اروپا برای بیش از ۴۱ هزار سال محل سکونت انسان مدرن بوده است

دندان ها
Image caption قدمت این دندان ها بیش از ۴۱ هزار سال رقم زده می شود

باستان شناسان تا پیش از این با استناد به ابزارهای سنگی حدس می زدند که انسان مدرن بیش از ۴۰ هزار سال در اروپا زندگی کرده است.

اکنون آنها توانسته اند این موضوع را با استناد به بقایای انسانی کشف شده در اروپا تایید کنند. نتایج این مطالعه در نشریه نیچر چاپ شده است.

این بقایا شامل دندان های زرد و کهن و همچنین قطعات آرواره است که در غار کنتس در دوون بریتانیا و همچنین گروتا دل کاوالو در آپولیای ایتالیا پیدا شد.

قدمت این بقایا با تکیه بر تاریخ گذاری دقیق بیش از ۴۱ هزار سال رقم زده می شود و شاید به ۴۵ هزار سال برسد.

این درحالی است که قبلا تصور می شد قدمت این نمونه ها ۳۵ هزار سال باشد.

پروفسور کریس استرینگر یکی از دانشمندان در این مطالعه می گوید: "این فسیل ۲۰ سال قبل تاریخ گذاری شد و قدمت آنها ۳۵ یا ۳۶ هزار سال رقم زده شد اما ما می دانستیم که به چسبی که برای بازسازی آن به کار برده شده بود آلوده شده است بنابراین سوءظن داشتیم که عملا قدمت آن کمتر باشد و حالا همکارانم با استفاده از تازه ترین فناوری تعدادی استخوان که با این نمونه پیدا شده بود را تاریخ گذاری کرده اند و توانستیم نشان دهیم که این نمونه بخشی از آن استخوان ها به قدمت ۴۲ هزار و ۵۰۰ سال بوده است."

دو دندان که متعلق به یک نوزاد است سال ۱۹۶۴ در گروتا دل کاوالو در جنوب ایتالیا پیدا شد.

فک کشف شده در غار کنتس در سال ۱۹۲۷ شناسایی شده بود.

نیک پو صاحب این غار در تورکی بریتانیا می گوید: "ما می دانیم که مردم برای صدها هزار سال به عنوان پناهگاه اینجا زندگی می کردند به خصوص به خاطر موقعیت خوبش که رو به شرق است و از بادهای غالب در منطقه محافظت می شود. حتی امروز هم وقتی خورشید بالا می آید نور طبیعی آن را پر می کند."

نکته ای که علاوه بر قدمت بقایا در این تحقیقات جلب توجه کرده مساله همزمانی سکونت انسان و نئاندرتال ها در این دوره است.

محققان می گویند که این تحقیقات نشان می دهد که انسان و نئاندرتال بیش از آنکه تاکنون تصور می شد در کنار یکدیگر زندگی می کردند.

دکتر تام هیگهام از دانشگاه آکسفورد که تحقیق درباره فسیل های کشف شده در غار کنتس را هدایت کرده است می گوید: "تصور می شد که همزمانی زیادی میان انسان و نئاندرتال ها وجود نداشته است اما نتایج ما، قدمت اولین شواهد انسان در اروپا را بیشتر می کند و در نتیجه پتانسیل کنش و واکنش دو گونه بیشتر می شود."

او تخمین می زند که انسان و نئاندرتال ها از ۳ تا ۵ هزار سال در این منطقه از جهان همزیستی داشته اند.

این دو گونه حدود ۴۰۰ هزار سال قبل از یکدیگر جدا شدند.

حدود یک تا چهار درصد ژن های ما و نئاندرتال ها مشترک است و احتمال داده می شود که آنها در این دوره همزیستی حتی در مواردی تناسل نیز داشته اند.

پروفسور استرینگر در مورد جفتگیری این دو گونه می گوید: "گمانه زنی زیادی در این مورد وجود دارد. ما می دانیم که در دی ان آی من و شما مقدار کمی از دی ان آی نئاندرتال ها وجود دارد بنابراین جفتگیری میان گونه ها وجود داشته است اما تصور عمومی این است که کمی پیشتر در خاورمیانه زمانی که انسان مدرن اولین بار از آفریقا خارج شد روی داده است و وقتی آنها به اروپا رسیدند دیگر زیاد اتفاق نمی افتاده است."

اما شاید مهمتر آنکه پروفسور استرینگر می گوید این دو گونه با هم تماس فرهنگی داشته اند.

محققان می گویند که رفتار نئاندرتال ها پیش از انقراض به تدریج در حال تغییر بود که ممکن است تحت تاثیر انسان بوده باشد.

او در مورد انقراض این گونه می گوید: "انقراض آنها ممکن است تحت تاثیر انسان روی داده باشد و به نظر من احتمالا این طور بوده زیرا تغییرات اقلیمی روی داد و بر سر منابع رقابت ایجاد شد.

کارشناسان می گویند که آب و هوای آن زمان در اروپا بسیار متغیر بود.

در نتیجه جمعیت ها درحال رشد یا برعکس انقباض بودند.

این تغییرات باعث فشار بر هر دو گونه انسان و نئاندرتال ها شد اما به نظر می رسید که انسان آمادگی بیشتر برای تطابق با تغییرات را داشت تا آنها را پشت سر بگذارد.

اما نئاندرتال ها آنقدر خوش شانس نبودند.

مطالب مرتبط