بررسی روزنامه های صبح شنبه تهران - ۱۲ بهمن

روزنامه های امروز صبح تهران، در ابتدای هفته و ابتدای ده روزی که به دهه فجر معروف است و به یادآوری سی و پنجمین سالگرد انقلاب اسلامی اختصاص دارد در عنوان های اصلی خود از استقبال مردم از سینمای رایگان خبر داده و از شرکت وزیر خارجه ایران در کنفرانس امنیتی مونیخ نوشته و در عین حال، استفعای محمدعلی نجفی را از معاونت رییس جمهور و ریاست یکی از بزرگ ترین نهادهای دولتی با اهمیت دیده اند.

حق نشر عکس shahrvand newspaper feb1
Image caption تیتر و عکس صفحه اول شهروند

زبان آن‌ها هم باز شده

ثمینا رستگاری در مقاله ای در اعتمادنوشته: ورق برگشت. امروز دیگر صدای ضرورت تحمل مخالف و مقابله با سانسور و توقیف مطبوعات در اردوگاه اصولگرایی هم شنیده می‌شود. دل‌شان می‌خواهد هر آنچه را دل‌شان می‌خواهد در روزنامه‌هایشان بنویسند و مطابق روال سنوات گذشته تذکری و قوه قضاییه و شکایتی هم در کار نباشد. این روزها مجلسی‌ها با انرژی که هشت سال ذخیره کرده‌اند در حال تمرین منتقد شدن و اعتراض کردن و تذکر دادنند. همانها که در تمام دورانی که خموش نشستن گناهی بزرگ بود ساکت ماندند .

به نوشته این روزنامه نگار: از احمدی‌نژاد هم خبری نیست گویا قرار شده مظلومانه شش ماه سکوت کند و ناجوانمردی‌ها را به وقتش پاسخ دهد. رییس‌جمهور جدید هم مانند فرزندی که تنها بدهکاری به او ارث رسیده در حال رفع و رجوع طلبکارها و عادی کردن رابطه‌های از دست رفته است. مردم هم منتظرند. امیدوار بودن را بر ناامیدی ترجیح می‌دهند اما معلوم نیست تا کی چنین خواهند کرد اما ما در چه وضعی هستیم؟

در ادامه مقاله اعتماد آمده: ما یعنی آن جامعه مدنی پر و بال شکسته‌یی که هشت سال دوام آوردیم و از سر جایمان تکان نخوردیم. ما به عنوان کسانی که در سکوت سال‌های پیش اندک شرر این جامعه بودیم؛ بر سر مان چه آمده است؟ مانند پایی شده ایم ایا که هشت سال در گچ بوده اکنون از گچ خلاصی یافته‌ اما هنوز نمی‌تواند راه برود چه رسد به دویدن.

ویژه خواری، اما فقط گزارش

روزنامه های امروز در تیترهای اصلی و صفحات اول خود از زبان مقامات قضایی و دولتی از ویژه خواران و فساد اقتصادی نوشته و از زبان دادستان کل از پرونده های مشهوری مانند بابک زنجانی خبرها داده اند. کیهان با نقل نظر مقامات قضایی پرسیده که چرا بانک ها علیه کسانی که بدهی شان معوق مانده، شکایت نمی کنند. در همین زمان یک کارشناس اقتصادی در مقاله ای این سووال را مطرح کرده که این همه اطلاع رسانی به چه کار می آید.

مهدی تقوی در مقاله قانون نوشته ما باید سوال کنیم "چرا" این اتفاق افتاده است و در چه مقطع زمانی این بحران شکل گرفته است؟ دولتمردان ما اصل خبر را به عنوان گلایه مطرح می‌کنند حال آنکه باید از نهادهای نظارتی بپرسند که چرا این وضعیت ایجاد شده است. ایجاد مشکل در بانک موضوع پیش‌پا افتاده و کوچکی نیست که به راحتی بتوان از کنارش عبور کرد بلکه باید با دقت و ریزبینی مانع بروز مشکل شد.

نویسنده در ادامه مقاله با این تاکید که اقتصاد ایران با حجم مشکلات و اختلال‌های پیش رویش مستعد یک بحران بزرگ است به بحران جهانی سال ۱۹۲۹ اشاره کرده که دولت آمریکا برای مردم در خیابان‌ها سوپ توزیع می کرد و رفتگران صبح‌ها مسئولیت جمع آوری نعش‌ها را بر عهده داشتند و حجم اشتغال ۷۰ درصد کاهش یافته بود. مردم خودشان را از ساختمان‌های بزرگ پایین می انداختند و می‌کشتند. این چهره واقعی بحران است .

به نظر نویسنده مقاله قانون:تدوین گزارش و ارائه به رئیس‌جمهور صرفا کار بدی نیست اما اینکه نتیجه‌ای حاصل نشود بسیار بد است. افکار عمومی از دولت توقع ندارند که هر روز با آب و تاب خبر دهد که در کجا چنین اتفاقی رخ داد و فلان فرد چقدر سوء استفاده کرد.دوست دارند بدانند که چرا فلان فرد یا افراد قادر بودند این چرخه را نادرست طی کنند

استعفا؛ مسئولیت‌پذیری است

نجفقلی حبیبی درباره خبری که در صفحه اول روزنامه های امروز آمده یعنی استعفای محمد علی نجفی قدیمی ترین وزیر جمهوری اسلامی که به عنوان معاون رییس جمهور در دولت فعلی حضور داشت، در مقاله ای در آرمان نوشته: استعفای دکتر نجفی از مسئولیت خود در سازمان میراث فرهنگی بار دیگر توجه مردم را به مقوله مغفول مانده استعفا جلب کرد. می‌توان استعفا را در دو گروه مختلف دسته‌بندی کرد؛ یکی اینکه استعفای فرد وقتی به این نتیجه برسد که مناسب نیست و توانایی انجام وظایفی را که بر عهده او گذاشته شده است، ندارد.

به نظر نویسنده مقاله: در چنین شرایطی هم براساس اخلاقیات و هم براساس دستورات دینی باید این فرد استعفا دهد و جای خود را به فرد شایسته‌تری واگذار کند که توانایی انجام این مسئولیت را داشته باشد. اما در حالت دوم که فرد توانایی انجام مسئولیت را دارد اما به قدری فشار زیاد است که به خاطر پیش بردن اهداف آن مجموعه مجبور به استعفا می‌شود.

مقاله اعتماد تاکید کرده در حالت دوم فرد مسوول بهترست سعی کند به شیوه‌های مختلف این موانع را از سر راه خود بردارد و سعی کند تا افرادی را که در راه او مانع‌تراشی می‌کنند، اقناع کند اما اگر در نهایت در انجام این کار موفق نشد بهتر است استعفا دهد تا فرد دیگری که فشار کمتری روی اوست در مسئولیت قرار بگیرد.

اما جواد دلیری سردبیر اعتماد معتقد است چالش موجود نه کناره‌گیری آقای نجفی و نه پذیرش استعفای ایشان است، آنچه آزردگی و ضعف و انتقاد را دربر دارد، نوع اطلاع‌رسانی و روشنگری در این موضوع است.«روحانی» و «نجفی» آنچنان که از تلاش‌های ارجمندشان آگاهی داریم، کاری سترگ برعهده گرفتند و باری بزرگ در این ماه‌ها بر دوش کشیدند. رییس‌جمهور، روزهای نخست کاری خود به درستی اشاره کردند که «دوران مونولوگ رسانه‌یی دیگر سپری شده است، در رسانه باید با مخاطب رابطه دوسویه برقرار شود».

حق نشر عکس arman newspaper feb1
Image caption تیتر و عکس صفحه اول آرمان

با این مقدمه نویسنده مقاله پرسیده: اگر دلیل اصلی بیماری ایشان باشد، آقای نجفی از دوران عضویت در شورا مشکل بیماری قلب داشته‌اند پس باید هنگام انتصاب به این نکته توجه می‌شد، اگر ایشان با مدیران میانی خود اختلاف داشتند و به نوعی آنان روسای در سایه بودند که بر اساس اصول مدیریتی، حق باید با آقای نجفی می‌بود و البته شاید آقای نجفی برای سمت دیگری استعفا داده‌اند.

مقاله اعتماد تاکید کرده: هر کدام از این برداشت و تحلیل‌ها درست باشد، آقای رییس‌جمهور و دستگاه اطلاع‌رسانی ایشان باید زودتر از پخش شایعات و شبه‌خبرها عمل می‌کردند.جناب آقای رییس‌جمهور! روشنگری از مرز باریکی بین شایعه و خبر می‌گذرد.

زنگ خطر برای تیم‌ملی

مهدی مهدوی‌کیا در مقاله ای در شرق نوشته: جام‌جهانی ویترینی است که تمام دنیا به آن نگاه می‌کند و زمانی می‌توان در این ویترین پربیننده نمایش مناسبی داشت و از حیثیت خود دفاع کرد که به خوبی آماده شد. وضعیت کنونی تیم‌ملی، کاملا نگران‌کننده است. اخباری مبنی بر بی‌پولی فدراسیون، لغو اردوهای تیم‌ملی و اختلاف بین باشگاه‌ها و سرمربی تیم‌ملی منتشر می‌شود. در این شرایط، بعید می‌دانم شانس بالایی برای موفقیت در برزیل داشته باشیم.

بازیگر مشهور تیم های آلمانی و تیم ملی فوتبال ایران که امسال مستطیل خاکستری را ترک گفت نوشته: به نظر می‌رسد یکی از مشکلات اصلی تیم‌ملی مسایل مالی است. در این زمینه دولت و شرکت‌های تجاری می‌توانند به کمک فدراسیون بیایند. در این چند ماه باقیمانده باید هر طور که شده مشکلات تیم‌ملی را برطرف کنند و به این موضوع یک نگاه ملی داشته باشیم. جز در این صورت نباید انتظار داشت تیم‌ملی شانس بالایی برای توفیق در برزیل داشته باشد.

اورانیوم با زندگی ما چه می‌کند؟

حمیدرضا عسگری در سرمقاله روزنامه آفرینش با اشاره به خطراتی که اورانیوم برای هستی آدمیان در بر دارد نوشته دیگر اینجا پای بادها درمیان نیست که همه مشکلات را به گردن آنها بیاندازیم، این سوال پیش می‌آید که چگونه ممکن است مواد خوراکی ناسالم و مشکوک وارد کشور گردد و به دست مصرف کننده برسد؟ چگونه علی رغم هشدار سازمان‌های هسته‌ای و سلامت غذایی درباره واردات گوشت از اوکراین و برنج از هند وپاکستان، باز این اقلام به کشور وارد می شود.

نویسنده پرسیده: سلامت مردم و دلهره جامعه ازابتلا به سرطان برای مسولان اهمیتی ندارد؟ ازسودجویان اقتصادی نمی‌توان انتظار داشت چون اولویت آنها کسب منافع مالی است و دراین راه ازهیچ تخلف و اقدامی ابا ندارند. اما انتظار و گلایه شدید ما و مردم با کسانی است که در مناصب نظارتی قرار دارند و درحیطه عملی خود کوتاهی و یا تخلف می‌کنند.

سرمقاله آفرینش در پایان نوشته: درحالی از منشور شهروندی صحبت می‌کنیم که ضروری ترین و ابتدایی ترین حقوق مردم، یعنی حفظ سلامت و داشتن یک زندگی سالم ازدسترس آنها دورمانده است.

سرمایه گذاری امنیت می خواهد

حق نشر عکس nader rahmani newspaper etemaad feb1
Image caption کارتون اسنودن کار نادر رحمانی، اعتماد

اشکان بنکدار جهرمی در سرمقاله ابتکار نوشته: دولت روحانی اگر خواستار بالا رفتن سرمایه‌گذاری باشد، باید فضایی به وجود آورد که برای سرمایه‌گذار، چه داخلی و چه خارجی، جذاب باشد. سرمایه‌گذار، در همه جای دنیا، دو نگرانی اساسی دارد: اول این که امنیت سرمایه‌گذاری‌اش تأمین شود و دوم این که سرمایه‌گذاری‌اش سودآور باشد. همین عوامل هستند که مؤلفه‌های محیط کسب و کار را به وجود می‌آورند.

به نوشته این مقاله: در کشوری با نرخ تورم ۴۰ درصدی و تغییرات دائمی و شدید نرخ ارز، سرمایه‌گذار سردرگم می‌شود و رغبت به سرمایه‌گذاری را از دست می‌دهد. عوامل سیاسی هم بر رفتار سرمایه‌گذاران تأثیرات درخوری دارند. اگر کشوری دچار تنش‌های شدید سیاسی باشد یا در تعامل با دنیا مشکل داشته باشد، طبعاً نمی‌تواند فضای اعتماد لازم برای سرمایه‌گذاری را به وجود بیاورد.

سرمقاله ابتکار تاکید کرده: امروزه یک اقتصاد جهانی حاکم است و دایره فعالیت سرمایه‌گذاران به وسعت کره زمین تعریف می‌ شود. در چنین اقتصادی اگر به سرمایه‌گذاران (یا نیرو‌های صاحب تخصص بالا که به نوعی سرمایه انسانی محسوب می‌شوند) در کشورشان سخت گرفته شود، آنها به سرزمین‌های دیگر می‌روند.

آشتی مشکوک مردم با سینما

آیدین سیارسریع در روزی که عکس و گزارش هایی درباره روز سینما سلام و بدون بلیت در صفحه اول بسیاری از روزنامه ها نقش بسته در طنزانه قانون، گفتگو یک خبرنگار را با مردم جلو سینما ها مجسم کرده:

خبرنگار: چه خبرهایی؟

مسئول (با لبخند): ما از اونایی نیستیم که هی از خودمون تعریف کنیم.

خبرنگار: حالا ناز نکنید دیگه. بگویید.

حق نشر عکس mohsen zarifian shargh newspaper feb1
Image caption کارتون محسن ظریفیان، شرق

مسئول: حمل بر خودستایی نباشد، ولی در شهرهای مختلف ازدحام و هجوم مردم به سینماهای کشور تا الان (همچنان لبخند و نگاهی به کاغذ) عرض شود که... یازده کشته و صدها زخمی‌برجای گذاشته.

خبرنگار ما به گوشه دیگری می‌رود و آقای ایوبی رئیس سازمان سینمایی کشور را پیدا می‌کند. آقای ایوبی با لحنی حماسی می‌گوید: «مردم نشان دادند که سینما را دوست دارند!»

خبرنگار: آقا سلام علیکم. بفرمایید آخرین باری که سینما اومدید کی بود؟

مرد مسن: ۶۰ سال پیش!

خبرنگار: الان مگه چند سالتونه؟

مرد مسن: ۶۵ سال.

خبرنگار: برای دیدن چه فیلمی‌اومده بودید؟

مرد مسن: برای فیلم نبود. مادرم خدابیامرز منو آورده بود سینما دست به آب.

خبرنگار: آقای محترم بفرمایید شما برای چی اینجا ایستادید؟

مرد جوان (با شور و حرارت): ما اینجا ایستاده‌ایم تا به آمریکا بگوییم که ما تا آخر ایستاده‌ایم.

خبرنگار: عجب جمله‌ای.

مرد جوان: مخلصیم.

خبرنگار: خب چه فیلمی‌رو برای دیدن انتخاب کردید؟

مرد جوان: ما فیلم نمی‌بینیم. ما ایستاده‌ایم.

طنزنویس قانون در پایان نوشته:خبرنگار چند لحظه به صورت مرد جوان خیره می‌شود و بعد از مدتی با مشاهده ورود پیرمردها و پیرزنان در وضعیت اغما، زنانِ در آستانه وضع حمل، خانواده بیلبوردی با دوچرخه همراه با حاج خانم و موارد عجیب دیگر به سالن سینما، وضعیت برایش به صورت عادی درمی‌آید و با آقای ایوبی هم‌نظر می‌شود که «مردم سینما را دوست دارند!»

مطالب مرتبط