مرگ در راه ملاقات؛ پرده آخر 'مجازات' خانواده زندانیان تبعیدی

Image caption زیبا صادق زاده(راست) ناهید رحمانی(چپ) همسر و مادر امیررضا (پیمان) عارفی

در پی مرگ همسر و مادر پیمان (امیررضا) عارفی در بازگشت از ملاقات این زندانی تبعیدی از زندان مسجد سلیمان، موضوع وضعیت خانواده‌ها و زندانیان تبعیدی مجدد مورد توجه قرار گرفته است.

پیمان عارفی که پیش از انتخابات سال ۸۸ بازداشت شده بود، نخست به اعدام و سپس به ۱۵ سال زندان و تبعید محکوم شد، او پنج سال را بدون مرخصی در زندان گذرانده است و مادرش اخیرا گفته بود که در تلاش است تا برای اجازه مرخصی فرزندش نامه‌ای به حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران بنویسد.

ناهید رحمانی، مادر این زندانی چندی پیش در گفت و گو با هرانا با اشاره به اینکه فرزندش هر بار که مادر و همسرش به ملاقاتش می‌روند، نگران است گفت: "هر چهار، پنج ماه یک بار، دوتایی برای یک ساعت به ملاقات می‌رویم."

اخیرا، زیبا (زینب) صادق زاده همسر پیمان عارفی نیز، با یادآوری یک بار تصادف قبلی خود در مسیر مسافرت از تهران به مسجد سلیمان، از نگرانی آقای عارفی در مورد امکان وقوع سانحه جاده ای برای نزدیکانش خبر داده بود.

ناهید رحمانی و زیبا صادق زاده روز گذشته چهارشنبه ۲۷ آذرماه هنگام بازگشت از ملاقات آقای عارفی از زندان مسجد سلیمان تصادف کرده و کشته شدند.

رضا عابدینی، دیگر زندانی تبعیدی در زندان اهواز است. به اعتقاد فعالان حقوق بشر آقای عابدینی پس از ادای شهادت در مورد شکنجه ستار بهشتی (وبلاگ نویس منتقد که در زندان کشته شد) به زندان اهواز تبعید شد.

ساره عیوضی، مادر این زندانی پیشتر در گفت و گو با روزآنلاین با ابراز نگرانی از وضعیت فرزندش در زندان گفت: "در زندان اوین، او امنیت جانی داشت، حداقل امنیت روانی داشت، دانشگاه پیام نور درس می‌خواند و با همه نگرانی‌ها و سختی‌ها، اما خیالمان راحت بود که بالاخره در داخل زندان امنیت دارد حالا چه؟ حالا فرستاده‌اند به زندان اهواز که چه اتفاقی بیفتد؟"

فعالان حقوق بشر می‌گویند حبس در تبعید با عنوان "مجازات تکمیلی" شناخته می‌شود. اما برای زندانیان سیاسی نباید علاوه بر حکمی که برای آنها در نظر گرفته ‌می‌شود، مجازات دیگری در نظر گرفت. در جرایم عادی، وقتی حداکثر مجازات برای متهم کافی نباشد و تغییری در رویه و اخلاق رفتارش ایجاد نشود، این امکان برای مسئول قضایی ایجاد می‌شود که غیر از مجازات در نظر گرفته شده، مجازات تکمیلی یا همان تبعید برای متهم اجرا شود.

همچنین خانواده های زندانیان سیاسی که فرزندانشان به حبس در تبعید محکوم شده اند، این مجازات را به نوعی "مجازات خانواده‌ها و ظلمی مضاعف به زندانیان سیاسی" می‌دانند. خانواده‌های احمد کریمی، حامد روحی نژاد، ضیا نبوی و مجید دری تاکنون چندین بار از سازمان های بین‌المللی درخواست کرده اند کمک کنند تا فرزندانشان به زندان اوین بازگردند.

در پی انتخابات سال ۸۸ و اعتراضات پس از آن، احکام تبعید و زندان دور از محل سکونت بیش از گذشته برای محکومان سیاسی و مطبوعاتی صادر شد. براساس گزارش‌های موجود بیش از ۱۰۰ زندانی تبعیدی و زندانی دور از محل سکونت در ایران وجود دارد.

خانواده این زندانیان در حالی باید هر بار برای ملاقات با عضو زندانی خانواده مسافرت کنند که به گفته رئیس مرکز تحقیقات پزشکی قانونی کشور در هر ساعت ۲.۷ ایرانی در اثر تصادفات جاده‌ای جان خود را از دست می‌دهند.

علاوه بر خطر تصادفات جاده‌ای، مسافت طولانی و هزینه حمل و نقل از دیگر عواملی است که باعث می‌شود والدین و یا همسران این زندانیان عموما امکان ملاقات هفتگی با آنها را نداشته باشند و هر چند ماه یک بار می‌توانند اقوام در بندشان را ببینند.

زهرا رحیمی، همسر ابوالفضل قدیانی، از زندانیان سیاسی زندان قزلحصار در آبان‌ماه سال جاری با اشاره به وضعیت نامناسب زندانیان گفت: "اگر حقوق زندانیان سیاسی رعایت می شد دیگر نیازی به نامه نگاری ها و رفتن و آمدن و پی گیری ما نبود. شما ببینید بچه هایی که تبعید شده اند از مجید دری تا ضیا نبوی و بقیه، خانواده هایشان باید کیلومترها و ساعت ها با اتوبوس بروند تا فقط بتوانند نیم ساعت آنها را ببینند. یا زندانیانی که بیمار هستند، در زندان بیمار شده اند یا زندان بیماری شان را تشدید کرده و از امکان درمان و مرخصی استعلاجی محروم هستند. خواسته های ما در حقیقت دادن حقوق اولیه به زندانیان مان است که هر کدامشان به نوعی گرفتار هستند و خانواده ها هم به نوعی دیگر."

مطالب مرتبط