از 'وین رونی جدید' تا کوکائین، مشروب و خودکشی

نوامبر ۲۰۱۳، جرج گرین، بازیکن ۱۷ ساله اورتون در مسابقات زیر ۱۸ سال انگلیس زیر پای سی اوجو از لیورپول تکل زده است حق نشر عکس Getty Images
Image caption نوامبر ۲۰۱۳، جرج گرین، بازیکن ۱۷ ساله اورتون در مسابقات زیر ۱۸ سال انگلیس زیر پای سی اوجو از لیورپول تکل زده است

ماه اوت ۲۰۱۱ جرج گرین ۱۵ ساله در راه لندن برای صحبت با باشگاه تاتنهام بود که تلفن زنگ زد و زندگی او برای همیشه تغییر کرد؛ اورتون موافقت کرده بود که برای این بچه مدرسه‌ای به باشگاه بردفورد سیتی دو میلیون پوند بدهد.

گرین قراردادی دو سال و نیمه امضا کرد و قرار شد ۴۵ هزار پوند در سه قسط ۱۵ هزار پوندی دریافت کند. این می‌توانست آغاز آینده‌ای روشن با لباس آبی‌های لیورپول باشد.

چهار سال بعد او کنار راه‌آهن شهر زادگاهش ایستاده بود و انتظار قطار بعدی را می‌کشید تا زندگی‌اش را تمام کند. الکل و کوکائین رویای گرین برای حضور در لیگ برتر فوتبال انگلیس را نابود کرده بود.

گرین ۲۲ ساله به بی‌بی‌سی گفت: "حسابی بدهکار بودم، با خودم فکر می‌کردم به دلیل مصرف مواد مخدر شریک زندگی‌ام را از دست داده‌ام و نمی‌توانستم راهی برای بازگشت به فوتبال پیدا کنم."

او حالا بازیکن تیم چستر در دسته ششم فوتبال انگلیس است، تیمی که با پیروزی ۰-۴ مقابل "سیتی آو لیورپول" به دور دوم جام حذفی رسیده است. گرین در این مطلب داستان زندگی‌اش را می‌گوید؛ از خیلی زود پول‌دار شدن، افسردگی و خود ‌ویران‌گری تا تلاش برای دوباره ساختن زندگی.

او می‌گوید: "بیماری روانی و اعتیاد، نبرد هر روزه‌ام بود. من با تمام وجود تلاش کردم و اگر بقیه بتوانند از آن یاد بگیرند، خوشحال خواهم شد."

۲۰۰۰ پوند خرج اعتیاد به کوکائین

سال ۲۰۱۵ بود که دیوید آنزورث حقیقت را به صورت گریان گرین ۱۹ ساله کوبید. مدیر تیم زیر ۲۱ سال اورتون گفت باشگاه دیگر به او که با قراردادی دو ساله به صورت قرضی به ترنمر راورز (دسته دوم انگلیس) رفته بود، نیازی ندارد.

گرین به عنوان چهره‌ای جدید وارد گودیسون پارک شد و خیلی زود او را با وین رونی مقایسه کردند؛ ستاره‌ای که در ۱۶ سالگی وارد باشگاه اورتون شده بود.

گرین اما مسیری مخالف رونی را پیمود. او نتوانست به ترکیب اصلی اورتون برسد و پنج هفته از دوران ۴ ساله‌اش در اورتون را در بیمارستانی لندن گذراند تا با اعتیاد و مشکلات روانی‌اش بجنگد.

حق نشر عکس Ossett
Image caption الکل و مواد مخدر حرفه گرین را نابود کرد. او در ۱۹ سالگی و پنج ماه پس از ترک لیورپول به اوست در دسته هشتم پیوست.

او که با ۱۶ سال در تیم زیر ۲۱ ساله‌های اورتون و در کنار راس بارکلی و جان استونز (ملی‌پوش‌های آینده فوتبال انگلیس) بازی می‌کرد، گفت: "اورتون تمام خرجم را می‌داد، فکر کنم هفته‌ای پنج هزار پوند بود. قبل از این که ۱۸ ساله شوم، محال بود من را شب‌ها بیرون از خانه پیدا کنید. به محض این که ۱۸ ساله شدم، انگار دنیای جدیدی پیش چشمم باز شد. مشروب می‌خوردم، مواد مخدر می‌زدم و فوتبال بازی می‌کردم. اولین باری که مواد مخدر مصرف کردم، شبی بود که برای دیدن فوتبال با دوستانم به یک بار رفته بودم و یک نفر به من کوکائین تعارف کرد و زندگی‌ام را تغییر داد."

اوایل کار گرین می‌توانست کارهایش را از کسانی مانند کوین شیدی، مربی تیم جوانان باشگاه پنهان کند، اما وقتی مصرف او به ۳۰ گرم در ماه رسید، اوضاع از کنترل خارج شد.

او گفت: "ماهی دو هزار پوند خرج این کار می‌کردم. یادم هست که یک دوشنبه بود که صبحش تمرین داشتم، اما تا بعد از ظهر از خواب بیدار نشدم. شب قبل از آن برای مشروب و مواد خانه یکی از دوستانم رفته بودم. به نظرم همان موقع بود که زنگ اخطار برای اورتون به صدا درآمد. یادم هست یک شب به یکی از مدیران اورتون زنگ زدم و با گریه گفتم که به کمک احتیاج دارم. کمی بعد از آن فرآیند بازپروری آغاز شد."

نیم میلیون پوند درآمد

گرین به عنوان یک بچه مدرسه‌ای با هفته‌ای ۱۵۰ پوند درآمد به اورتون رفت و درآمدش در این باشگاه لیگ برتری به سالی ۱۱۰ هزار پوند رسید.

او گفت: "یک گردش شبانه خوب؟ من راحت حدود ۱۵۰۰ پوند خرج می‌کردم. برای یک وعده غذا بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ پوند می‌دادم. با خودم می‌گفتم، یک بطری شامپاین بد نیست. بعد یک دختر می‌آمد و کنارم می‌نشست و می‌گفتم، یک بطری شامپاین می‌خوری؟ فکر می‌کردم درآمدی دارم که هیچ وقت تمام نمی‌شود. همه می‌خواستند بدانند من کی هستم و من از زندگی لذت می‌بردم. یک مرسدس بنز کلاس A خریدم و چهار هزار پوند به آن خسارت زدم. وضعیت مضحکی داشتم و عادت کرده بودم همیشه مست رانندگی کنم."

حق نشر عکس Getty Images
Image caption قبل از ۱۸ سالگی و درگیری با مشکلات ناشی از الکل و مواد مخدر گرین (مرکز عکس) با وین رونی مقایسه می‌شد.

زمان رفتن نرسیده بود

گرین پس از ترک اورتون، طی ۱۴ ماه چهار باشگاه عوض کرد. او کمی بعد از اورتون با قراردای دو ساله به اولدهام (در دسته سوم فوتبال انگلیس) ملحق شد. اما فقط ۵ ماه طول کشید که این قرارداد در سال ۲۰۱۵ با توافقی دو طرفه لغو شد.

او گفت: "به دلیل مشروب و مواد بود. دیگر عاشق فوتبال نبودم و تصمیم گرفتم در آینده هرگز فوتبال بازی نکنم."

سقوط آزاد گرین آغاز شده بود. او به دلیل رانندگی در حالت مستی دستگیر شد، هرچه پول داشت خرج مشروب و مواد کرد و دچار افسردگی شد. مدت زیادی طول نکشید که دوباره به فکر فوتبال افتاد.

یک هفته پس از ترک اولدهام او در ازای هر بازی ۸۰ دلار به اوست آلبیون، تیمی در زادگاه‌اش، یورکشایر، ملحق شد. به بیان دیگر گرین در کمتر از هشت ماه از اورتون به دسته هشتم فوتبال انگلیس رسید.

حق نشر عکس Getty Images
Image caption گرین (نفر دوم از چپ) در حال جشن گرفتن پس از گلی که در مارس ۲۰۱۵ با لباس ترنمر راورز به ویمبلدون زد.

همین حول و حوش بود که فکر خودکشی به سر گرین زد: "ترک اورتون ضربه سختی به من زد. کنار راه‌آهن ایستادم و منتظر رسیدن قطار شدم. خوب یادم است که ساعت هشت یا نه شب بود. یادداشتی ننوشته بودم. این نتیجه فشار همه چیز زندگیم بود. مواد، الکل، سلامت روان، ناکامی در فوتبال و بی‌پولی. بعد بلندگوی ایستگاه گفت که قطار بعدی تاخیر دارد. با خودم گفتم این نشانه‌ای است که هنوز زمان رفتن من نرسیده. اشک از چشمانم سرازیر شد و از ایستگاه بیرون زدم."

مشکلات روانی گرین ادامه داشت. او اوایل ۲۰۱۷ و پس از این که به طور قرضی از برنلی به سالفورد سیتی پیوست، اوردوز کرد: "رفتم سر قفسه قرص‌ها و هرچه داخلش بود را خوردم. می‌خواستم بمیرم."

گری نویل، مدافع سابق منچستر یونایتد و یکی از مالکان سالفورد سیتی به گرین پیشنهاد کمک داد: "مرا به خانه‌اش دعوت کرد. قبل از آن به دلیل قرص‌های زیادی که خورد بودم، در بیمارستان بستری بودم. حدود یک ساعت در مورد فوتبال و کمک‌هایی که سالفورد می‌توانست به من بکند، حرف زدیم."

پنج ماه پاک و انتظار برای یک بچه

او حالا همراه دختر دو ساله‌اش دیزی و نامزدش چارلی زندگی می‌کند و منتظر است فرزند بعدی‌اش در ماه اوت به دنیا بیاید.

دیگر از زرق و برق دوران اورتون خبری نیست. حالا به جای مرسدس بنز سوار ریو می‌شود. نمی‌توان از تاثیر پول گذشت اما او هیچ‌کس را غیر از خودش ملامت نمی‌کند.

حق نشر عکس George Green
Image caption گرین در کنار نامزدش چارلی و دختر دوساله‌اش دیزی، زندگی‌اش را می‌سازد

گرین در ماه مارس یکبار دیگر لغزید اما می‌گوید از آن زمان تا به حال لب به مواد و مشروب نزده و در جلسه‌های ترک الکل و کوکائین شرکت می‌کند.

بدون فوتبال زنده نمی‌ماندم

زمانی که این مصاحبه انجام شد، گرین یک چالش دیگر پیش رو داشت. دو ماه از قراردادش با چستر گذشته اما او هنوز به دلیل جراحی کمر نتوانسته برای تیم بازی کند.

او افسرده و بی‌انگیزه بود و سرش را با حضور در بازی‌های خانگی چستر و امضا دادن و عکس گرفتن با هواداران گرم می‌کرد.

حق نشر عکس ChesterFC
Image caption گرین به دلیل مصدومیت کمر هنوز نتوانسته برای باشگاه جدیدش، چستر بازی کند.

گرین امیدوار است با بیان سرگذشتش به افزایش آگاهی نسبت به بیماری‌های روانی و حل شدن معضل اعتیاد کمک کند.

او گفت: "فوتبال تنها چیزی است که در آن خوب هستم. بدون فوتبال مرده بودم. فکر می‌کردم اگر در مورد مشکلاتم حرف بزنم، فوتبالم تمام می‌شود. بعد با خودم گفتم چه اشکالی دارد یک بار هم که شده در زندگی‌ام صادق باشم و مشکلاتم را بگویم. اگر این حرف‌ها به یک نفر هم کمک کند، راضی هستم. من خوشحال‌تر و سالم‌تر شده‌ام و نسبت به قبل دید مثبت‌تری پیدا کرده‌ام."