راز دانش: مردمی که هدف دارند بیشتر زندگی می کنند

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

تحقیقاتی که نشان می دهد هدف داشتن در زندگی باعث افزایش طول عمر می شود، مطالعه ای که بعضی از فواید پررنگ شده شراب قرمز را زیر سوال می برد و درگذشت جاسینتو کانویت، دانشمند و پزشک ونزوئلایی، و خالق واکسنی برای جزام خبرهای این هفته راز دانش بود.

هدف داشتن و طول عمر

حق نشر عکس no credit

محققان می گویند که هدف داشتن در زندگی ممکن است بر طول عمرتان بیافزاید صرف نظر از این که چه هدفی را دنبال می کنید.

نتایج مطالعه محققان آمریکایی و کانادایی در این زمینه در نشریه "سایکولوجیکال ساینس" چاپ شده است.

به اعتقاد محققان علت این تاثیر شاید این باشد که این دسته از آدم ها بیشتر به سلامتشان می رسند و بدنی ورزیده تر دارند.

مطالعه به روی هفت هزار نفر در آمریکا که ۲۰ تا ۷۵ سال داشتند انجام شد. در دوره مطالعه سلامت جسمی و روحی افراد ارزیابی شد.

هدف داشتن آنها در زندگی بسته به این که چقدر با این سه جمله موافق بودند ارزیابی شد:

- بعضی آدم ها بی هدف وقت می گذرانند، اما من جزو ای گروه نیستم،

- من صبح را شب می کنم و واقعا به آینده فکر نمی کنم،

- گاهی احساس می کنم هرکاری باید در زندگی می کردم کرده ام.

چهارده سال پس از شروع بررسی ها، محققان دریافتند کسانی که در زندگی هدف داشته اند بیشتر از بقیه زندگی کرده اند، حتی زمانی که سایر عوامل مثل احساسات منفی در نظر گرفته شد.

به علاوه سال های بیشتری که فرد زندگی کرده به سن او یا اینکه بازنشسته شده بود یا نه ربطی نداشت.

به عبارت دیگر به نظر می رسد که هدف داشتن در زندگی صرف نظر از سن، در تمام بزرگسالی اثری خوب داشته باشد.

دکتر پاتریک هیل از دپارتمان روانشناسی در دانشگاه کارلتون در کانادا گفت که هدف داشتن ظاهرا در چند زمینه از ما محافظت می کند.

او گفت که در این مطالعه بر طول عمر تمرکز شده اما سایر مطالعات، نشان دهنده سلامتی بهتر برای این افراد هم هست.

تاکنون تصور می شد که هدف داشتن در زندگی به خصوص باعث حفاظت در سنین پیری می شود اما حالا مطالعه تازه این فایده را به همه بزرگسالان تعمیم داده است.

بنابراین محققان می گویند که جهت دادن به زندگی و داشتن اهداف بلندمدت در تمام عمر چیز خوبی است.

فواید شراب قرمز "بزرگنمایی" شده است

حق نشر عکس PA

هرچند راه علم مطمئن است اما بدون پیچ و تاب نیست و قبل از آنکه به نتایج قطعی برسد دچار تردیدهای زیاد می شود.

تازه ترین مثالش این است که دانشمندان می گویند شراب قرمز ممکن است آنقدرها هم که امید می رفت برای سلامتی خوب نباشد.

آنها با ارزیابی موادی که تصور می شد در شراب وجود دارد و مفید است به این نتیجه رسیده اند.

تیم محققان وضعیت سلامتی تقریبا ۸۰۰ روستانشین اهل چیانتی ایتالیا را بررسی کرد تا معلوم شود آیا عادت آنها به نوشیدن شراب چه تاثیری دارد.

آنها هیچ شاهدی نیافتند که رزوراترول (resveratrol) موجود در شراب مانع بیماری قلبی یا افزایش طول عمر می شود.

کارشناسان می گویند تحقیقات بیشتری برای یافتن یک جواب قاطع لازم است.

از جمله بنیاد قلب بریتانیا درحال انجام مطالعه ای به روی رزوراترول است.

قبلا تحقیقات زیادی انجام شده بود تا معلوم شود چرا موارد بیماری قلبی در فرانسه کم است، درحالی که بسیاری از مردم این کشور غذاهای پرچرب می خورند.

بعضی ها آن را به نوشیدن به اندازه شراب قرمز نسبت می دادند.

مطالعات نشان داده است که مصرف شراب قرمز، شکلات تیره و میوه های هم خانواده تمشک باعث کاهش تورم در بدن می شود و همین باعث شده بود محققان تصور کنند که رزوراترول که ماده مشترک در همه آنهاست عامل این وضع است.

اما پروفسور ریچارد سِمبا از دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز و همکارانش چنین شواهدی نیافتند.

این مطالعه در دو شهر کوچک در تاسکانی بر ۷۸۳ فرد مسن که داوطلب شده بود انجام شد.

اما ارتباطی میان میزان رزوراترول در خون و جلوگیری از بیماری های قلبی و سرطان پیدا نشد.

بنابراین محققان می گویند که حالا باید دنبال مواد مشترک دیگری در شراب، شکلات و تمشک بگردند تا ببینند چه چیزی در آنها هست که به سلامتی بیشتر کمک می کند.

درگذشت سازنده واکسن جزام

حق نشر عکس El Nacional cortesia familia Convit
Image caption خانواده کانویت: او تمام عمرش را صرف خدمت به بشریت کرد

جاسینتو کانویت، دانشمند و پزشک ونزوئلایی، و خالق واکسنی برای بیماری جزام هفته پیش در سن صد سالگی درگذشت.

خانواده کانویت گفت که او تمام زندگی اش را صرف خدمت به بشریت از طریق علم پزشکی کرد.

کانویت همچنین کاشف واکسنی برای یک بیماری پوستی حاره ای موسوم به لیشمانیاس بود.

او جوایز زیادی از جمله مدال افتخار لژیون فرانسه را برده بود و در سال ۱۹۹۸ یکی از نامزدها جایزه نوبل پزشکی بود.

دکتر بری بلوم پزشک بریتانیایی که برای ۱۵ سال با دکتر کانویت کار کرده بود به بی بی سی گفت: "دکتر کانویت آدم خیلی منحصر به فردی بود. او بیش و پیش از هر چیز یک پزشک در بهترین معنی کلمه بود – او بیمارانش را به اسم می شناخت. و بعد از یک عمر کار فکر می کنم که هنوز تک تک بیمارانی که پیشش رفته بودند را به یاد می آورد."

"او برای مقابله با دو بیماری که بیمار را انگشت نما می کرد عطش زیادی داشت. جزام و یک بیماری انگلی به اسم لیشمانیاس. و او زندگی اش را صرف یافتن راه هایی برای بهبود سلامتی مردمی کرد که بخش اعظم جهان از جمله جامعه علمی آنها را فراموش کرده بود."

آقای کانویت در سال های پایانی کارش به روی یافتن معالجه ای برای سرطان کار کرد.

او که در خانواده ای از مهاجران اسپانیایی در کاراکاس متولد شده بود، از لکه ننگی که به بیماران جزامی زده می شد آزرده خاطر بود و در حومه شهر و همچنین نواحی دور افتاده جنگلی با آنها کار می کرد.

کانویت معالجات موجود سل و یک باکتری کشف شده در آرمادیل را برای ساختن یک واکسن تازه به کار گرفت.

اما دانشمندان هنوز برای یافتن یک واکسن کاملا موثر که می تواند جزام را برای همیشه ریشه کن کند تلاش می کنند.

این بیماری که ناشی از یک باکتری است که از طریق سرفه و عطسه منتقل می شود اگر معالجه نشود می تواند باعث آسیب دیدن دایمی پوست، اعصاب، بازو، پا و چشم شود.

شیوع این بیماری در سال های اخیر در جهان بسیار محدود بوده است.

سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۰ به هدفش یعنی کاهش جزام به کمتر از یک مورد در هر ده هزار نفر دست یافت.

مطالب مرتبط