ویمبلدون کمی جان گرفت

جوکووویچ
Image caption 'اشکال کار جوکوویچ این است که باز‌ی‌اش بالا و پائین زیادی دارد'

بعد از هشت روز که تمام مسابقات بغیر ازیکی دو تا از قبل قابل پیش‌بینی بودند، امروز در مرحله یک چهارم نهائی مردان، ویمبلدون کمی جان گرفت. آن هم به خاطر این که بعضی نتایج، اگرچه ناخوشایند ولی برخلاف پیش‌بینی‌ها بودند.

بعد از مدت‌ها یک مسابقه خوب و هیجان‌دار هم دیدیم. هوا هم خوب بود، بارندگی نشد که سقف را ببندند و حمام سونا درست کنند و با این که هوا حسابی گرم بود، مثل دیروز شرجی نبود که شیره بازیکنان و تماشاچیان در آید.

اولین کسی که پیروز از زمین بیرون آمد راجر فدرر بود که البته تعجبی ندارد، با این که تصور می‌رفت که او حداقل در این مسابقه کمی عرق بریزد. حریف فدرر ایوو کارلویچ بازیکن کروات بود که نفر سی و ششم رده بندی جهانی است. او که دو متر و هشت سانتیمتر قد دارد، سرعت سرویسش به دویست و سی کیلومتر در ساعت می‌رسد. تا حالا هم با همین سرویسش همه را برده و به یک چهارم نهائی رسیده بود.

اما اشکال کارلوویچ این است که تنها اسلحه‌اش همین سرویسش است. اگر حریف بتواند توپ را به زمین او برگرداند دیگر کاری از دست کارلوویچ برنمی‌آید و بازی‌اش شبیه می‌شود به مقاله نویسی بنده. با همه این احوال انتظار می‌رفت که اقلا یک ست از فدرر ببرد. اما بازیکنان فوق‌العاده در این شرایط خود را نشان می‌دهند. با اینکه نتایج ست‌های دوم و سوم نسبتا نزدیک بود ( هفت و بر پنج و هفت بر شش) اما در مجموع نفر دوم جهان که قصد دارد امسال برای ششمین بار قهرمان ویمبلدون شود به بازیکن قد دراز کروات فرصت نفس کشیدن هم نداد.

مساله همانطور که فکر می‌کنم قبلا هم گفته‌ام فاصله عمیقی است که بین نفرات اول و دوم رده بندی جهانی با دیگر بازیکنان وجود دارد. رافائل نادال و راجر فدرر در صدر جدول رده بندی برای خودشان عشق می‌کنند، بعد با فاصله نسبتا زیادی نفرات سوم و چهارم یعنی اندی ماری و نوواک جوکوویچ ایستاده‌اند و بعد از آنها با اختلاف بسیار زیاد بقیه دوستان. یعنی نتیجه‌ای که می‌شود گرفت این است که در شرایط عادی، اگر فرض کنیم که همه بازیکن‌ها سالم و آماده باشند، فقط ماری و جوکوویچ ممکن است بتوانند،البته اگر و مگرش زیاد است، در تورنمنت‌های عمده یا گران‌اسلم نادال و فدرر را شکست بدهند.

جوکوویچ امسال این بخت را از دست داد و این همان نتیجه غیرمنتظره‌ای بود که در بالا نوشتم. نفر چهارم رده بندی جهانی از صربستان از کسی شکست خورد که در رده‌بندی 30 پله پائین‌تر از اوست و در 31 سالگی 9 سال مسن‌تر از او و در آستانه بازنشستگی. با اینکه تامی هاس آلمانی دو هفته پیش در فینال مسابقات هاله آلمان که آنهم روی چمن بازی می‌شود جوکوویچ را شکست داده بود اما با بازی‌هائی که بازیکن 22 ساله صرب امسال در ویمبلدون انجام داد و، در حالی که حواس همه به اندی ماری بود، در سکوت و آرامش تمام مسابقات خود را نسبتا به سادگی برد، انتظار این شکست از او نمی‌رفت.

اشکال کار جوکوویچ این است که باز‌ی‌اش بالا و پائین زیادی دارد که برای بازیکنی در سطح او قابل قبول نیست. این تزلزل که تا حدی مربوط به وضعیت بدنی اوست در روحیه‌اش هم تأثیر می‌گذارد و کاملا می‌شود دید که یک روز شاد و سرزنده است و فردایش بقدری دچار افسردگی است که نفسش به زور در می‌آید. از نفر چهارم جهان انتظار می‌رود که بازی‌اش قوام و دوام بیشتری داشته باشد و به قول ایرانی‌ها با یک غوره سردی‌اش نکند و با یک مویز گرمی‌اش. این را هم ناگفته نگذارم که به گفته خبرنگار بخش صرب بی بی سی در ویمبلدون جوکوویچ قبل از مسابقه امروز دعوای سختی با خانواده‌اش که در تمام مسابقات عمده دنبالش هستند کرده بود و به همین جهت روحیه اش خراب بوده. مسئولیت افشای این ماجرای خانوادگی با همکار صرب ماو حالا باید ببینیم هاس روز جمعه در برابر فدرر هم با قدرت امروز بازی می‌کند یا جا می‌زند.

اندی ماری نفر سوم جهان و امید ملت بریتانیا هم حریفی داشت که 7 سال از خودش بزرگتر بود. خوان کارلوس فررو بازیکن 29 ساله اسپانیائی که در سال 2003 قهرمان جام آزاد فرانسه شد و پس از آن هم مدت کوتاهی نفر اول جهان بود. فررو در حال حاضر نفر هفتادم جهان است و با استفاده از وایلد کارت در ویمبلدون شرکت کرد. او دو هفته پیش در مسابقات روی چمن کوئینز کلاب لندن از ماری شکست خورد و امروز هم حرفی برای گفتن نداشت و در سه ست شکست خورد و جل و پلاسش را جمع کرد و رفت و یک ملت که بنده هم در میانشان زندگی می‌کنم را شاد و خوشحال کرد.

و اما آخرین مسابقه یک‌چهارم نهائی که می‌شود گفت اصلا یک طرفه نبود و رقابتی شدید در آن جریان داشت، بین دو نفر بود که تقریبا همسن هستند. لیتون هیوویت از استرالیا و اندی رادیک از آمریکا، هردو قهرمانان پیشین جهان، هیوویت قهرمان ویمبلدون در سال 2002 و رادیک فینالیست این مسابقات در 2004 و 2005 هر دوبار بازنده به فدرر. این دو واقعا عرق هم را درآوردند و به جوانترها یاد دادند که چطوری باید تنیس بازی کرد. بادر نظر گرفتن مسابقه‌های سابق این دو نفر حدس زده می‌شد که این مسابقه پرهیجان باشد، بخصوص هیوویت که برایش فرق نمی‌کند در کجا و در چه مرحله‌ای و برای چه مسابقه می‌دهد. همیشه باغیرت است و تا آخرین نفسش می‌جنگد.

حریف سرویس‌های محکم رادیک همان هیوویت است که مهارت خاصی در بازگرداندن این گلوله ها به زمین حریف دارد و بهمین جهت هردو حریفان خوبی برای هم هستند. امشب هم رادیک ست اول و سوم را برد و هیوویت ست‌های دوم و چهارم را که همه ست‌ها هم بسیار نزدیک بودند و بازی به ست سرنوشت‌ساز پنجم رسید. در این ست بازی تا گیم هشتم بصورت متعادل پیش رفت اما خستگی بر هیوویت زودتر غلبه کرد و سه اشتباه بزرگ در مرحله‌ای از بازی که راه بازگشتی برایش نمی‌گذاشت، پس از سه ساعت و پنجاه دقیقه رادیک را برنده بازی کرد. چقدر حیف که فقط یکی از این دو بازیکن دوست داشتنی می‌توانست برنده شود.

حالا یکی از مسابقات مرحله نیمه‌نهائی روز جمعه بین دو اندی برگزار می‌شود، یک اندی بریتانیائی و یک اندی آمریکائی. حتما یک اندی روز یکشنبه در فینال خواهد بود که جایزه‌اش به احتمال خیلی زیاد فرصت رویاروئی با راجر فدرر است. خدا به داد اندی برسد، عجب جایزه‌ای!