بررسی روزنامه های صبح چهارشنبه تهران - ۲۷ آذر

روزنامه های امروز صبح تهران با خبر ادامه یافتن مذاکرات ژنو، گفتگوی تلفنی ظریف و کری، به گفته های تازه هاشمی رفسنجانی درباره لزوم کمک به دولت اهمیت داده اند.

خبر مهم داخلی این روزنامه ها بازتاب گسترده سخنان تازه سعید حجاریان و واکنش محافظه کاران به آن است که گفته اند برخلاف گفته نظریه پرداز اصلاحات، مردم از آن ها مخالفت با دولتمردان و اصلاح طلبان را می خواهند و در انتخابات آینده هم به آن ها رای خواهند داد.

Image caption تیتر و خبر صفحه اول قانون

چرا محرمانه؟

کیهان در تیتر اصلی خود به محرمانه بودن موضوع گفتگوی تلفنی وزیران خارجه ایران و آمریکا انتقاد کرده نوشت: مفهوم محرمانه بودن این مکالمه تلفنی آن است که این مذاکره حاوی نکات و مطالبی است که افشای آن می‌تواند به منافع ملی کشورمان آسیب برساند و مثلاً؛ در ادامه مذاکرات هسته‌ای با 5+1 خلل و خدشه‌ای ایجاد کند، آیا محرمانه بودن مکالمه مورد اشاره می‌تواند علت و دلیل دیگری داشته باشد؟

پاسخ این سؤال به نظر حسین شریعتمداری منفی است.

نماینده ولی فقیه در موسسه کیهان پرسیده: آیا وزارت خارجه نگران است که مبادا، علنی کردن آنچه میان ظریف و کری رد و بدل شده است به گوش افراد نامحرم برسد؟ اگر چنین تصوری در میان است این افراد نامحرم چه کسانی هستند؟

در عین حال یادداشت روز کیهان یادآور شده: مردم به تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای و در راس آنها آقایان ظریف و عراقچی اعتماد کامل دارند و آنان را فرزندان انقلاب می‌دانند، بنابراین، احتمال آن که آقای ظریف مذاکره تلفنی با جان کری، مطالب و نکاتی را مطرح کرده باشد که نمی‌خواهد مردم ایران از آن باخبر باشند، حتی در دورترین افق ذهن ملت نیز جایی ندارد.

Image caption تیتر و عکس صفحه اول دنیای اقتصاد

مخالفان مذاکره چه کسانی هستند؟

احمد خرم در مقاله ای که مردم سالاری آن را نقل کرده با اشاره به مخالفان تندرو مذاکرات در داخل کشور نوشته: این گروه عادت به افراط و افراطی‌گری دارند و چون در صورت بهبودی رابطه دیگر حرفی برای گفتن نخواهند داشت، چاره را در این می‌بینند که با تمام قوا برای سیاه نمایی تلاش کنند تا بلکه به مردم بگویند که همکاری با آمریکا برخلاف استقلال و عزت است.

نویسنده این مقاله بعد از اشاره به مخالفت های داخل آمریکا و کشور های منطقه نوشته در این بین گروهی هم هستند که با استفاده از محدودیت ایران برای خرید و فروش کالا، در این چند سال کالاهای بنجل و نامرغوب خود را به کشور ما فروخته‌اند و می خواهند همچنان بازار خوبی برای کالا‌هایشان داشته باشند.

علی بیگدلی در مقاله ای در آرمان نوشته: در جامعه آمریکا مخالفان، یک نهاد سازمان‌یافته‌ هستند اما در ایران مخالفت‌ها بیشتر محفلی است نه سازمانی و هر کسی ممکن است بنا به طرز تفکرش یا سودی که از شرایط موجود قبل از موافقتنامه می‌برده با این موافقتنامه مخالفت کند.

نویسنده اظهار عقیده کرده که : نوع عملکرد مقامات وزارت خارجه در ایران باعث شد که پاسخگویی از این وزارت به میان مردم برود تا هرطور که تشخیص می‌دادند تحریم‌های‌آمریکا را مورد قضاوت قرار دهند که در نتیجه نوعی به‌هم ریختگی دیده شد تاجایی که تیتر اکثر رسانه‌ها روز یکشنبه مبنی بر این بود که توافقنامه با اما و اگرهایی روبه‌روست.

توقعات سرگیجه آور

محمدعلی وکیلی در سرمقاله ابتکار نوشته بخشی از سرگیجه این روزهای وزارت خارجه در مقابل کارشکنی و عهدشکنی غربیها و طلبکاری تندروهای داخلی ناشی از انفجار انتظارات اولیه و امیدهای کاذبی بود که خلق شد. اگر به بیست روز پیش بر گردیم عده ای خوشبینانه مذاکرات ژنو را فتح الفتوح خواندند که گویا تمام مسایل ۳۵ سال گذشته با یک فوت کوزه گری جناب ظریف در لحظه نگاه به جان کری حل شد و تمام دشمنی ها و رقابت‌ها جایش را به دوستی و رفاقت داده است.

به نوشته این مقاله نظر داده که در همه زمینه ها چنین بوده: اگر مطابق آمارها تورم در نقطه ۴۰ در صد است فضا به گونه ای پیش رفت که همه منتظر کاهش آن به کمتر از ده درصد در فاصله کمتر از شش ماه باشند. در حالی که هیچ دولتی با معجزه قادر به حل مشکلات نیست مشکلات یک شبه ایجاد نشده که یک شبه رفع گردند.

به نظر سرمقاله ابتکار: گاهی انتظاراتی برای رییس جمهور روحانی ترسیم می‌شود که مطابق قوانین در حوزه اختیاراتش نیست و بخشی از انتظارات در حوزه وظایف حاکمیت و دستگاه قضایی است. متر ارزیابی بایست ناظر بر مقدورات، اختیارات و امکانات باشد.

Image caption کارتون فیروزه مظفری، شرق

یک فعالیت؛ چندمجوز؟

علی‌اصغر سیدآبادی در مقاله ای در روزنامه شرق با اشاره به گفته های تازه حسین انتظامی، معاون امور مطبوعاتی وزارت ارشاد مبنی بر این که «خبرنگاران باید پروانه حرفه‌ای داشته باشند.» انتقاد کرده که این طرح نمی تواند چنان که گفته شده ، ابداع دکتر معتمدنژاد باشد و در چارچوب فکری استاد نمی‌گنجد. او که قایل به نظام حقوقی مجوز نبود و نظام حقوقی ثبت را برای مطبوعات پیشنهاد می‌داد.

این روزنامه نگار با اشاره به دفعاتی که بعد از انقلاب، چنین فکری مطرح شد یادآور شده که با اینکه تلاش‌های اداری بسیاری برای صدور چنین پروانه‌ای انجام شد، اما عملا راه به جایی نبرد و نه تنها روزنامه‌نگاران مستقل به آن تن ندادند که اکثریت روزنامه‌نگاران نزدیک به مدیرانِ وقتِ معاونت مطبوعاتی هم از آن استقبال نکردند.

مقاله شرق نتیجه گرفته که: فکر صدور مجوز برای خبرنگاران، در تضاد با آزادی بیان است. و اگر گفته شود رویکرد دولت را ارایه لایحه تاسیس «نظام صنفی رسانه‌ای» مانند ۹ نظام دیگر (پزشکی، پرستاری، مهندسی ساختمان، کشاورزی، روانشناسی است باید پرسید چرا برای صدور «پروانه خبرنگاری» چنان اولویتی قایل شده اند که منتظر تصویب و تاسیس نظام صنفی نمی مانند آن هم در غیبت بزرگ‌ترین نهاد صنفی روزنامه‌نگاران .

پوریا عالمی در بخشی از طنز امروز شرق نوشته: مشخص است که پروانه خبرنگاری از دو بخش پروانه و خبرنگار تشکیل شده. پروانه هم موجودی نحیف و ظریف و ضعیف است البته نه بدبخت‌تر از خبرنگار.

به نوشته این طنزنویس برای نگهداری پروانه باید او را با سوزن ته‌گرد (حتما باید ته‌گرد باشد نه جوال‌دوز تا ظرافت‌های کار رعایت شود) به دیوار انتصاب شایسته کرد. آگاهان می‌گویند آیا پروانه خبرنگاری یک امر انتظامی است؟ بله خب. چون معاون مطبوعاتی ارشاد، انتظامی است. پس طبیعی است که کار انتظامی، کاری انتظامی باشد. برخلاف شما موافق کار انتظامی حسین انتظامی هستیم.

و خلاصه این که: چون اینطوری کار یکسره می‌شود و ما مثل لاک‌پشت‌ها از خطر انقراض خارج می‌شویم اما ممکن است زندگی‌مان از حالت حیاتی به حالت نباتی تغییر کند. به قول یکی از کارشناسان رسانه «چه عیبی دارد؟ مثل پروانه خبرنگاری در مشت، چه آسون میشه ما را شمرد.»

راز مگو

پریسا هاشمی در گزارشی در تهران امروز نوشته : ایدز، از مگوهاست. بیماری‌ای كه بسیاری نه از درمان كه حتی از فاش شدنش هم می‌ترسند. انتقال از طریق سرنگ‌های آلوده و رفتارهای پرخطر بیشتر از هر چیزی ایدز را بدنام كرده است. بیش از 30درصد مبتلایان به ایدز در كشور از طریق رفتارهای پرخطر به ویروس HIV آلوده شده‌اند. زنگ خطری كه وزارت بهداشت آن را به صدا در آورده است.

گزارشگر این روزنامه یادآوری کرده: در ایران پیشگیری به راحتی‌ نیست. عدم پذیرش عفت عمومی جامعه درباره روش‌های انتقال آن، خط قرمزهای آموزشی و همه و همه دست به دست هم داده‌اند تا نتوان به راحتی درباره ایدز در كشور صحبت كرد.

گزارش تهران امروز سپس به گزارش رئیس دفتر یونیسف در ایران اشاره کرده ک نشان می دهد فقط ۱۶ درصد دختران و ۲۰درصد پسران راه‌های مقابله با ایدز را می‌دانند یعنی ۸۰ درصد آنها در این خصوص اطلاعاتی ندارند در حالی كارشناسان اعتقاد دارند كه باید کودکان و نوجوانان در سیستم آموزشی، راه‌های مقابله را در مدارس بیاموزند اما در آن جا همه چیز را نمی‌شود با دانش‌آموزان در میان گذاشت.

چرا جبهه ضد فساد ایجاد نمی‌شود؟

امیر دبیری مهر در مقاله ای در آرمان با اشاره به اطلاعاتی که به تازگی از فساد در ادارات منتشر می شود نوشته چند سال پیش قرار شد طبقات و گروه‌های مردمی مانند دانشجویان انقلابی و نویسندگان و روزنامه‌نگاران و روشنفکران و روحانیان و هنرمندان و دیگر گروه‌های موثر و مرجع اجتماعی نیز به این نهضت بپیوندند زیرا بهترین فضای اجتماعی برای فساد و مفسدان به‌ویژه فساد اقتصادی فضای سکوت و بی‌تفاوتی و بی‌مسئولیتی است.

به نوشته این مقاله این روز‌ها با تحقیق و تفحص نمایندگان مردم در مجلس مشخص شده اتهاماتی به تعدادی از مدیران سابق سازمان تامین اجتماعی و با محوریت فردی که پرونده‌ دیگری در دستگاه قضایی دارد وارد است. بخش دردمندانه این پرونده این است که از محل منابع این سازمان که متعلق به ۳۷ میلیون بیمه شده این سازمان است هبه و بخشش‌های ناروایی صورت گرفته است.

پرسش اساسی نگارنده مقاله آرمان این است که آیا اقدام قوای مقننه و قضائیه به معنای رفع مسئولیت جبهه‌ها و نهاد‌ها و مردم است؟ گروه‌هایی که خود را نسبت به عزل و نصب‌های درون وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها حساس و مسئول می‌دانند و به مطالبه‌گری روی می‌آورند - که در جای خود کار صحیحی است – چرا در قبال چنین مساله مهمی که با حقوق میلیون‌ها انسان آسیب‌پذیر مرتبط است سکوت پیشه کرده و جبهه ضد فساد ایجاد نمی شود.

تیم ملی با دو رگه‌هایش

مسعود مرعشی در طنزانه قانون با اشاره به این که یک ایرانی الاصل دیگر به ترکیب تیم ملی اضافه شده نوشته حالا که آقای سرمربی دل خوشی از این لیگ فوتبال و پدیده‌های دیمی‌اش ندارد، می‌خواهیم پیش بینی کنیم اگر او دعوت از ایرانی الاصل‌ها با همین فرمان ادامه بدهد، بازی ایران و آرژانتین در جام جهانی به چه شکل خواهدبود.

نویسنده ترکیب تیم فوتبال ایران را در مقابل آرژانتین چنین مشخص کرده:

دروازه بان: جبار سینگ (ایرانی-هندی)

مدافعان: پژمان منتظری، جواد زرینچه، ادوارد خاچاطوریان (ایرانی-ارمنی)،زلاتان مرعشیوویچ (ایرانی-کروات)

هافبک‌ها: هیدتوشی ناکامورا (کلا ژاپنی است، اما صفای وجودش ایرانی است)، ولادیمیر مدودف (روسی است، ولی پدرش مهندسی بود که قرار بود نیروگاه بوشهر را برای ما بسازد. چون خیلی طول کشید، تبعه ایران شدند)، جوادنکونام، رضا شاهرودی (کی روش مجبوره! می‌فهمی؟ مجبور!)،

مهاجمان: جمال آتاتورک (نوه کمال آتاتورک؛ از جمالش معلوم است ایرانی است و اهل دموکراسی، تومنی سه‌زار هم با پدربزرگش فرق دارد)، خوان پریندللی(اسپانیایی-ایتالیایی است. ولی هیچ کدام در تیم ملی راهش ندادند. کی‌روش اتفاقی او را در خیابان دید. پرسید: «ایران رو می‌شناسی؟» او گفت «آره» و کی روش گفت: «بیا بریم با هم فوتبال بازی کنیم.»

Image caption کارتون فرهاد بهمنی، آرمان