راهنمای تیم ملی پاراگوئه

تیم ملی پاراگوئه
Image caption پاراگوئه گرچه بازی‌های بسیار خوبی را در دور مقدماتی انجام داد اما در رقابت‌های جام جهانی شانس موفقیت بالایی برای این تیم پیش‌بینی نمی‌شود

گروه F

برنامه بازی ها:

ایتالیا : ۱۴ ژوئن ، ۱۹:۳۰ ، کیپ تاون اسلواکی : ۲۰ ژوئن ، ۱۲:۳۰، بلومفونتن نیوزیلند : ۲۴ ژوئن ، ۱۵:۰۰ ، پلکوان

* ساعت آغاز بازی ها به وقت گرینویچ است

رده بندی در فیفا: سی و یکم

شناسنامه

این حس را خیلی‌ها دارند که آنها کمترین امید را در بین اهالی آمریکای لاتین حاضر در آفریقای جنوبی دارند ، اما اصلا نباید به آن توجه کرد.

پاراگوئه بهتر از هر زمانی‌است، در انتخابی جام جهانی‌برزیل، آرژانتین، اروگوئه و شیلی را شکست داده است، پس از هیچ بزرگی‌در اینجا هراسی ندارد.

همانطور که خراردو مارتینو، مربی تیم، اعتقاد دارد و می‌‌گوید " قدرت ما بازی گروهی ماست " باید باور کنیم پاراگوئه ای ها یک تیم سازمان یافته اند و در چهارمین حضور پشت سر هم خود در جام جهانی‌آماده رویارویی و نبرد با بزرگان اند.

پیشتر آنها را به عنوان تیمی می شناختند که در دفاع مستحکم است اما مارتینو توانسته است ابعاد تازه تری به تیم ببخشد: آنها به کمک او حالا بیش از پیش در تهاجم توانا هستند.

راهیابی به جام جهانی‌

این اولین باری بود که پاراگوئه توانست در انتخابی جام جهانی‌از آمریکای جنوبی و در بازی‌های گروهی بیش از ۳۰ امتیاز به دست آورد، آنها ۱۰ برد و ۳ تساوی داشتند تا در پایان ۱۸ بازی ۳۳ امتیازی شوند. پس از برزیل بهترین خط دفاع را داشتند و و فقط به خاطر تفاضل گل کمتر از شیلی در جای سوم جدول ۱۰ تیمی این قاره ایستادند. پاراگوئه در راه موفقیت باید مدیون ورزشگاه خانگی خود، دفنسورز دل چاکو باشد چون میزبان خوبی برای ۷ پیروزی خانگی اش بود.

ستاره تیم

Image caption روکه سانتا کروز پس از چندین سال بازی در تیم بایرمونیخ به فوتبال انگلیس آمد و بازی‌های بسیار خوبی را با تیم‌های بلکبرن و منچسترسیتی به نمایش گذاشت

روکه سانتا کروز طرفداران پاراگوئه امید دارند او خود را بیشتر در زمین فوتبال نشان دهد و نشان دهد که چه بازیکن توانمندی است، همان گونه که پیشتر بود: یک مهاجم خطرناک، هم موفق در بازی با پا و هم با سر. اگر سانتا کروز آماده باشد می‌‌تواند در نبود سالوادر کابانیاس خط حمله تیمش را به خوبی رهبری کند.

دیگر مردان کلیدی

بهترین ستاره خود را به خاطر یک حادثه تلخ و ناراحت کننده در کنار ندارند، اما اگر کابانیاس یک بی‌مانند است ولی‌می‌‌توان مهره‌های دیگری در تیم پیدا کرد که می توانند برای مردم پاراگوئه چیزی بهتر از پیش به ارمغان ببرند.

اسکار کاردوزو و نلسن آئدو والدوس دو مهاجمی اند که در انتخابی جام جهانی‌با هم ۱۱ گل به ثمر رساندند.

وقتی ‌این دو در کنار سانتا کروز قرار بگیرند حتما برای هر دفاعی هراس بر انگیز خواهند شد، این سه می توانند کابوس دور پیش جام جهانی‌ و ناکامی در ۲۰۰۶ آلمان را به دست فراموشی بسپارند.

اما فراموش نکنیم که کسی‌که آنها را از پشت سر راه خواهند انداخت، کریستین ریوه روز است . بازیکن ۲۷ ساله باشگاه ساندرلند طراح بازی تیم در خط میانی است.

مربی: خراردو مارتینو

او دیگر مرد آرژانتینی است که در آمریکای جنوبی موفق بود و توانست تیمی غیر از تیم ملی‌کشورش را به جام جهانی‌برسند.

در ابتدای دهه ۱۹۹۰ خود را به عنوان یک بازیکن میانی و نفوذی شناساند، اما در سال ۱۹۹۸ مربیگری را آغاز کرد. پس از کار کردن با باشگاهی بی‌نام و نشان در کشور خود به پاراگوئه رفت و در باشگاه‌های چرو پورتنو و بعدا لیبرتاد بزرگترین افتخارات را در سطح باشگاهی بدست آورد.

گاهی‌او را با مارچلو بیلسا مقایسه می‌‌کنند. او از سال ۲۰۰۶ و از وقتی‌جای آنیبال رویز را گرفت با تلاش بسیار از تیم ملی‌پاراگوئه یک تیم مقتدر ساخته است.

شاید او آرزو کند که خیلی بهتر از دیه گو مارادونا نتیجه بگیرد تا روزی هدایت تیم ملی‌کشورش را که برای آن چند بازی معدودی انجام داده است بدست بگیرد.

پیشینه:

۱۹۳۰( دور اول) ، ۱۹۵۰ (دور اول) ، ۸ ۱۹۵ (دور اول) ، ۱۹۸۶ (دور دوم) ، ۱۹۹۸ (دور دوم) ، ۲۰۰۲ (دور دوم) ، ۲۰۰۶ (دور اول) این هشتمین حضور پاراگوئه است، اگر چه دور پیش رقابت ها با بیرون رفتن از جام در همان مرحله اول همه را نا‌امید کرد، با این حال در جام جهانی‌۱۹۹۸ بهترین نمایش خود را ارایه کرده بود، بدون شکست به مرحله دوم رسید، ‌اما در بازی یک هشتم پایانی به فرانسه قهرمانی نهایی جام شکست خورد، البته با دریافت گل طلایی در ۶ دقیقه مانده به پایان وقت‌اضافه.

سئوال بی‌پاسخ

چه می شد اگر آن ‌شب در مکزیکو سیتی آن اتفاق نمی‌‌افتاد؟ در بین همه بزرگانی که جام جهانی‌را از دست داده اند، باید برای سالوادر کابانیاس بیشتر از همه تاسف خورد.

Image caption خراردو مارتینو مربی دیگری است از آرژانتین که بر روی نیمکت کشوری دیگر در آمریکای لاتین حضور داشته و با رساندن پاراگوئه به جام جهانی موفقیت مربیان آرژانتینی را در سطوح جهانی به رخ کشید

او مثال ساده‌ای از این است که در بدترین زمان در بدترین مکان بود، با این حال خوش اقبال است که اکنون زنده است گرچه دست کم الان زود است که به بازی فوتبال بخواهد حتی فکر کند.

در ساعت نخستین بامدادی روز 25 ژانویه 2010 در یک باشگاه شبانه در مکزیکو سیتی به او شلیک شد، گلوله در جمجمه او باقی‌ماند. او جام جهانی‌را از دست داد و پاراگوئه بزرگترین امیدش را.

او کلیدی‌ترین مهره در راه صعود تیم ملی‌کشورش به جام جهانی‌بود ، بیشترین گل را به ثمر رساند.

بدون این مهاجم پاراگوئه تیمی ضعیف تری است اما در جمعیت فقر زده این کشور ۶ میلیون نفری هنوز این باور وجود دارد که بدون ستاره خود نیز می توانند نتیجه بهتری به دست بیاورند و حتی به جمع ۸ تیم برتر راه پیدا کنند.

بیم ها

یک نگرانی بزرگ اینکه بازیکنان بیشتر از این که از دستورات مربی پیروی کنند و به ندای درونی ‌تمایلاتشان گوش دهند.

آنها پیشتر تیمی کاملا دفاعی بوده اند و شاید به آن جور بازی عادت بیشتری دارند تا این که بخواهند اندیشه‌های مارتینو را عملی‌کنند که اندیشه‌های نسبتا تهاجمی تری است.

شاید اگر به خودشان و بر حسب عادتشان باشند عقب بنشینند و فقط به دفاع از دروازه خود فکر کند به جای این که به باز کردن دروازه حریف بیاندشند .

امید ها

شاید سالوادر کابانیاس با نبودش به تیم لطمه وارد کرده است اما اخباری که از او و بهبودی اش می‌‌رسد روحیه تیمی را بالا می‌‌برد، شاید یک روزی او به فوتبال بر گردد و این انگیزه‌ای بزرگ برای هم تیمی‌هایش است تا با گرفتن نتیجه بهتر او را امیدوار تر به بازگشت کنند.

آیا می دانستید؟

خوزه لوئیز چیلاورت، دروازبان پیشین تیم ملی‌پاراگوئه یکی‌از مهره‌های کلیدی این تیم در راه صعود به جام جهانی ۲۰۰۲ ژاپن - کره بود، البته نه فقط با بسته نگاه داشتن دروازه که با باز کردن دروازه حریفان.

او که در زدن ضربات پنالتی استاد بود و درشلیک ضربات ایستگاهی خطرناک، در رقابت‌های انتخابی آن جام جهانی‌ ۴ گل به ثمر رساند.

چیلاورت در ۷۴ بازی ملی‌خود ۸ گل به ثمر رسانده است و در مجموع در تمام دوران بازی گری اش ۶۹ گل. البته زمانی‌به عنوان گلزن‌ترین دروازبان جهان شناخته می‌‌شد، اما بعدا روجریو سنی‌دروازبان برزیلی از این نظر از او پیشی‌گرفت.

آنها چه می‌‌گویند؟

خراردو مارتینو (مربی‌): "راز راهیابی ما این واقعیت بود که بازیکنان و همه کارکنان تیم ملی‌کار خود را مسئولانه انجام دادند و کم اشتباه بودند، اگر ما نمی توانستیم آنچه را که مربیان پیشین انجام دادند و تیم را به جام جهانی‌رساندند را انجام دهیم، تبدیل به یک نقطه تاریک در تاریخ فوتبال پاراگوئه می‌‌شدیم، هر کسی‌که تیمی را مربیگری می‌‌کند به خاطر دو دلیل این کار را انجام می‌‌دهد: بر سر کار باقی‌بماند یا به تاریخ بپیوندد، من دومی را انتخاب کردم"

پیش بینی‌

ناکامی دور پیش را جبران می‌‌کنند و دستکم در بین ۱۶ تیم برتر قرار می‌‌گیرند. بخت قهرمانی: یک به صد