محمدرضا لطفی، موسیقیدان و نوازنده صاحب‌نام ایرانی، درگذشت

حق نشر عکس MEHR

محمدرضا لطفی، استاد تار، صبح امروز جمعه، ۱۲ اردیبهشت‌ به دلیل ابتلا به بیماری سرطان در بیمارستان پارس تهران در ۶۸ سالگی در گذشت.

آقای لطفی، در سال ۱۳۲۵ در گرگان زاده شد، تحصیلات عمومی خود را در همان شهر گذراند، در سر آغاز جوانی به تهران آمد و نخست در هنرستان شبانه موسیقی به فراگیری نواختن تار پرداخت. او از استادان خود در هنرستان، علی اکبر شهنازی و حبیب‌آلله صالحی ردیف آقا حسینقلی را آموخت و از سوی دیگر با مبانی موسیقی علمی و نظرات موسیقیدانان نوآور آشنا شد.

بشنوید: گفتگو با مسعود شعاری، نوازنده و آهنگساز درباره محمدرضا لطفی

آقای لطفی سپس از هنرستان شبانه به هنرستان روزانه نیز راه پیدا کرد و در ارکستر صبا که زیر نظر "حسین دهلوی" اداره می‌شد، به عنوان نوازنده تار به کار پرداخت. بعد از آن او با ردیف شناس معروف، عبدالله دوامی آشنا شد و ردیف‌های آوازی و تصنیف‌های قدیمی در حافظه مانده او را فراگرفت.

لطفی از دو استاد سنتی و مدرن: "نورعلی خان برومند" و "محمد تقی مسعودیه" درس گرفت و بعد در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ملی به کار پرداخت و همزمان نزد "سعید هرمزی" سه تار نوازی خود را پیش برد.

آلبوم عکس: محمدرضا لطفی و زندگی با موسیقی

لطفی از سال ۱۳۵۱ در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران، به کار پژوهشی در زمینه موسیقی بومی ایران پرداخت و از سال ۱۳۵۳، به عضویت هیئت علمی دانشکده هنرهای زیبا در آمد و یک دو سالی بعد گروه موسیقی "شیدا" را بنیاد نهاد.

حسین علیزاده و محمدرضا لطفی از بنیانگذاران گروه هنری چاووش در اوایل انقلاب ایران بودند.

او به یاری همین گروه و به یاری خوانندگانی چون محمد رضا شجریان و شهرام ناظری توانست آفریده‌های خود را آن گونه که می‌خواست به اجرا درآورد.

بیشتر بخوانید: نوآوران سنتی؛‌ درباره هنر و سبک محمدرضا لطفی

بنیانگذاری چاووش

لطفی در سال‌های پس از انقلاب با گرد هم آوردن و همکاری شماری از نوازندگان گروه‌های "شیدا" و " عارف" گروه تازه‌ای را با عنوان "چاووش" بنیان نهاد، ولی سرانجام چون بسیاری از موسیقیدانان شرایط تازه کار و زندگی را تاب نیاورد و چند سال بعد در سال ۱۳۶۵ به آمریکا رفت و گروه فرهنگی شیدا را تاسیس کرد و فعالیت هنری اش را در آنجا ادامه داد.

بیشتر بخوانید:‌ از مرکز حفظ و اشاعه موسیقی تا کانون چاووش

آقای لطفی بعد از سالها دوری، دوباره به ایران بازگشت و در مکتب خانه میرزا عبدالله به تدریس علاقه مندان موسیقی و برگزاری کنسرت مشغول شد.

"همیشه در میان"، "درویش خان"، "آب را گل نکنیم"، "گروه‌های سه گانه شیدا"، "سپیده"، "به یاد طاهر زاده"، "چهارگاه"، "بهانه از توست"، "به یاد عارف"، "بال در بال"، "تنها یک خاطره"، "صبح سحر"، "جان جان"، "شور خورشید"، "انتظار"، "رمز عشق"، "خموشانه"، "پرواز عشق"، "گریه بید"، "قافله سالار"، "عشق داند" و "معمای هستی" از جمله آثاری هستند که آقای لطفی با همراهی هنرمندان صاحب نام موسیقی ایرانی تولید کرد.

در سالهای اخیر و به خصوص در سال ۹۲ که تصمیم به اجرای کنسرت در شهرهای مختلف داشت، به او اجازه برگزاری کنسرت در چند شهر ایران از جمله بهبهان و اندیمشک داده نشد.

اظهارات وی درباره ساز کمانچه و برخی وجوه موسیقی سنتی و همچنین سخنانش درباره محمدرضا شجریان نیز در سال ۹۰ واکنش های زیادی به دنبال داشت.

بیشتر بخوانید:‌ اعتراض لطفی به شجریان؛ گفته ها و ناگفته ها

او بر این باور بود که "موسیقی رسمی یا ملی ایرانی" باید در مدارس تدریس شود.

آقای لطفی در سال ۹۲ درباره نگاه مسئولان تلویزیون ایران به موسیقی گفته بود: "مسؤولان ما درگیر مسایل موسیقی نیستند و از موسیقی برای نگه‌ داشتن مردم پای رادیو و تلویزیون استفاده می‌کنند. در رادیو و تلویزیون ترانه داریم اما ملاتی برای خبر و تبلیغ است. بیشتر موسیقی‌های سرگرم‌کننده هستند اما موسیقی جدی در رادیو و تلویزیون پخش نمی‌شود و نیازمند یک بازسازی عمیق در موسیقی هستیم."

به گفته علی مرادخانی، معاون هنری وزیر ارشاد ایران، مراسم تشییع پیکر محمدرضا لطفی روز یکشنبه ۱۴ اردیبهشت ماه ساعت ۹ صبح از تالار وحدت تهران برگزار خواهد شد و روز دوشنبه در زادگاهش گرگان به خاک سپرده می شود.

مطالب مرتبط