BBCPersian.com
  •    راهنما
تاجيکستان
پشتو
عربی
آذری
روسی
اردو
 
به روز شده: 11:05 گرينويچ - دوشنبه 01 مه 2006
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد صفحه بدون عکس
ايرانيان دور از ايران
 

 
 
با توجه به مطرح شدن هر جه بيشتر اخبار مربوط به ايران در رسانه های بين المللی، سرويس جهانی بی بی سی اين هفته را "هفته ايران" اعلام کرده که طی آن به پخش گزارش ها و تحليل هايی در مورد ايران و ديدگاه های ايرانيان می پردازد.

در اين گزارش ها که در داخل و خارج ايران تهيه شده، تلاش بر اين است که تصويری از جنبه های گوناگون زندگی در ايران از زبان خود ايرانيان و همچنين تحليلگران ارائه شود. در اين صفحه نظرات شماری از ايرانيان خارج کشور را درباره "وطن مادری" می خوانيد و نگاهی که آنها به تحولات ايران دارند


رادمن ربيعی: تنش ميان شرق و غرب را حس نمی کنم

"من صرفا برای ادامه تحصيل به اينجا آمدم. وقتی وارد اين کشور شدم خيلی نا اميد بودم. احساس غريبی می کردم و خيلی کم زبان انگليسی می دانستم. مدتی طول کشيد تا به سبک زندگی اينجا عادت کنم.

فضای کانادا خيلی متفاوت بود. جامعه اينجا خيلی فردگراست. در ايران در مدرسه همه با هم رفيق بودند. اما اينجا همه به گروه های مختلف تقسيم شده اند.

ريشه ها
  من تابعيت دوگانه دارم و می توانم بگويم که کانادا وطن دوم من است اما ريشه هايم در ايران است.
 

زبان مانع عمده من بود. بعد از آنکه برای يادگرفتن زبان انگليسی وقت گذاشتم، گروه دوستان خودم را پيدا کردم و اوضاع بهتر شد.

حالا هر روز چندين ساعت را به مطالعه درباره ايران می گذرانم و از ورزش، سياست، فرهنگ و چيزهای ديگر آن باخبر می شوم.

در خانه با خانواده ام فارسی صحبت می کنم و غذاهای ايرانی می خورم. خانواده ام اصرار داشتند که نبايد بخاطر مهاجرت هويت خودم را از دست بدهم.

من تنش ميان شرق و غرب را حس نمی کنم. تاحدی ملی گرا هستم و فکر می کنم که تنش ميان ايران و غرب ناشی از عدم آگاهی است.

هر وقت کسی از من درباره ايران چيزی می پرسد با کمال ميل به او جواب می دهم و از حرف زدن در باره ايران لذت می برم.

در اخبار تنها جنبه منفی قضايا را می بينيد. آنها اعتراض ايرانيها را در برابر سفارتخانه های غربی نشان می دهند در حاليکه در آن تظاهرات تنها 200 نفر حضور داشته اند.

من خودم را بصورت سفيری می بينم که امکان آن را دارم که بتوانم اين وضع را عوض کنم.

حالا من تابعيت دوگانه دارم و می توانم بگويم که کانادا وطن دوم من است اما ريشه هايم در ايران است.

ديدن يک رئيس جمهور محافظه کار در ايران تکان دهنده بود. اما او بخاطر وعده عدالت گستری و زندگی بهتر برای طبقات متوسط و پائين روی کار آمد.

او اين نکته را هم روشن کرد که حاضر به سازش در مورد مساله هسته ای نيست.

بعنوان يک ايرانی خودم را نسبت به کشور زادگاهم مسئول می دانم و معتقدم که ايران آينده روشنی دارد.

معتقدم که نسل من ايران را وارد يک دوران پيشرفت و رفاه خواهد کرد. ما می توانيم اوضاع فرهنگ، اقتصاد، جامعه و سياست را بهتر کنيم.

اما من با دخالت خارجی مخالفم. ملت ايران ملت مسئولی است و بايد با اتحاد خود مساله موجود را حل کند.

دلم می خواهد که در يک مقطع به ايران برگردم چون ترجيح می دهم در کشور خودم زندگی کنم و سهم خود را در ساختن يک ايران قدرتمند، مستقل و آزاد ايفا کنم.

می خواهم تجربه ای را که در کانادا بدست آورده ام صرف رسيدن به اين هدف کنم.


داريوش دادگر: ايران بايد به يک دموکراسی مدرن تبديل شود

من ايران را سال 1975 برای تحصيلات عاليه ترک کردم. بعد از انقلاب و با شروع جنگ با عراق تصميم گرفتم که برنگردم. در عوض در بلفاست درس خواندم و سرانجام به آمريکا آمدم.

پدرم اهل مرکز ايران است. يادم می آيد وقتی بچه بودم به همراه او تمام ايران را گشتيم تا دريابيم در خارج از تهران که شهر متفاوت و بزرگی است، مردم چگونه فکر می کنند.

من ايرانی ام
 هنوز خود را 100 درصد ايرانی می دانم. ممکن است تابعيت اروپا يا آمريکا را داشته باشم اما اهل آن کشورها نيستم و مطمئنم قيافه ام مثل ايرلندی ها نيست من ايرانی هستم و به ايرانی بودن خود افتخار می کنم.
 

مردم خيلی مذهبی هستند. بسيار با تقوا و اهل خانواده و مهمان نوازند. آنها از دولت اسلامی که دارند خوش شان می آيد.

ايران کشوری باستانی است اما تا زمان انقلاب واقعا دموکراسی نبود. نمی شود دموکراسی را با جنگ به يک کشور تزريق کرد. سالها طول می کشد تا حداقلی از يک ساختار دموکراتيک پابگيرد.

خانواده های ايرانی هم مستبد هستند. بچه ها بيشتر از بچه های آمريکايی به پدر و مادرشان احترام می گذارند. وضع با ارزشهای دموکراتيک غرب فرق دارد.

من بعنوان يک ايرانی غير مذهبی فکر می کنم که ايران بايد متحول شود و سرانجام به يک دموکراسی مدرن تبديل گردد.

من در هر کشوری که زندگی می کنم احساس می کنم که ايرانی ام. اما خوشم نمی آيد که اين را به من بگويند. چرا دو فرهنگ متفاوت نمی توانند کنار هم بنشينند و از جايگاه برابر با هم حرف بزنند؟

اميدوارم وقتی بازنشسته می شوم بتوانم نيمی از وقتم را در ايران و نيم ديگر را در آمريکا و کانادا بگذرانم.

هنوز خود را 100 درصد ايرانی می دانم. ممکن است تابعيت اروپا يا آمريکا را داشته باشم اما اهل آن کشورها نيستم و مطمئنم قيافه ام مثل ايرلندی ها نيست! من ايرانی هستم و به ايرانی بودن خود افتخار می کنم.

بچه هايم می گويد ايرانی هستند و حتی کمی هم فارسی حرف می زنند اما به هر حال نسل دومی هستند و فکر می کنم درصد کمی از نسل دومی ها برای هميشه به ايران برگردند چون در آنجا در زمينه رعايت حقوق بشر ضعف وجود دارد.

آنها دوبار ايران را ديده اند. فکر می کنم چون نتوانستند با افرادی هم سن و سال خودشان به گردش بروند و با آنها مراوده داشته باشند کاملا از سفر به ايران لذت نبردند.

خبرهايی که می رسد حال عجيبی دارد. نمی خواهم ايران سلاح اتمی داشته باشد. هرچند که فکر می کنم حق داشتن فن آوری هسته ای برای توليد برق را داريم.

آقای احمدی نژاد را هم مورد سئوال قرار می دهم. فکر می کنم آقای خاتمی رهبر بزرگی بود و داشت به ما ياد می داد که بتوانيم دمکرات باشيم. اما متاسفانه اوضاع عليه او و آمريکا برگشت.

اميدوارم در آمريکا نظرهای ميانه روانه در مورد ايران زياد شود. هرچه باشد بيش از هر کشور ديگری روی ايران فشار می آيد که به سوی دموکراسی برود.


سروش خاوری: از اينکه نمی توانم در زادگاهم زندگی کنم غمگين ام

اعضای خانواده من در زمان انقلاب از ايران فرار کردند. آنها بهايی هستند و بهائيان در ايران بشدت بخاطر عقايدشان با رنج و آزار مواجه می شوند.

وقتی از ايران رفتيم، من شش ماهه بودم.

بنيادگرايان اسلامی بهائيان را تهديدی نسبت به اسلام به شمار می آوردند چون بهائيت داشت پرطرفدار می شد. بهائيان را از بسياری از حقوق شان محروم کردند.

دين و فرهنگ ملی
 پدر و مادرم روح فرهنگ ايرانی را در من دميده اند اما اين فرهنگ با عبور از فرهنگ بهايی به من رسيده است. والدينم فکر می کنند که دين شان مهمتر از مليت شان است.
 

اقوام والدين من بعد از سن بخصوصی ديگر حق ادامه تحصيل نداشتند. به پدرم که پزشک بود، در بيمارستان گفتند که بايد مذهبش را انکار کند تا بتواند به کارش ادامه بدهد. اما او حاضر نشد چنين کاری بکند.

اين طور شد که پدر و مادرم فرار کردند. آنها دو موتورسوار اجير کردند که آنها را از مرز عبور دهد و به پاکستان ببرد. پدرم مرا که هنوز نوزاد بودم در آغوش گرفته بود و مادرم هم خواهرم را نگه داشته بود.

آنها فقط يک ساک کوچک باخود برداشتند و هرچيز ديگری را که داشتند در ايران گذاشتند.

پس از آنکه از مرز گذشتند، سفر درازی را آغاز کردند و سرانجام به بريتانيا رسيدند. خوشبختانه پدربزرگ و مادربزرگم در اين کشور زندگی می کردند و وضع شان هم بد نبود. بنا بر اين پول کافی داشتند تا بتوانند خرج ما را هم بدهند.

اما آنها هم خيلی چيزها را در ايران گذاشته بودند و رفته بودند. مادربزرگم در تهران انبار بزرگی داشت که حالا - شوخی زمانه را ببين - به يک مدرسه اسلامی تبديل شده است.

وقتی کوچک بودم به پيشينه ايرانی ام چندان اهميتی نمی دادم. من هم يکی بودم مثل بقيه. اما حالا که بزرگتر شده ام از اينکه نمی توانم زيستن در زادگاهم را تجربه کنم غمگينم.

چند بار وسوسه شده ام که به ايران برگردم. پارسال فکر کرده بودم کوله پشتی بردارم و بروم و دور و اطراف کشورم را بگردم. اما مادرم می ترسيد مرا به زور به سربازی ببرند.

پدر و مادرم روح فرهنگ ايرانی را در من دميده اند اما اين فرهنگ با عبور از فرهنگ بهايی به من رسيده است. والدينم فکر می کنند که دين شان مهمتر از مليت شان است.

اگرچه اخبار ايران را با علاقه کمی بيشتری می خوانم، دوستانم نظرم را درباره اين کشور نمی پرسند.

بيشتر دوستانم اسکاتلندی هستند و مرا نمونه يک ايرانی نمی بينند. چون من هم با آنها بزرگ شده ام.

تا پيش از انتخابات سال پيش خيلی از اقوام و دوستان مان فکر می کردند که اوضاع ايران دارد بهتر می شد. بهايی های بيشتری برای ديدار خانواده و دوستان به ايران می رفتند. اما بعد از انتخابات انگار اوضاع به عقب برگشته است.

دلم می خواهد ايران کشور آزادی باشد. دلم می خواهد مردم اسير مذهب نباشند و درصحنه جهانی جايی داشته باشند.

خيلی حيف است که وقتی مردم به ايران فکر می کنند تنها خانمهای چادری را در نظر مجسم می کنند. آنها فقط تصاوير خشونتبار شلاق خوردن مردم را در نظر می آورند.

فرهنگ ايران فرهنگ زيبايی است و چيزهای زيادی به جهان هديه کرده است. اميدوارم اين کشور برای جوانان آزادشود و ثبات اقتصادی بيشتری پيدا کند.

 
 
تسهيلات هسته ای ايرانهفته ايران در بی بی سی
مناقشه اتمی ايران و سردرگمی کشورهای عرب همسايه
 
 
کارگران ايرانیروزجهانی کارگر
روابط کارگران و دولت ايران 'انسانی تر' می شود؟
 
 
عکس از سايت شرکت ملی نفت ايرانجنبش کارگری در ايران
بخش دوم: سنديکاها و اتحاديه ها
 
 
اخبار روز
 
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد صفحه بدون عکس
 
 
   
 
BBC Copyright Logo بالا ^^
 
  صفحه نخست|جهان|ايران |افغانستان |تاجيکستان |ورزش |دانش و فن |اقتصاد و بازرگانی |فرهنگ و هنر |ویدیو
روز هفتم |نگاه ژرف |صدای شما |آموزش انگليسی
 
  BBC News >>|BBC Sport >>|BBC Weather >>|BBC World Service >>|BBC Languages >>
 
  راهنما | تماس با ما | اخبار و اطلاعات به زبانهای ديگر | نحوه استفاده از اطلاعات شخصی کاربران