بررسی روزنامه های صبح تهران؛ یکشنبه ۱۱ اسفند

روزنامه های امروز صبح از نامعلوم بودن سرنوشت مرزبانان ایرانی گروگان گرفته شده در مرز پاکستان خبر داده و همچنین از بلاتکلیفی مردم و دولت در مورد یارانه های نقدی نوشته اند.

حق نشر عکس k
Image caption تیتر و عکس صفحه اول آرمان

بحث پیرامون لزوم نقد مذاکره هسته ای و یا لزوم ساکت ماندن در مورد آن در روزنامه ها بالا گرفته است. نگاه های انتقادی بیشتر متوجه صدا و سیماست که رییس آن به نمایندگان مجلس خبر داده که رسانه ملی قصد ندارد برنامه هایی در نقد توافق های هسته ای پخش کند.

اخبار و گزارش های اوکراین همچنان موضوع مهم خارجی این روزنامه هاست که بیشترشان با لحنی شاد از دخالت نظامیان روسی در ماجرا خبر داده و آن را مقابله باتهاجم غرب دانسته اند.

محمدعلی سبحانی در مقاله ای در آرمان به بررسی رسانه های داخلی و گفتار فعالان سیاسی در تحلیل تحولات اخیر اوکراین پرداخته و نوشته برخی شرایط اوکراین و ریدادهای آن کشور را می‌خواهند در چارچوب خط فکری خودشان تحلیل کنند. اما صرف نظر از اینکه ما می‌پسندیم نمی توان گفت چالش های اوکراین دارای یک عامل هدایت‌کننده غربی است، نباید تمام تحلیل‌هایمان را به این سو هدایت کرد.

نویسنده اضافه کرده: یک رویکرد مشخص در رفتار اکثریت تحلیلگران ایرانی به چشم می‌خورد و آن اینکه همه چیز را یکسویه می‌نگرند و نقش گروه‌های اجتماعی در بررسی تحولات اوکراین برایشان مشهود نیست.

سفیر سابق ایران در اردن در مقاله آرمان تاکید کرده: در اوکراین مردم احساس می کنند نوعی دیکتاتوری حاکم بر کشور است و نفوذ عوامل نظام گذشته از بین نرفته اند، بسیاری از افراد شاخص در نظام کمونیستی پیشین به قدرت بازگشته‌اند و تحت عنوان باندهای مافیایی درکشورهای تازه استقلال یافته از جولان می‌دهند. پس طبیعی است که غرب با توجه به شعارهای لیبرال دموکراتیک خود در این اتفاقات دخالت کند. نمی‌توان حمایت غرب از تحولات اوکراین را تنها عامل مشکلات این کشور در حال حاضر بر شمرد.

چرا توافق ها نقد نشود

مسعود رفیعی‌طالقانی در مقاله ای در شهروند با اشاره به آن چه حمید رسایی نماینده پر سر و صدای عضو جبهه پایداری در مجلس، از نامه‌نگاری نمایندگان با رئیس صداوسیما فاش کرده نوشته: مردم ضربه‌های زیادی از محرمانه نگاه داشتن مطالبی که مربوط به عرصه عمومی است، ‌خورده‌اند. در همین حال رسانه‌ها در ایران به طرزی شگفت‌انگیز از فاش کردن بسیاری از مسائلی که با منافع ملی سروکار دارند، پرهیز می‌کنند زیرا بلادرنگ متهم به القاب مختلف می‌شوند. محرمانه ماندن بسیاری خبرها در سپهر عمومی کشور آفتی است که جامعه سال‌هاست با آن مواجه است.

به نوشته این مقاله: آقای ضرغامی در پاسخ به نامه نمایندگان اظهار داشته که سیاست رسانه ملی درخصوص توافق ژنو، فعلا سیاستی تبیینی است و این رسانه بنا ندارد تا در نقد توافق ژنو کاری انجام دهد در حالی که به نظر می‌رسد این دیدگاهی تمامیت‌خواهانه در مدیریت رسانه‌ای باشد که عنوان ملی دارد.

مقاله شهروند پرسیده: چرا و با چه استدلالی رییس صدا و سیما با استفاده منتقدان توافق ژنو از تریبون صداوسیما مخالفت کرده است.

حسین شریعتمداری هم در یادداشت روز کیهان به انتقاد از رییس سازمان صدا و سیما پرداخته چرا که تضعیف دولت و دستگاه دیپلماسی کشور که در خط‌مقدم مقابله با دشمنان نظام و مردم این مرز و بوم ایستاده‌اند، نه فقط امروزه، بلکه هیچگاه به صلاح کشور نبوده و نخواهد بود، اما بررسی و ارزیابی توافقنامه ژنو تضعیف دولت و به چالش کشیدن سیاست‌ها و اقدامات در حال انجام کشور نیست.

به نظر نماینده ولی فقیه در کیهان: منظور از نقد و بررسی توافقنامه، فراهم آوردن تریبون برای منتقدانی است که با دولت و تیم هسته‌ای کشورمان در حفظ منافع ملی و ضرورت برخورداری ایران اسلامی از دانش و تکنولوژی هسته‌ای اشتراک نظر دارند ولی برای پیشبرد این هدف مشترک راه‌کارهای متفاوتی ارائه می‌دهند.

سرمقاله کیهان نتیجه گرفته: نگرانی احتمالی رئیس متعهد صداوسیما نسبت به حضور حرمت‌شکنان جایی ندارد. حضور منتقدان دلسوز در برنامه نقد و بررسی توافقنامه ژنو، می‌تواند برخی از سوءتفاهم‌های احتمالی را که این روزها در سطح گسترده‌ای در جامعه هست پایان دهد.

مصطفی ابطحی در مقاله ای در قانون نوشته: توافق هسته‌ای یکی از گام‌های بسیار مهم دولت برای گره‌گشایی مشکلات اساسی کشور در حوزه بین‌الملل است. طبیعی است که هم مذاکره‌کنندگان و هم تصمیم‌گیرندگان در چارچوب خطوط ترسیمی راهبردهای نظام جمهوری اسلامی پای میز مذاکره حاضر شده‌اند و به‌عنوان فرزندان انقلاب وظیفه حفظ دستاوردهای هسته‌ای و منافع ملی را دارند.

نویسنده تاکید کرده: هر اقدامی می‌تواند با انتقاد مواجه شود و وظیفه رسانه‌ها هم نقد و انتقاد است. اما بسیار زیبا خواهد بود اگر نمایندگان محترم مجلس، برای حفظ فضای جامعه و برخورد علمی با این وقایع، انتقادهای خود را در کمیسیون‌های تخصصی و حتی به دور از رسانه‌ها و بدون رسانه‌ای کردن به سمع و نظر کارگزاران مذاکرات هسته‌ای، تیم دیپلماسی و دولت برسانند.

معنای اعتماد در مذاکرات هسته ای

حیدر شهیدی در سرمقاله روزنامه ایران نوشته مفهوم «اعتماد»، از منظر اخلاقی مورد توجه قرار می‌گیرد درحالی که در حوزه سیاست خارجی و مناسبات بین‌الملل، نقش اصول اخلاقی بسیار کمرنگ است. سیاست در معنای رایج آن در غرب در واقع کاری به کار اخلاق ندارد و سیاستمداران صرفاً در جست‌و‌جوی منافع و امنیت ملی کشورشان هستند.

سرمقاله ایران بدین جا رسیده که در مذاکرات اخیر هسته‌ای، مقام‌های ایرانی و امریکایی بارها اعلام کرده‌اند که به طرف مقابل اعتماد ندارند. آنان برای اثبات این سخن خود، به اظهارات و مواضع و عملکرد طرف مذاکره در همین ایام اخیر، انگشت گذاشتند تا به افکار عمومی و مردم نشان دهند که در این مذاکرات، خودشان حسن ظن دارند اما طرف مقابل، قابل اعتماد نیست.

مقاله ایران بدان جا رسیده که: مذاکرات هسته‌ای، نباید تحت‌الشعاع رقابت درونی قرار گیرد و مذاکره کنندگان، نباید به عنوان کسانی معرفی شوند که از ماهیت دشمن، درک درستی ندارند یا به آنان اعتماد ناروا کرده‌اند. می‌توان دشمن را دشمن دانست و هیچ اعتمادی هم به آن نداشت اما همچنان بر ضرورت مذاکره و پیگیری منافع ملی از این طریق هم اصرار ورزید.

نیروی بومی مرزبانان مستحکم

تهران امروز در سرمقاله خود نوشته: مرزهای شرقی ایران اولین بار نیست که شاهد اقدامات ایذایی غافلگیرکننده تروریست‌هاست. همین چند ماه پیش بود که در حادثه سراوان ۱۴ نفر از مرزبانان ایرانی به دست گروه تروریستی جیش‌العدل شهید شدند. در آخرین نمونه هم ربوده شدن ۵ سرباز ایرانی بار دیگر نگاه‌ها را به مرزهای شرقی ایران معطوف کرد.

نویسنده در عین حال تاکید کرده استان‌های مرزی ایران از نظر قومی و مذهبی با خارج از مرزهای کشور تشابه فرهنگی دارند. این موضوع سبب شده است که دشمنان ایران از آن سوءاستفاده و در منطقه آشوب و تفرقه فرهنگی ایجاد کنند. ضمن اینکه دیپلماسی ایران تاکنون در رابطه با دولت پاکستان ضعیف بوده است. نمی‌توان انکار کرد که نیروهای القاعده و طالبان در سیستم اطلاعاتی پاکستان نفوذ کرده‌اند. تروریست‌ها از طریق همین افراد دقیق‌ترین اطلاعات را کسب کرده و به راحتی اقدامات تروریستی خود را هدایت می‌کنند.

در ادامه مقاله تهران امروز آمده: مرز‌های ایران با پاکستان همیشه بوی تهدید داده است و این کشور در مقابله با نیروهای تروریستی کمک مهمی نکرده است.از این رو نمی‌توان در رابطه با حل این مشکل به فکر راه‌حل‌های دیپلماتیک معمولی بود و باید تدابیر دیگری اتخاذ کرد. مرزبانی کشور نیازمند تقویت است .

حق نشر عکس j
Image caption طرح صفحه اول قانون

اقتصاد مقاومتی و رابطه با بازار جهانی

مجید انصاری در مقاله ای در شرق به تشریح فرمان رهبر جمهوری اسلامی در مورد اقتصاد مقاومتی پرداخته و نوشته نکته کلیدی اینکه سیاست‌های اقتصاد مقاومتی را نباید به‌هیچ‌وجه به‌معنای حصارکشیدن به دور خود و بی‌توجهی به بازارهای جهانی تفسیر و تحریف کرد.

به نوشته معاون پارلمانی رییس جمهور در این مقاله: نباید تصور شود سیاست‌های اقتصاد مقاومتی موقتی و ناظر به مساله تحریم‌هاست؛ یکی از نگرانی‌ها این بود که مبادا چنین تلقی‌ای در میان جامعه اقتصادی کشور و مسوولانی که باید این سیاست‌ها را عملیاتی کنند - هم متن به‌طور شفاف این را روشن کرده و هم در مقدمه ابلاغیه این موضوع آمده که این سیاست‌ها صرفنظر از مساله تحریم‌ها، سند جامعی برای اقتصاد پایدار کشور است.

مقاله شرق بدین جا رسیده که: مقاوم‌بودن و پایداری اقتصاد از الزامات استقلال کشورهاست؛ ما اگر حوادث اقتصادی یک دهه اخیر و بحران‌های اقتصادی کشورهای شرق آسیا و کشورهای اروپایی را مورد توجه قرار دهیم، مشاهده می‌کنیم که همه کشورها نیازمند اقتصادی مقاوم هستند؛ اقتصادی که با تکانه‌های مختلف متزلزل نشود.

یارانه ها کجاست؟

آرش نصراصفهانی در مقاله ای در شهروند به انتقاد از بلاتکلیفی مسوولان در مورد یارانه نقدی پرداخته و نوشته برای جامعه‌ای که انتظار دارد یک روز بدون اطلاع قبلی، توسط یک تصمیم دولت غافلگیر شود، آینده غیرقابل پیش‌بینی و اضطراب‌آور است. به‌عنوان نمونه در شرایط کنونی، خانواده‌های ایرانی علاوه بر دغدغه تورم ناشی از افزایش قیمت حامل‌های انرژی، باید نگران احتمال حذف نامشان از فهرست دریافت‌کنندگان یارانه نقدی هم باشند. یعنی یک خانواده هر روز انتظار دارد که دولت با قطع بخشی از درآمد‌هایش یا افزایش قیمت‌ها وی را غافلگیر کند.

به نوشته این مقاله این فضای تعلیق و بی‌خبری از تصمیم‌گیری‌های دولت سبب می‌شود تا خانواده ایرانی به جای این‌که به امید فردا زندگی کند، همواره با هراس از آینده و اتفاقی غیرمنتظره روزگار بگذراند. در وضعیتی که جامعه در جریان تصمیم‌گیری‌های کلان نیست و فاقد اطلاعات لازم برای پیش‌بینی آینده خود است، چگونه می‌توان از آن انتظار واکنش منطقی و معقولانه نسبت به تصمیمات ناگهانی داشت؟ لذا این خود دولت‌ها هستند که با محدود دانستن مشارکت مردم به انتخابات و اصرار به تصمیم‌گیری از بالا برای جامعه، زمینه سرگردانی جامعه و بی‌اعتمادی عمومی به خود را فراهم می‌کنند،

مقاله شهروند به این جا می رسد که اعلام تصمیم دولت برای چگونگی اجرای فاز دوم در قالب یک طرح بلندمدت مثلا پنج ساله اگرچه در ابتدا یک شوک خواهد بود اما در بلندمدت به سبب رفع بلاتکلیفی عمومی و پیش‌بینی‌پذیرکردن نسبی آینده برای جامعه، تبعات اجتماعی کمتری برای دولت ایجاد خواهد کرد. اما مهم‌تر از ارایه برنامه بلندمدت، خارج کردن مباحث مربوط به هدفمندی از جلسات خصوصی دولت و مطرح کردن آن در فضای عمومی کشور و ایجاد امکان گفت‌وگوی ملی است.

مصوبه مجلس است ها

محمد حسین روانبخش در ستون طنز مردم سالاری انتقاد مرتضی نبوی از چهره های اصولگرا را نقل کرده که گفته

با توجه به نقدهایی که مسئولان دولت فعلی نسبت به دولت قبلی داشتند، چطور به این نتیجه رسیدند که سبد کالا بدهند اولین سوءاستفاده را آمریکایی‌ها کردند و مدعی شدند مردم ایران گرسنه هستند که در چنین شرایطی سبد دریافت می‌کنند

این سخنان روزی در خبرگزاری فارس منتشر شد که سالگرد تصویب اعطای سبد کالا در مجلس شورای اسلامی است: یکسال پیش‌، هشتم اسفند ۱۳۹۱ «نمایندگان مجلس شورای اسلامی جزئیات طرح تامین کالاهای اساسی برای اقشار آسیب‌پذیر را با ۱۴۳ رای موافق، ۱۳ رای مخالف و ۷ رای ممتنع به تصویب رساندند. بر اساس این ماده واحده، به منظور حفظ امنیت غذایی اقشار آسیب‌پذیر به ویژه خانواده‌های تحت پوشش کمیته امداد امام‌خمینی (ره) و سازمان بهزیستی، دولت موظف است در مقاطع سه ماهه سبدهای کالایی شامل برنج، روغن و گوشت را تامین و از طریق دستگاه‌های مزبور توزیع کند».

نویسنده طنزپرداز مردم سالاری نتیجه گرفته: احمدی‌نژاد آنقدر مصوبات مجلس را اجرا نکرد و آنها را قانونی نمی دانست که مرتضی نبوی هم کلا باورش شده که مصوبات مجلس مهم نیست و دولت خودش هم قانونگذار است و هم مجری! برای همین مصوبه یکسال قبل مجلس را اصلا به حساب نیاورده و گفته « اینکه چطور مسئولان دولت جدید به این نتیجه رسیدند که سبد کالا بدهند جای تعجب دارد» ؛ لطفا یک نفر به برادر نبوی بگوید :باور کن آن مرد که مصوبات مجلس را قانون نمی دانست رفته است.

عید آمده

حق نشر عکس j
Image caption کارتون محمد طحانی، آرمان

مینو قاسمی در مقاله ای در فرهیختگان نوشته از روزهای آغازین ماه اسفند، خیابان‌ها رنگ و بوی دیگری به خودشان می‌گیرند. در خبرها می‌خوانیم که ترافیک مراکز خرید افزایش یافته است، دست‌فروش‌ها در خیابان‌های پرتردد شهر قطار می‌شوند و شهر هم مثل ساکنان آن آماده سال جدید می‌شود. بچه‌ها با شوق و ذوق دست در دست خانواده‌ها به مراکز خرید می‌روند و لباس‌های نو می‌خرند.

به نوشته این مقاله خرید کردن انگار جزء جدایی‌ناپذیر روزهای آخر سال است. انگار آدم‌ها در روزهای آخر اسفند ولعی تمام‌نشدنی برای خرید دارند. آنها مدام خرید می‌کنند و کیسه‌های خریدشان را دور خود می‌چینند و در آخر می‌بینند خیلی از چیزهایی که خریده‌اند هیچ کارایی مهمی برای آنها ندارد و در واقع بود و نبودش هم دارای اهمیت نیست.

مقاله شهروند افزوده:روزهای آخر سال همان روزهایی است که دست‌ها پر می‌شوند از بسته‌های خرید و جیب‌ها خالی از پول. حراج‌های واقعی و غیرواقعی در سطح شهر تمام دلخوشی هاست. خیابان‌هایی که مراکز اصلی خرید را به خود اختصاص داده‌اند از بیشترین حجم رفت و آمد افراد برخوردارند. ماشین‌ها در سرتاسر خیابان بی‌نظم و دوبل پارک کرده‌اند و تمام مغازه‌ها از آدم‌ها پر و خالی می‌شود. گویا سبد خرید مردم کوچک‌تر شده است. هر خانواده چهار، پنج نفره که برای خرید به سطح شهر آمده‌اند نهایتا دو کیسه در دست‌شان دارند. انگار روزگار خریدهای حجیم خیلی وقت است که گذشته.

بازدید هیات پارلمانی از شیرهای آفریقایی

احسان ابراهیمی در طنزانه قانون با تقلید از نوشته ها و استدلال های رسانه های اصولگرا نوشته باز هم ننگ دیگری توسط دولت روحانی بر پیشانی ملت شریف ایران نقش بست. گویا دولت قصد ندارد از مرکب شیطان پیاده شده و دست از این خیانت‌ها بردارد. مدام سازش، مدام نفی توانایی‌های ایران... حالا هم که زیر سوال بردن مجلس. ماجرا از چه قرار است؟ جمعی از نمایندگان محترم مجلس، به عنوان هیات پارلمانی ایران، عازم آفریقای جنوبی شده‌ بودند، ولی به دلیل عدم هماهنگی‌های لازم، پارلمان آفریقا با نمایندگان ایرانی دیدار نکرد.

نویسنده به طعنه نوشته: عزم خود را جزم کردیم که با هجمه به هیکل این پارلمان، هر آنچه لیاقتش را دارند نثارشان کنیم. ولی بعد دیدیم که نه بابا، آن بیچاره‌ها در حال تعیین بودجه سنواتی بوده‌اند و اصلا وقت دیدار نداشته‌اند. اینک سوال مهمی که پیش می‌آید این است که چرا هیات ایرانی اینطوری کرد پس؟ چرا بلند شد رفت آفریقا؟ مقصر کیست؟ این هم شد سوال؟ معلوم است دیگر! مقصر وزیر کار است.

طنزنویس قانون تشریح کرده: چرا وزیر کار پیش از اعزام هیات پارلمانی به آفریقا، هماهنگی‌های لازم را انجام نداده بود؟ دلیلش معلوم است. او قصد داشت این هیات را سر کار بگذارد، تا آمار اشتغال‌زایی دولت را بالا ببرد. یعنی ببینید خیانت تا کجا! دولت حاضر است به خاطر منافع جناحی خودش، وقت نمایندگان مردم را تلف کند.

مطالب مرتبط