ارغوان خوب شروع کرد

من همیشه تمام سال را با شور و شوق در انتظار این دو هفته‌ای هستم که مسابقات تنیس در ویمبلدون جریان دارد، چون هم فال است و هم تماشا. هم کار می‌کنم و هم از هوای خوب (گاهی اوقات) و تنیس زیبا لذت می‌برم. در واقع این دو هفته از لحاظ کاری با پنجاه هفته دیگر سال فرق دارد. امسال هم به همین خیال بودم.

اما باید اعتراف کنم که برای من و یکی دوتا خبرنگار دیگر ایرانی که در ویمبلدون هستیم، این روزها گزارش دادن، مصاحبه کردن و نوشتن در باره تنیس کار راحتی نیست. وقایع بعد از انتخابات و ناآرامی‌های ایران در اینجا هم حضور سنگینی دارد و ما تمام مدت یک چشم و یک گوشمان به تلویزیون و رادیو و وبسایت‌ها است تا ببینیم در ایران چه می‌گذرد. واقعا کار مشکلی است چون ما همه بالاخره ایرانی هستیم و وقتی می‌بینیم که هموطنان ما به هر علتی کشته می‌شوند، دلمان به درد می‌آید. در ضمن کاری هم از دست ما بر نمی‌آید و از لحاظ حرفه‌ای هم درست نیست که اظهار نظر کنیم. پس فقط می‌توانیم دعا کنیم که حق به حقدار برسد.

بعد از این درد دل برویم سر کار اصلی‌مان. دیروز بعد از این که من مطلبم را نوشتم و برای سایت فرستادم، ارغوان رضائی بازیکن ایرانی فرانسوی در اولین مسابقه خود به راحتی از سد آیومی موریتا بازیکن ژاپنی گذشت. ارغوان در این مسابقه حضور پر قدرتی داشت و با این که در رده بندی جهانی وضعیتش چندان بهتر از موریتا نیست (ارغوان نفر پنجاهم و موریتا نفر شصت و ششم است) خیلی به آسانی بازی را برد. امسال ارغوان در جام آزاد فرانسه به مرحله یک چهارم نهائی رسید و در آنجا به دینارا سفینا قهرمان جهان باخت. قبل از آن هم در تورنمنت استراسبورگ قهرمان شد که هم اولین مقام قهرمانی‌اش در تور زنان بود و هم این که اولین فرانسوی‌ای بود که در آن تورنمنت که در خاک فرانسه است پیروز می‌شود. یعنی امسال وضع ارغوان خوب است. اما دو سال پیش هم همینطور بود. ارغوان در تورنمنت استانبول ماریا شاراپووا و ونوس ویلیامز را شکست داده بود و در جام آزاد فرانسه هم به مرحله چهارم رسیده بود اما در ویمبلدون خیلی زود حذف شد. امیدوارم امسال دست‌کم تا دور چهارم برسد. امسال که رافائل نادال به سبب آسیب دیدگی هر دو زانو در ویمبلدون نیست و فدرر هم به اندازه کافی در اینجا قهرمان شده، خدا کند که این اندی ماری اسکاتلندی به جائی برسد که این ملت بریتانیا هم خوشحال شود و خیال ما هم راحت. اینها هر سال همین بساط را دارند. یک چند سالی دنبال تیم هنمن بودند و پدرش را درآوردند اما آن بیچاره از نیمه نهائی بالاتر نرفت. حالا یقه اندی ماری را گرفته‌اند. البته از حق نباید گذشت که بازی ماری با هنمن قابل مقایسه نیست و احتمال اینکه به جائی برسد خیلی بیشتر است، بخصوص امسال که در تورنمنت کوئینز کلاب که آنهم روی چمن است قهرمان شده و ظاهرا آماده است. اما اشکال اصلی این بازیکنان فشار توقعات و انتظارات مردم و رسانه‌ها است که نمی‌گذارد با خیال راحت بازی کنند. نشانه واضحش هم این است که بازیکنان بریتانیائی در خارج از این کشور که انتظاری از ایشان نمی‌رود خیلی بهتر و راحت‌تر بازی می‌کنند. هنمن هر تورنمنتی را که برد خارج از کشور بود و ماری هم در خارج بیشتر درخشیده و مثلا در جام آزاد آمریکا به فینال رسیده. اما خوب مردم هم تا حدی حق دارند متوقع باشند. بریتانیائی‌ها ادعا دارند که ورزش تنیس را به جهان معرفی کرده‌اند و میزبان قدیمی‌ترین و معتبرترین تورنمنت دنیا هستند اما دهه‌ها است که قهرمان نداشته‌اند. خدا کند که امسال به آرزویشان برسند. قبل از خداحافظی این را هم بگویم که این بیچاره‌ها دیروز هم خیلی بور شدند چون امسال امیدشان بعد از ماری به لورا تامپسون دختر ۱۵ ساله‌ای بود که پارسال در قسمت نوجوانان اول شده بود. اما لورا از بخت بدش در مسابقه اول به دانیلا هانتیچووا خورد که زمانی نفر پنجم جهان بود و مسابقه‌شان با پیروزی بازیکن اهل اسلوواکی و گریه لورا تامپسون به پایان رسید. انشاالله سال دیگر.