتقل شود. مرحوم حبیبی معاون اول وقت دولت وقت، دستور داده بود که هدایایی که قیمت آن، بالای صد دلار باشد، به این موزه منتقل شود.

شماره‌حساب پوریا عالمی و محمود احمدی‌نژاد

پوریا عالمی در ستون طنز شرق با اشاره به اعلام حساب بانکی احمدی‌نژاد برای کمک به تاسیس دانشگاه ایرانیان نوشته: احمدی‌نژاد هشت‌سال طول کشید تا سبک سنگین کند که شماره‌حساب بدهد تا مردم برایش پول بریزند. از خدا پنهان نیست، از اداره مالیات هم که پنهان نیست، از سازمان‌های دیگر هم که پنهان نیست، پس از شما چه پنهان، من هم مثل آقای احمدی‌نژاد از بچگی می‌نشستم و از این فکر و خیالات می‌کردم که اگر از هر ایرانی یک تومان بگیرم می‌شود ۴۵ میلیون ‌تومان و بارم را می‌بندم و تا آخر عمر چایی می‌خورم..

طنزنویس شرق با اعلام شماره حساب بانکی خود نوشته حالا که آقای احمدی‌نژاد بابش را باز کرده، من هم شماره‌حسابم را اعلام می‌کنم. خداوکیلی دانشگاه غیرانتفاعی هم نمی‌خواهم بزنم. هیچ بساط تعاونی و صندوق قرض‌الحسنه هم راه نمی‌اندازم. قول می‌دهم. قول می‌دهم همین کارهایی را که الان می‌کنم بکنم. یعنی هیچ کاری نکنم. راه بروم توی خیابان و دنیا را تماشا کنم و چایی بخورم. همین. آیا به حساب من پول می‌ریزید؟

نمی‌ریزید؟ چی؟ چرا؟ برای دانشگاه احمدی‌نژاد پول می‌ریزید برای من نمی‌ریزید؟ بریزید دیگر. جان عزیزتان بریزید. شما بگیر ۷۵ میلیون ‌نفر. اگر از دم نفری صدتا تک‌تومان هم بریزید می‌شود هفت میلیارد و پانصد میلیون تومان من بارم را می‌بندم. از راه درست که نشد ببندیم.

کارتون روز

Image caption کارتون نازنین جمشیدی، شرق

مطالب مرتبط