راهنمای تیم ملی الجزایر

تیم ملی فوتبال الجزایر
Image caption الجزایر در مسیر راهیابی به جام جهانی و در آخرین مرحله، موفق شد در یک بازی حساس تیم مصر، قهرمان آفریقا، را مغلوب کند

گروه C

برنامه بازی ها

اسلوونی: ۱۳ ژوئن، ۱۲:۳۰ در پلکوان

انگلستان : ۱۸ ژوئن، ۱۹:۳۰ در کیپ تاون

ایالت متحده: ۲۳ ژوئن، ۱۵:۰۰ پرتریا

*ساعت آغاز بازی ها به وقت گرینوپچ است

رده بندی در فیفا: ۲۷

الجزایر اوایل زمستان سال گذشته به رده بیست و ششم رسیده بود. این بهترین جایگاهی است که الجزایر تا به حال به دست آورده است. در حالی‌ که فقط یک سال قبل از آن یکصد و سوم جهان بود که آن هم پابین‌ترین رده‌ای است که الجزایر در تاریخ فوتبال خود در آن قرار گرفته است.

شناسنامه

برای بار سومین است که الجزایر به بازی‌های پایانی جام جهانی‌ فوتبال راه یافته است، آن هم با کنار زدن مصر، رقیب قدیمی و قهرمان آفریقا.

در سال های دهه هشتاد در دو دوره جام جهانی‌ همه را حیرت زده کردند و در سال ۱۹۹۰ قهرمان آفریقا شدند. اما پس از آن و به ویژه در یک دهه گذشته اصلا چشمگیر نبوده‌اند. در رقابت‌های اخیر جام ملتهای آفریقا هم چهارم شدند.

روش بازی الجزایر بیشتر دفاعی است چون در جوخه الجزایری‌ها از بازیکن بزرگ و اعجوبه خبری نیست. در نوک حمله فقط به رفیق سیفی ۳۴ ساله امید دارند تا دروازه حریفان را باز کند.

آنها به "روباه‌های صحرا" معروفند، چون در بهترین نمایش‌های خود تهاجمی و چابک بوده اند، اما قابل پیشینی است که بازی‌های نه چندان دیدنی‌ آنها حوصله همه را سر ببرد.

برای روبا‌های صحرا تا همین جا رسیدن هم یک دستاورد بزرگ بود و انگار که آرزوی دیگری در سر نمی پرورانند. پس بیش از همه به عقب نشستن و حراست از دروازه خود خوهند پرداخت.

راهیابی به جام جهانی‌

پیش از این که در یک بازی حذفی و در زمینی بی‌طرف مصر را از پیش رو بر دارند و به جام جهانی‌ راه پیدا کنند، در رقابت‌های انتخابی در دور دوم و سوم گاهی‌ درخشان بودند، گاهی‌ هم نا‌ امید کننده.

در ۶ بازی خانگی پیروز شدند، و ۳ بار خارج از خانه شکست خوردند اما دست آخر در پایان رقابت‌های انتخابی روبا‌های صحرا با فراعنه در همه چیز به برابری رسیدندتا برای راهیابی‌ به آفریقای جنوبی به سودان بروند و در خارطوم با یکدیگر ملاقات کنند.

Image caption کریم زیانی، بازیکن خط میانی، در کنار بازیکنانی چون رفیق سیفی و نادر بلحاجی از امیدهای الجزایر در این دوره به شمار می‌آید

ستاره تیم

رفیق سیفی (۵۵ بازی ،۱۸ گل)

نوزده بار در بازی های ملی دروازه حریفان را باز کرده است تا ششمین گلزن برتر در تاریخ فوتبال الجزایر باشد. اما مهمترین کار او این بود که در هر دو بازی سرنوشت ساز انتخابی جام جهانی‌ برابر زامبیا دروازه حریف را باز کرد که به راهیابی تیم کشورش به رقابت‌ها کمک بسیاری کرد.

با این که پیش از این در باشگاه‌های بلژیکی و فرانسوی بازی می کرد، اما الان برای باشگاه نه چندان مطرح قطری، ال خور، بازی می‌کند.

دیگر مردان کلیدی

کلیدی‌ترین مردان الجزایر در خط دفاع حضور دارند. نادر بلحاجی که در پورتسموث و مجید بوغره که در گلاسگو رنجرز بازی می کنند، به اضافه عنتر یحیی که با باز کردن دروازه مصر، الجزایر را به جام جهانی‌ رساند، این سه مرد معروف به ستون‌های تیم اند.

با این حال می‌توان به کریم زیانی نیز بازیکن میانی که تمایل هجومی دارد هم امید داشت.

مربی: رباح سعدان

او یک بازیکن متوسط در کشور خودش بود و مدتی کوتاه هم در فرانسه بازی کرد که باز هم بیشتر از یک بازیکن معمولی نبود.

Image caption رباح سعدان که تنها مربی آفریقایی حاضر در جام جهانی است، برای پنجمین بار است که سمت مربیگری تیم ملی الجزایر را بر عهده گرفته است

پیوند دادن متولدان فرانسه با محلی‌ها کار ساده‌ای نیست، اما او باید این کار را بکند، تا از این دو گروه بازیکن متفاوت، یک تیم یکدست بسازد.

پیشینه: ۱۹۸۲ (دور اول)، ۱۹۸۶ (دور اول)

آنها پس از ۲۴ سال است که به این رقابت‌ها آمده اند. دو بار پیش از این نیز به بازی‌های پایانی جام جهانی‌ راه پیدا کرده بودند، اما هیچگاه به مرحله یک چهارم نرسیدند.

در ۱۹۸۲ آنها تاریخ ساز شدند. آلمان غربی و شیلی را شکست دادند اما به اتریش باختند و از راه یابی به دور بعد باز ماندند.

با این حال ۴ سال پس از آن در دومین حضور چشمگیر نبودند. پس از آنکه با ایرلند شمالی مساوی کردند، به برزیل و اسپانیا باختند و از گردونه رقابت‌ها کنار رفتند.

سئوال بی‌ پاسخ

آیا آنها واقعا نماینده‌ای از آفریقا هستند؟

اگر رو راست باشیم آنها که تنها نماینده جهان عرب و با بازیکنانی متولد اروپا هستند بیشتر از این که در آفریقا طرفدار داشته باشند، در خاور میانه و در جوامع مهاجران آفریقای شمالی در فرانسه تماشاچی دارند.

بیم ها

نگرانی تنها این نیست که آنها در خط حمله ففط به یک مهاجم امید دارند و دیگر کس دیگری در خط حمله ندارند،چیزی که نا امید کننده است روحیه تیم است. به نظر می‌رسد آنها جاه طلب نیستند و به مرحله دوم اصلا فکر نمی کنند.

علاوه بر این‌ها یک مسئله تکراری را باید یاد آور شد. بازیکنان آفریقای شمالی خیلی وقت‌ها در شرایط سخت زود از کوره در می روند و این از توان بازی‌ آنها کم می‌کند.

امید ها

حمایت زین الدین زیدان، ستاره پیشین فوتبال جهان و فرانسه که پدر و مادر الجزایری دارد روحیه تیم را تقویت می‌کند. ضمن این که آنها نمی خواهند مانند ۱۹۸۶ ناکام باشند و از تجربه بازیکنانی بهره می برند که در اروپا بازی می کنند.

آیا می دانستید؟

زمستان سال گذشته، کریم زیانی با پوشیدن کلاه پشمی در بازی‌های مارسی همه را شگفت زده کرده بود.

آنها چه می‌‌گویند؟

رباح سعدان ( مربی)

"راهیابی ما به جام جهانی‌ برای کشور این را ممکن ساخت که خود را دوباره در نقشه جهان جای بدهد. این یک لذت و حتی افتخار است که مسبب چنین چیزی بوده ایم. بسیار تحت تاثیر قرار گرفتم که چنین خوشحالی ای‌ را برای مردم به ارمغان آوردیم."

پیش بینی‌

اگر از آن‌ها توقع داشته باشیم که یکی‌ از شانزده تیم برتر مرحله نخست باشند ، بسیار زیاده خواهی است. پس واقع بین باشیم آنها خیلی بختی ندارند که در نبرد با سه حریف قدرتمند سربلند بیرون بیایند.

بخت قهرمانی:۱ به۵۰۰