بی توجهی 'کشنده' مردان به چاقی

چاقی مفرط
Image caption مردان چاق "سیب شکل" هستند که بسیار خطرناکتر از زنان چاق است که "گلابی شکل" هستند

پیتر بیکر مدیر عامل "سازمان بهداشت مردان" می گوید مردان زیادی از خطرات چاقی برای سلامت خود آگاه نیستند.

او می گوید سازمان بهداشت ملی بریتانیا با بی توجهی به حل این مسئله، در دراز مدت مشکلات و هزینه های بیشتری برای خود ایجاد می کند.

زنان برای لاغر شدن زیر فشارهای فرهنگی زیادی قرار دارند. آنها شاید کمتر نگران تبعات جسمی چاقی باشند، اما قطعا درک خوبی از عوامل موثر در افزایش وزن دارند.

اما بنظر می رسد که مردان آنقدر که باید متوجه وزن خود نیستند. سازمان های بهداشتی نیز به این موضوع توجهی ندارند.

مردان بسیار بیشتر از زنان از چاقی و یا چاقی مفرط رنج می برند (66 درصد از مردان در مقایسه با 57 درصد از زنان).

مردان بسیار بیشتر از زنان در جوانی می میرند. در انگلستان و ویلز، 22 درصد از مردان و 13 درصد از زنان پیش از 64 سالگی می میرند.

چاقی و چاقی مفرط یکی از عوامل اصلی بالا بردن میزان مرگ مردان است.

دو سوم مردان، چاق و یا چاق مفرط هستند. میزان چاقی مفرط آنها تا سال 2050 احتمالا به 60 درصد افزایش می یابد.

مردان چاق "سیب شکل" و زنان چاق "گلابی شکل" هستند.

به دلایل پیچیده فیزیکی و بیولوژیکی، این چاقی اضافه در بخش میانی بدن بسیار بیشتر از بخش تحتانی خطرناک است.

دیدگاه مردان این است که چاقی "مشکل زنان" است.

این موضوعی فرهنگی است. زنان در مقایسه با مردان فشارهای بیشتری برای تصویر بدنشان تجربه می کنند. البته این به تدریج مردان جوان را هم تحت تاثیر قرار داده است.

اما در مجموع بنظر می رسد که مردان کمتر متوجه ارتباط بین اضافه وزن و سلامتی نامطلوب هستند.

چاقی خطر بیماری قلبی و سکته مغزی را که دو عامل اصلی مرگ مردان است افزایش می دهد.

اضافه وزن همچنین خطر بسیاری از بیماری های مختلف سرطانی را نیز تشدید می کند.

مردان در مقایسه با زنان 70 درصد بیشتر احتمال دارد که از سرطانهایی که هر دو جنس می گیرند بمیرند.

این تنها بحث انتخاب بین همبرگر و سالاد نیست. مشکل بسیار عمیق تر از رژیم غذایی است.

تحرک جسمی اهمیت زیادی دارد. احتمال مرگ زودرس مردانی که فعالیت جسمی دارند 20 تا 30 درصد کمتر است. احتمال ابتلای این گروه از مردان به بیماری های مهم نیز گاه تا 50 درصد کاهش می یابد.

مردان بیش از زنان ورزش می کنند، اما وقتی به سن 30 و بالاتر می رسند، تحرکشان ناگهان افت می کند.

بسیاری از آنها فکر می کنند که استقامتشان دیگر مانند دورانی که جوانتر بودند نیست و یا نگران می شوند در حین ورزش زخمی شوند. آنها به جای آنکه سبک بازی های قدیمی خود مثل فوتبال و یا راگبی را تغییر دهند، به کلی دست از ورزش می کشیدند.

راههای دیگری هم برای بهره مند شدن از ورزش هست. یک مطالعه انجام شده در هلند نشان می دهد کسانیکه با دوچرخه سر کار می روند کمتر مریض می شوند.

ما باید به آنها یاد بدهیم که به جز فوتبال و راگبی که در 20 سالگی بازی می کردند، ورزش های دیگری هم هست.

نتیجه دیدگاه جامعه و مردان نسبت به چاقی مردان این است که خدماتی که برای مقابله با این مسئله نیز ارائه می شود رهیافت مناسب و "دوستانه ای" نیست.

ما به سرعت نیاز به رویکردهایی داریم که مردان را جذب خود کند و سطح فعالیت جسمی آنها را به هر نحوی افزایش دهد.

سازمان بهداشت ملی بریتانیا با بی توجهی به این مسئله مشکلات خود را بیشتر می کند. این مردان در آینده نیاز به معالجات پرهزینه ای برای بیماری های آینده خود خواهند داشت.

و تا پیش از آن موقع هم آنها بیش از مردانی که فعالیت جسمی دارند، بدلیل بیماری سر کار نمی روند و مریضی نیز برای خانواده ها کسالت و اضطراب به همراه دارد.

مطالب مرتبط