راهنمای تیم ملی آفریقای جنوبی

گروه : A

برنامه بازی ها مکزیک : ۱۱ ژوئن، 14:30 ، ژوهانسبورگ اروگوئه : ۱۶ ژوئن ، 18:30 ، پرتوریا فرانسه : ۲۲ ژوئن، 14:00 ، بلومفونتن

* ساعت آغاز بازی ها به وقت گرینویچ است

رده بندی در فیفا: هشتاد و سوم

شناسنامه

در این چند سال گذشته بیشتر از این که به بافانا بافانا (پسران) در برنامه‌های ورزشی بپردازند، در برنامه‌های طنز تلویزیونی از آنها حرف می‌‌زدند.

سر و کله آنها در زمین چمن خیلی پیدا نمی‌‌شد و فقط گاهی خبر سقوط‌ شان در رده بندی فیفا به گوش می‌‌رسید، ولی همیشه آنها موضوع داغی بودند که کمدین‌ها به آن می‌‌پرداختند و کمتر روزی بود در رسانه ها یک طنز پرداز با هنر سرگرم کننده خود زبان به نیش و طعن نگشاید و قدرت و توانایی آن ها را به سخره نگیرد، مایه همه شوخی‌‌ها این بود: بافانا بافانا که اینقدر ضعیف اند چرا در جام جهانی‌حضور دارند؟

اما هر چه به جام جهانی‌نزدیک می‌‌شدیم و بافانا بافانا بیشتر در زمین بازی می‌‌کردند این حال و‌هوا بیشتر تغییر می‌‌کرد: در دو ماه مانده به بازی‌های جام جهانی‌۵ بار به میدان رفتند و ۴ بار پیروز شدند و یک بار تساوی کردند.

پیشتر به آنها گوشزد می‌‌شد که پیروزی در بازی‌های دستگرمی برابر امثال ماداگاسکار و یا تساوی برابر جاماییکا نتایجی نیست که تیمی را امیدوارانه روانه رویارویی با بزرگان حاضر در گروهش کند و یکی‌دو پیروزی این چنینی در بازی‌های دوستانه طراحی شده فقط توهمی می‌‌سازد که ممکن است گول زننده باشد.

اما در بازی‌های اخیر با حریفان جدی تری رو به رو شدند. از جمله، آنها در دیدار دست گرمی آخر خود دانمارک را شکست دادند تا حالا همگان به جای دست انداختن بیشتر از پیش آن‌ها را جدی بگیرند.

درست است که پسران آفریقای جنوبی در سال‌های اخیر همه جوره نا امید کننده بوده اند اما گاهی‌البته فقط گاهی‌نشان داده اند که می توانند یک خطر باشند البته وقتی‌هدف و انگیزه داشته باشند. حالا چه هدف و انگیزه‌ای بزرگتر از این، که جام جهانی‌۲۰۱۰ را میزبان اند.

اگر جام کنفدراسیون‌ها را معیاری برای شناخت آفریقای جنوبی در نظر بگیریم شاید بتوانیم برایش بختی قایل شویم.

در مرحله اول آن جام نیوزیلند را شکست داد با عراق به برابری رسید ولی به اسپانیا باخت، اما بهترین نمایش خود را در مرحله دوم برابر برزیل ارایه داد، ممکن است برزیل آن روز چندان آماده نبوده باشد اما یک بازی درخشان از آفریقای جنوبی برابرغول فوتبال جهان و باخت نزدیک امیدوار کننده است.

کارلوس آلبرتو پریه‌را تیمش را جوری خواهد چید که تلاش کند توپ را بیشتر در اختیار بگیرد و به گردش در آورد، شاید این گونه آفریقای جنوبی ضعف‌های خود را بپوشاند و اولین میزبان حذف شده در مرحله اول جام جهانی‌لقب نگیرد.

راهیابی به جام جهانی‌

به عنوان میزبان بدون شرکت در رقابت‌های انتخابی امتیاز حضور در رقابت‌ها را بدست آورده است.

ستاره

Image caption استیون پینیار

استیون پینیار یک بازیکن میانی همه کاره؛ مردی که خلاقیت و نوآوری را برای بازی به ارمغان می‌‌آورد.

از وقتی‌به اورتون آمده دوباره خودش را باز یافته است و در اورتون فصل درخشانی را سپری کرد، دیو مویه از او یک بازیکن سخت کوش ساخته است، تنها مشکلش این است که در آفریقای جنوبی جلو تر از خودش تمام کننده بزرگی‌ندارد که کار‌های او را کامل کند.

دیگر مردان کلیدی

درست است که پینیار یک سر و گردن از بقیه بازیکنان تیم بالاتر است، اما مردی که در جام کنفدراسیون‌ها همه را تحت تاثیر قرار داد برنارد پارکر بود.

او در پیروزی برابر نیوزیلند زننده هر دو گل تیم بود. بارها گزارشگران تلویزیونی به این اشاره کردند که او در کودکی یک شناگر بوده است، با این حال اکنون او یک بازیکن چابک است و در شرایط مختلف بازی خوب کار می‌‌کند. او در توونته هلند به مربیگری استیو مک لارن توانسته است استعداد‌های خود را شکوفا کند.

آرون موکوئنا، کاپیتان تیم، با تجربه اش بازیکنی کلیدی در میانه خط دفاع به شمار می‌‌آید، بازیکن ۲۹ ساله پورتسموث که یکصد بازی ملی‌انجام داده است در کنار دیگر با تجربه تیم، ماتیو بوث هسته اصلی‌دفاع آفریقای جنوبی را تشکیل می‌‌دهند.

مربی: کارلوس آلبرتو پریه را

برای بار ششم است که در بازی‌های پایانی جام جهانی‌حاضر است، اما در کارنامه این چنین پر بارش نقاط تاریکی نیز وجود دارد.

او یکی‌از حوصله سربر ‌ترین تیم‌های ملی‌برزیل را در جام جهانی‌۱۹۹۴ آمریکا به قهرمانی رساند، اما در جام جهانی‌پیشین با تیم ملی‌کشورش موفق نبود.

با این که خیلی‌ها به خاطر اندیشه‌های محافظه کارانش به او می‌‌تازند‌ اما هیچ کسی‌نمی تواند تجربه‌های ارزشمندش را که در بیش از چهل سال مربیگری اندوخته است، نادیده بگیرد.

مرد برزیلی در کشورش، خاور میانه، آفریقا، اروپا و آمریکا مربیگری کرده است، اما از همه مهمتر در جام جهانی ۱۹۸۲ تیم ملی‌کویت، در جام جهانی‌۱۹۹۰ تیم ملی‌امارات متحده عربی‌، در جام جهانی 1994 برزیل و و در جام جهانی‌۱۹۹۸ تیم ملی‌ عربستان سعودی را هدایت کرده است.

انتخاب او به عنوان مربی‌آفریقای جنوبی احساسات دو گانه‌ای را به وجود آورده است، خیلی‌ها او را گزینه‌ای مناسب نمی بینند، این عده به دوره پیشین حضورش در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ اشاره می‌‌کنند که او نتوانست با تیم ملی‌آفریقای جنوبی موفق باشد و در جام ملتهای ۲۰۰۸ آفریقا این تیم را به مرحله دوم نرساند و در مقابل هستند کسانی‌که امیدوارند این مرد بتواند آفریقای جنوبی را دوباره بسازد.

پیشینه

Image caption کارلوس آلبرتو پریه را

در سال ۱۹۹۸ (دور اول) ، ۲۰۰۲ (دور اول)

در سال ۱۹۹۶ چهار سال پس از این که به خانواده جهانی‌فوتبال پیوست، فوتبال خود را به همه قبولاند و قاره آفریقا را بهت زده کرد در این سال توانست که جام ملتهای افریقا را با پیروزی برابر تونس در ژوهانسبورگ فتح کند.

دو سال پس از این در جام جهانی‌۱۹۹۸ اولین حضور را در جام جهانی تجربه کرد ، با این که در بازی نخستین برابر فرانسه ۳-۰ شرکت خورد در دو بازی بعدی برابر دانمارک و عربستان سعودی خوش درخشید و به ۲ تساوی رسید.

در جام جهانی‌۲۰۰۲ نیز نتوانست از مرحله اول بالاتر برود با این حال بهتر از پیش نتیجه گرفت، با پاراگوئه مساوی کرد، اسلوونی را شکست داد و اولین پیروزی خود را در جام جهانی‌بدست آورد. اما پس از شکست به اسپانیا در بازی آخر به خاطر گل‌های زده کمتر نسبت به پاراگوئه از رسیدن به مرحله یک هشتم پایانی باز ماند.

سئوال بی‌پاسخ

خوب یا بد ، زشت یا زیبا، کدامیک؟

تب جام جهانی‌همه جا را فرا گرفته است : دخل‌ها پر می شود، سرمایه داران از سر شوق آواز می‌‌خوانند ولی تکاپو برای دستکمی از حقوق اولیه زندگی برای خیلی از مردم ادامه دارد.

هزاران نفر از مردم از مناطق مسکونی دور و بر ورزشگاه‌ها به شهرک‌های ساخته شده از اتاقک های فلزی در زمان آپارتاید ( معروف به قوطی شهرها ) برده شدند و صد‌ها کارگر که ورزشگاه‌ها را می‌‌ساختند و گاهی‌برای دستمز‌های عادلانه اعتصاب می‌‌کردند، حالا دوباره به فهرست آمار بیکاران اضافه شده اند هم زمان سرمایه داران در اندیشه سوداگری اند که برای آن حد و مرزی نیست. انگار همه چیز آنی‌نیست که جادوی فوتبال به ارمغان می‌‌آورد و کسی‌صدایش در نمی‌‌آید.

فقط شاید خیلی‌ها نگران مسائلی چون ملاحظات امنیتی خارج از زمین باشند و پیش بینی‌کنند آفریقای جنوبی نتواند از پس میزبانی بر بیاید و اوقات خوشی را برای میهمانان رقم بزند و بر سر این موضوع لب به اعتراض بگشایند.

با آمار بالای جرم و جنایت و بزهکاری و تردید جدی بر امنیت، صدای طبلی‌به گوش می‌رسد که مخالفان پیوسته بر آن می‌‌کوبند، در سوی دیگر برگزار کنندگان این را بر نتابیده اند و این صدای معترضان را " بدبینی نسبت به آفریقا " می خوانند.

آنها پیشتر وقتی‌میزبان جام ملت‌های آفریقا بودند و بازگشت خود را به جامعه جهانی‌جشن می گرفتند از سر شادمانی غریوی بلند سر دادند بسیار بلند تر از فریاد‌های اروپایی‌ها بر رو ایوان‌ها و سرخوشانه پای کوبیندند، محکمتر از مردمان آمریکای لاتین در جشنواره‌هایشان .

نهایتا سوال بی‌پاسخ این است " آیا جام جهانی‌برای مردم آفریقا چیزی به ارمغان می‌‌آورد؟"

شاید بهتر است فقط امیدوار باشیم که ۱۹ جام جهانی‌دیگر صبر نکنیم تا میهمان شور و شوق آفریقایی‌ها باشیم.

بیم ها

کمبود استعداد. در واقع در ترکیب آنها تنها یک بازیکن سطح بالای جهانی‌وجود دارد، استیون پینیار و بقیه بازیکنان ستاره‌هایی‌اند که برخی‌عقیده دارند بیش از حد نام آنها را بزرگ کرده اند مثل: بنی مک کارتی. بقیه نیز بازیکنانی نیستند که به اندازه کافی‌خوب باشند به ویژه در خط حمله. به این ترتیب شاید گاهی‌نمایشی از فوتبال خوب ارایه بدهند اما حرکات‌هایی‌که آنها با زیرکی طراحی‌می کنند به سر انجام نمی‌‌رسد و نمی‌‌توانند به خوبی به هدف بزنند.

امید ها

حریفان آفریقای جنوبی فقط با ۱۱ نفری که قلب و روح خود را فدای بازی خواهند کرد رو به رو نیستند، آنها به علاوه باید با ۹۵ هزار نفر دیگر که صندلی‌های ورزشگاه "ساکر سیتی" را پر خواهند کرد رویارو شوند، یادمان باشد در این ورزشگاه پسران افریقای جنوبی به کمک این عده وفادار جام ملت‌های قاره را فتح کردند.

آیا می دانستید؟

فوتبال در آفریقای جنوبی نمادی از تجلی‌امید‌ها و آرزو‌های یک ملت بوده ولی هر چه بر سرش آمده است ، اثر و نتیجه آپارتاید و پیامدهایش: نژاد پرستی‌و سیاست زدگی‌ بوده است.

فوتبال در آفریقای جنوبی به شکلی‌تاریخی ورزش سیاه پوستان بوده است و برای ANC ، کنگره ملی‌آفریقایی (حزب چپ گرا و فعال در دفاع از حقوق سیاهان برابر آپارتاید) وسیله‌ای بود تا با آن اعتراض‌های خود را بر رژیم آپارتاید سازمان بدهد. به این ترتیب‌فوتبال پسر عموی فقیر راگبی و کریکت باقی‌ماند؛ دو ورزشی که بسیار از سوی سفید‌پوست ها حمایت و دنبال می شد.

آنها چه می‌‌گویند؟

آرون موکوئنا (کاپیتان آفریقای جنوبی): "همه به این آگاهیم که بازی در جام جهانی‌و در خانه یک افتخار بزرگ است، بازیکنان زیادی چنین افتخاری را نداشته اند، همچنین آگاهیم که چه وظیفه ‌ای در پیش داریم،جام جهانی‌اولویت ماست، بزرگترین هدف ماست ، باید کشورمان را با غرور به رخ همه بکشیم"

پیش بینی‌

شاید بی‌رحمانه به نظر بیاد اما آنها به احتمال زیاد نامشان را در تاریخ ثبت خواهند کرد، البته به عنوان اولین میزبانی که به مرحله دوم جام جهانی‌راه نیافته است.

بخت قهرمانی: یک به ۱۵۰