ورزش جهان در سال ۲۰۱۶؛ از درخشش فلپس و بولت تا معجزه لستر و ایسلند

حق نشر عکس Getty Images

سال ۲۰۱۶ با برگزاری دو تورنمنت بزرگ (المپیک و جام ملت‌های اروپا) از سال‌های پر جنب‌و‌جوش ورزش جهان بود. سالی که هم شاهد درخشش ستاره‌های بزرگ بود و هم خودنمایی پدیده‌های گمنام. مطلب زیر نگاهی دارد به هشت چهره (تیمی و انفرادی) ورزش جهان در سال ۲۰۱۶ میلادی.

تیم ملی فوتبال ایسلند

حق نشر عکس PA

پرتغال قهرمان یورو ۲۰۱۶ شد اما پدیده این مسابقات بدون شک ایسلند بود. ایسلند با حدود ۳۳۰ هزار نفر جمعیت، کم جمعیت‌ترین کشوری است که تا به حال به جام ملت‌های اروپا راه یافته؛ بدون حتی یک باشگاه حرفه‌ای. ایسلند در آن مسابقات از گروه خود صعود کرد تا در یک‌هشتم نهایی به مصاف انگلستان برود که گران‌ترین لیگ فوتبال جهان را دارد.

اما معجزه ایسلند در شهر نیس فرانسه رقم خورد تا کشوری که فوتبال مدرن در آن شکل گرفت از یورو حذف شود و گری لینه‌کر، کاپیتان پیشین تیم ملی انگلستان در توییتر بنویسد: "بدترین شکست تاریخ ما. انگلستان از تیمی باخت که بیشتر آتشفشان دارد تا فوتبالیست حرفه‌ای. آفرین ایسلند."

ایسلند گرچه در یک‎‌چهارم نهایی ۲-۵ به میزبان مسابقات باخت و حذف شد اما عملکرد خارق‎العاده‌ در یورو، تیم ایسلند را نسبت به جمعیت کشورش، به بهترین تیم فوتبال دنیا تبدیل کرد. شور تماشاگران و شیوه ویژه آن‌ها که حالا در نقاط مختلف دنیا تکرار می‌شود هم نیازی به توضیح ندارد.

کریستیانو رونالدو

حق نشر عکس AFP

کریستیانو رونالدو، سال‌های پر افتخار کم نداشته، اما ۲۰۱۶ برای او سال دیگری بود. در رده باشگاهی، رونالدو به همراه رئال مادرید قهرمان لیگ قهرمانان اروپا، معتبرترین رقابت باشگاهی در جهان شد. او با زدن ۱۶ گل در این مسابقات یکی از بهترین رکوردهایش را نیز به جا گذاشت. او به همراه این تیم در آخرین روزهای سال قهرمان جام جهانی باشگاه‌ها نیز شد.

در رده ملی نیز رونالدو، پرتغال را برای اولین بار در تاریخ ۸۲ ساله فوتبالش به قهرمانی در یک تورنمنت مهم رساند. پرتغالی که با ستاره‌های بزرگی مثل اوزه‌بیو، فیگو و دکو دست خالی مانده بود، با کاپیتان رونالدو، قهرمان جام ملت‌های اروپا شد. از نظر انفرادی رونالدو با پیشی گرفتن از رقیب همیشگی‌اش، لیونل مسی، توپ طلا را برد و سالی بی‌نظیر را پشت سر گذاشت.

لستر‌ سیتی

حق نشر عکس Getty Images

سفر لستر سیتی از منطقه سقوط تا قهرمانی در لیگ برتر فوتبال انگلستان را می‌توان یکی از داستان‌های فانتزی فوتبال به حساب آورد. اولین قهرمانی لستر در تاریخ ۱۳۲ ساله‌اش، چیزی شبیه به خواب و رویا بود. در ابتدای فصل گذشته فوتبال انگلستان بنگاه‌های شرط‌بندی احتمال قهرمانی این تیم را یک به پنج هزار می‌دانستند؛ به بیان دیگر احتمال این که کیم کارداشیان رئیس جمهور آمریکا شود یا الویس پریسلی زنده باشد از قهرمانی لستر بیشتر بود.

اما تیمی که فریاد شادی هوادارانش در بازی با نوریچ، زلزله ایجاد کرد، قهرمان فوتبال انگلستان شد تا یکی از عجیب‌ترین داستان‌های تاریخ فوتبال خلق شود. داستانی که البته گفته می‌شود بیشتر در حقایق علمی ریشه دارد تا در افسانه پریان.

لبرون جیمز

حق نشر عکس Reuters

با نمایش مقتدر استفن کری و دیگر بازیکنان گلدن استیت، به نظر می‌رسید که تکلیف قهرمانی "ان بی اِی" از مدت‌ها قبل معلوم شده. در مسابقات فینال کلیوند کاوالیرز ۱-۳ عقب بود که موتور "شاه جیمز" روشن شد. او در بازی‌های پنجم و ششم ۴۱ امتیاز گرفت تا کار به بازی هفتم بکشد.

در بازی هفتم هم جیمز درخشید تا شهر کلیولند صاحب اولین قهرمانی ورزشی‌اش در نیم قرن اخیر شود. کاوالیرز نیز تبدیل به اولین تیم در تاریخ "ان بی اِی" شد که توانسته در حالی که در فینال ۱-۳ عقب افتاده بود، قهرمان شود. جمیز همچنین، با ارزش‌ترین بازیکن فینال‌های "ان بی اِی" شد به تیم "آل استار" راه پیدا کرد و به عنوان برترین چهره ورزشی روی جلد مجله "اسپرت ایلاستریتد" رفت.

اندی ماری

حق نشر عکس Getty Images

سال ۲۰۱۶ را باید بهترین سال زندگی اندی ماری در تنیس به شمار آورد. ماری سال را خوب آغاز کرد اما نه عالی. او فینال دو گرند‌اسلم اول سال را به نواک جوکوویچ باخت، اما پس از آن بود که موتورش روشن شد.

او که سه سال پیش به ۷۷ سال انتظار بریتانیایی‌ها برای قهرمانی در ویمبلدون پایان داده بود، بار دیگر قهرمان این تورنمنت شد. ماری سپس به برزیل رفت و تبدیل به اولین مردی شد که دو مدال طلای انفرادی تنیس المپیک را در کارنامه دارد.

نمایش درخشان ماری در کنار افت جوکوویچ همچنین موجب شد تا او تبدیل به اولین تنیس‌باز بریتانیایی شود که در صدر جدول رده‌بندی انفرادی تنیس جهان قرار می‌گیرد. ماری همچنین برای سومین بار شخصیت سال ورزشی بی‌بی‌سی شد.

مایکل فلپس

حق نشر عکس AFP

اعجبوبه شنای آمریکا تا قبل از المپیک ریو هم پرافتخار‌ترین ورزشکار تاریخ المپیک بود، اما او در برزیل به آب زد تا رکورد دست‌نیافتنی‌اش را دست‌نیافتنی‌تر کند. فلپس در مجموع ۲۸ مدال دارد. او ۲۳ مدال طلای المپیک دارد که بیش از دو برابر نزدیک‌ترین رقیبش (لاریسا لاتینانا، ژیمناست شوروی سابق با ۹ مدال طلا) است.

فلپس همچنین در المپیک ریو رکوردی ۲۰۰۰ ساله را شکست. لئونیداس از رودس در دوران المپیک باستان و ۱۵۲ سال قبل از میلاد مسیح ۱۲ قهرمانی در مسابقات انفرادی المپیک داشت، اما فلپس با قهرمانی در المپیک ریو، توانست سیزدهمین قهرمانی‌اش در مسابقات انفرادی را جشن بگیرد و از دونده یونانی و "خدای المپیک باستان" جلو بزند.

یوسین بولت

حق نشر عکس Getty Images

ویژگی‌های بدنی مایکل فلپس او را تبدیل به شناگری بی‌نظیر کرده اما یوسین بولت با ۱۹۵ سانتیمتر از همان ابتدا هم برای دوی سرعت زیادی بلند به نظر می‌رسید. اما این ویژگی فیزیکی هم مانع این دونده جامائیکایی نشد تا در یک دهه گذشته به کسی اجازه نفس کشیدن در دوی سرعت را ندهد.

او سریع‌ترین مرد جهان است و کمتر کسی است که او را بهترین دونده سرعتی تاریخ این رشته ندارد. بولت در المپیک ریو هم شاهکار دو المپیک قبلی را تکرار کرد تا تبدیل به اولین مردی شود که در سه المپیک در هر سه ماده سرعتی دو (دوی ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴ در ۱۰۰ متر امدادی) قهرمان می‌شود. بولت همچنین ۱۱ مدال طلا و ۲ نقره قهرمانی جهان را نیز در کارنامه دارد.

سیمون بایلز

حق نشر عکس Getty Images

با ۱۴۴ سانتیمتر قد و حدود ۴۵ کیلوگرم وزن، سمیون بایلز را باید موشک جیبی ورزش آمریکا نامید. بایلز فقط ۱۹ سال سن دارد اما از همین حالا بسیاری عقیده دارند که او بهترین ژیمناست تاریخ است. او با کسب ۱۰ مدال طلا در سه سال اخیر، تبدیل به موفق‌ترین زن رقابت‌های جهانی ژیمناستیک شده است.

در المپیک ریو نیز او ۴ مدال طلا (در مجموع چهار اسباب، پرش از خرک، حرکات زمینی و در بخش تیمی به همراه تیم آمریکا) و یک برنز (در بخش چوب موازنه) گرفت تا مجله تایمز با کنار گذاشتن غول‌های آمریکایی، این ژیمناست اهل تگزاس را روی جلد شماره مخصوص المپیک ببرد.