'داوود' با پیروزی بر 'جالوت' قهرمان بوکس سنگین‌وزن شد

Image caption دیوید هی پیش از این عمده موفقیت خود را در یک رده وزنی پایینتر (Cruiserweight) بّه دست آورده بود

هفته ای كه گذشت، در تمام شهر های کوچک و بزرگ ایالت بایرن، از مونیخ گرفته تا اوبراسباخ، اعلان های نبرد بوکس حرفه ای برای تصاحب نشان مخصوص قهرمانی جهان را می شد دید. رقابتی كه در نورنبرگ برگزار شد تا "دیوید هی" از نگاه سازمان دبلیو-بی-آ (WBA) قهرمان جدید جهان لقب بگیرد.

بوکسور ۲۹ ساله بریتانیایی در بیست و چهارمین مسابقه اش، بر نیکولای والوئف مدافع عنوان قهرمانی از روسیه غلبه کرد تا برای دومین بار در تاریخ و ۶ سال پس از بازنشستگی لنوکس لوئیس، کمربند قهرمانی در دسته فوق سنگین، مجددا نصیب انگلستان شود.

والوئف ۱۴۴ کیلوگرم وزن و ۲۱۳ سانتی متر قد دارد. ارتفاعی كه حتی برای بسکتبال هم ایده آل به نظر میرسد. او بلند قامت ترین قهرمان بوکس حرفه ای تاریخ است. نیکولای و حریفانش به اختلاف چشمگیر وزنی و قدی شان عادت کارده اند! او حتی در كلاس اول ابتدایی هم از معلمش بلندتر بود.

در ماه آوریل ۲۰۰۷ وقتی روسلان چاگایف ازبکستانی برای تصاحب همین عنوان مقابلش گارد گرفت، ۴۰ کیلوگرم سبک تر بود و قدش هم ۲۹ سانتیمتر کوتاه تر. مبارزه ای كه دان کینگ، آن را پیکار "داوود با جالوت" نامید. اشاره او به روایتی بود كه جالوت غول پیکر و سراپا مسلح مقابل داود، نوجوانی با چند قلوه سنگ، مغلوب شد!

دان كينگ درست مى گفت. آن جا تنها شكست والوئف (تا قبل از جدال شنبه هفتم نوامبر ۲۰۰۹) به ثبت رسيد، هر چند با راى داوران و با اختلافى اندك زيرا دو داور راى به تساوى دادند و راى داور سوم با اختلاف تنها دو امتياز (۱۱۵-۱۱۳) پيروزى چاگايف را رقم زد.

کرکری های قبل از مسابقه

Image caption اختلاف جثه دو مبارز تنها در خارج از رینگ مشخص بود. این اختلاف باعث شد مبارزه هفتم نوامبر جدال مجدد داوود و جالوت لقب بگیرد

رجز خوانی های فراوانی در تاریخ بوکس حرفه ای به یادگار مانده است. از سانی لیستون تا جو فریزر، محمد علی‌، جورج فورمن و مایک تایسون. اما هیچ کدام از این پیشینیان تاریخ ساز، در کرکری خواندن به گرد پای "دیوید هی" نمی رسند.

چندی قبل او پیراهنی پوشید كه تصویری از خودش در حالی كه سرهای بریده برادران كلیچكو را در دست داشت، روی آن نقش بسته بود!

هفته پیش هم در یك كنفرانس خبری، والوئف را دلقك سیرك نامید و مشت هایش را روی ماسک هیولایی بد ترکیب کوبید. می‌خواست نشان دهد والوئف چنین سیمایی دارد.

رجزخوانی دو بوکسور، نورنبرگ را چنان تحت تاثیر قرار داده بود كه نشریات محلی دست کم برای چند روز، قعر نشینی تیم شهرشان در بوندس لیگا را فراموش کردند.

ضمنا این از خوش اقبالی میشائیل اونینگ سرمربی نورنبرگ بود كه شکست این تیم مقابل ماینز، فقط چند ساعت قبل آغاز نبرد بوکس رقم خورد!

مشتزن بریتانیایی، در گفتگو با روزنامه بیلد، حریف خود را بد قیافه ترین موجود روی زمین دانست. او را "پشمالوی بد بو" خطاب کرد و گفت امیدوارم "لو لو خورخوره قبل از مسابقه، موهای تنش را بتراشد تا بوی بدنش، حالم را روی رینگ به هم نزند!"

این اظهارات حتی کاسه صبر همسر والوئف را لبریز کرد تا بگوید: "تمام خصوصیات ظاهری و جسمانی نیکولای مردانه است. من او را همین طور كه هست می خواهم و عاشقش هستم."

والوئف هم در پاسخی کوتاه به کری های هماوردش گفت: "نمی دانستم دیوید تا این اندازه ابله است. گویا او کار دیگری غیر از مزخرف گفتن بلد نیست!"

الکس زیمین مربی والوئف نیز كه به شدت از نوع رجزخوانی دیوید عصبانی بود، خطاب به خبرنگاران گفت: "بهترین جواب برای این دهان هتاک و بی ادب، هوک راست های ۶۰۰ کیلویی والوئف است. یعنی ۱۲کیسه سیمان!"

گزارش لحظه به لحظه

Image caption دیوید هی بسیار حساب شده عمل کرد و با کمک حربه "سرعت" حریف را مغلوب نمود

۵۲ مبارزه و فقط یک شکست! کارنامه درخشان والوئف كه ۳۴ پیروزی او هم با ضربه فنی بوده است. بوكسوری از سن پترزبورگ كه آثار تولستوی را می‌خواند و برای همسرش شعر می‌سراید.

دیوید هم در کارنامه اش فقط یک شکست در سال ۲۰۰۴ مقابل کارل تامسون ثبت شده بود، اما مسئله اینجاست که عمده موفقیت دیوید هی در یک وزن پایین تر (Cruiserwight) رخ داده بود که او همه مقام های موجود را در اختیار داشت (WBC، WBA، WBO، ،The Ring) و در فوق سنگين وزن او تنها در دو مسابقه (در مجموع ۱۷ راند) شركت كرده بود (مقبل توماش بونين لهستانى در آوريل ۲۰۰۷ و مونته برت آمريكايى در نوامبر ۲۰۰۸).

غول روسی مثل همیشه از روی بالاترین طناب، وارد رینگ می شود. رقیبش برای شبیه سازی، در هفته های اخیر با حریفانی تمرین میکرد كه کفش هایی با پاشنه های ۲۰ سانتیمتری پوشیده بودند! سرود ملی دو کشور نواخته می شود تا در سالنی كه تعداد هواداران نیکولای بیشترند، راس ساعت ۲۳ به وقت محلی مبارزه آغاز شود. راند اول: شروعی کم تحرک و محتاطانه. فقط دست های همدیگر را محک می زنند.

راند دوم: رقص پاهای مشتزن بریتانیایی، امکان هدف گیری دقیق را از بوکسور روس سلب کرده. در ۲۰ ثانیه آخر، تیر هوایی سهمگینی كه كه دیوید شلیک کرد، روی گونه چپ والوئف نشست. راند سوم: بازوی راست دیوید با سرعتی برق آسا باز شد و مشت قدرتمندانه اش روی بینی بزرگ نیکولای فرود آمد. نیکولای غافلگیر شده بود. دو قدم عقب رفت و با حسرت سر تکان داد.

راند چهارم: ایواندر هالیفیلد از نخبگان تاریخ بوکس، تنها راه غلبه بر والوئف را در این می داند كه پیوسته دور او بچرخی. وقتی چنین كاری انجام ‌دهی، موفق به باز كردن گارد آهنین او می شوی. گرچه خودش در زوریخ موفق به شکستن این گارد فلزی نشد. به هر حال، هالیفیلد ۱۱ سال پیرتر، ۴۳ كیلو سبك‌تر و حدود ۳۰ سانتیمتر كوتاه‌تر از نیكلای والوئف بود. دیوید به خوبی عقب نشینی می کند و توصیه های هالیفیلد را بکار می بندد. غول شرقی فقط یکبار توانست او را گوشه رینگ گیر بیاندازد و راه فرار را ببندد. دیوید یک مشت خورد و از مهلکه گریخت.

راند پنجم: دیوید ضمن عقب رفتن های خستگی ناپذیرش، دست ها را انداخته تا انرژی اش را نگه دارد برای راند های بعدی. او تیزبینانه به دستکش های قرمز حریف نگاه می کند و دائما جا خالی می دهد. راند ششم: کندی محسوس والوئف، سر و صدای هوادارانش را هم کاهش داده.

راند هفتم: آن هوک راست های ۶۰۰ کیلویی كه مربی والوئف وعده داده بود، مثل شهاب از بیخ گوش های "دیوید هی" می گذرند و نتیجه ای جز خسته تر کردن والوئف ندارند. راند هشتم: دیوید با تمرکز خیره کننده ای، مشت ها را به سوی سقف سالن پرتاب می کند. مشت هایی كه در راه، به چانه نیکولای والوئف می خورند.

راند نهم: زد و خورد این راند، هیجان انگیزتر از راند های قبلی است. هر دو بی رحمانه همدیگر را کتک می زنند. نتیجه رویارویی شان تا پایان این راند، برابر به نظر می رسد. راند دهم: والوئف میدان داری می کند. صاعقه ها از آسمان روی سر و صورت دیوید فرود می آیند. اما تاکتیک این لندنی ارتدوکس، تغییر ناپذیر است.

راند یازدهم: التهاب بازی فروکش می کند. آن ها تعیین سرنوشت را به راند آخر محول کرده اند. پس نفسی چاق می کنند و آخرین توصیه های مربیان شان را شنیده و نشنیده، به وسط رینگ برمی گردند. راند دوازدهم: مهیج ترین راند مسابقه. دیوید نه در عقب نشینی هایش مرتکب اشتباه می شود و نه در زدن آپرکات مهیب. ۱۰ ثانیه به پایان، او در حین فرار، دست هایش را به نشانه پیروزی بالا می برد.

آرای داوران بسیار نزدیک است. (۱۱۴ برابر)، (۱۱۶ بر ۱۱۲ ) و (۱۱۶ بر ۱۱۲). حالا دیوید هی بریتانیایی قهرمان جهان است. از این به بعد، برادران كلیچكو - ویتالی و ولادیمیر- كه چهار عنوان قهرمانی جهان از نگاه بقیه سازمان ها را بین خودشان تقسیم كرده‌اند، هر دو دنبال مبارزه با او هستند. دیوید پس از پایان مسابقه، در مصاحبه ای كه داخل رینگ انجام داد، از تندروی در رجزخوانی هایش عذر خواهی کرد. والوئف هم با تمجید از سرعت دست های حریف گفت نتیجه مبارزه در راند دوازدهم مشخص شد. من رقابتی برابر را باختم و چون قصد پس گرفتن عنوانم را دارم، مطمئنا خداحافظی نخواهم کرد